سرویس : فرهنگی و اجتماعی , شنبه ۴ دی ۱۳۹۵ ۱۱:۱۲:۲۶ شناسه خبر : 1062128

پیدا و پنهان یک فیلم تاریخی

یتیم تر از «یتیم خانه ایران»

یتیم خانه ایران آنگونه که باید دیده نشد و یتیم ماند و بدون اغراق باید گفته شود که این مردم ایران بودند که یتیم تر از یتیم خانه ایران شدند و از واقعیت های تاریخ معاصر خود در قالبی زیبا بی بهره ماندند.

یتیم تر از «یتیم خانه ایران»

سرویس فرهنگی تبریزبیدار؛


با اطلاع از جدیدترین ساخته ابوالقاسم طالبی که سابقه زیادی در پرداختن به موضوعات سیاسی دارد برای دیدن «یتیم خانه ایران» هم به دلیل موضوع خاصش و هم به دلیل آشنایی از روحیات طالبی در پرداختن به موضوعات جنجالی سیاسی مشتاق بودم. فیلمی درباره نسل کشی 9 میلیونی ایرانی ها توسط انگلیسی ها در قحطی سال های ۱۲۹۵-۱۲۹۷.

ابتدای فیلم با ریتمی تند و مبهم شروع می شود و بیننده تا می خواهد خود را در داستان فیلم پیدا کند سکانس ها یکی پس از دیگری از راه می رسند و شاید یکی از ضعف های فیلم باشد. فضای فیلم در ابتدا بر خلاف آنچه که انتظار می رفت چنان جذاب و گیرا نیست اما رفته رفته به دلیل محتوای جذاب و درد آلود بیینده برای ادامه فیلم ترغیب می شود.

تعقیب و گریز افسر انگلیسی برای پیدا کردن یک مجاهد جنگلی که در جریان نهضت جنگل به وی زخمی کاری زده که از قضا قیّم همین یتیم خانه است نکته جذابی است که طالبی آن را در قالب داستان گنجانده چرا که در خاطره مردم ایران زمین مجاهدان نهضت جنگل، وطن پرستانی اسلام خواه بودند که سایه حضور آنها در هر داستانی موجبات جذاب شدن داستان را برای ایرانی جماعت فراهم می آورد.

طالبی با بازی کردن با حس اقتدار طلبی مردم ایران تصویری این مجاهد سابق جنگلی را با بازی علیرضا رام نورایی و مقابله وی با استعمار سیاه انگلیسی-صهبونیسیتی در قالب تامین ارزاق مردم در قحطی ساختگی انگلیسی، فیلمی درگیر کننده ساخته است اما نکته ای که نمی شود به سادگی از آن عبور کرد این است که علیرغم اینکه طالبی استاد پرداختن به سوژه های سیاسی در سینماست اما به نظر می آید برای ساختن این پروژه سیاسی تاریخی از تجربه های کارگردان فیلم های تاریخی همچون میرباقری، ورزی، مرحوم سلحشور و حتی شهریار بحرانی باید بیشتر بهره می گرفت نکته ای که در بازیگری و صحنه سازی ها بعضا به چشم می خورد.

شاید حضور بازیگران کاربلد تر فیلم را بهتر جلوه می داد چرا که برخی نقش ها آنطور که باید در نیامده است هر چند هم نمی شود از تحریم های لابی های سینما بر علیه طالبی پس از ساخت قلاده های طلا گذشت.نقش اول فیلم به تنهایی بار فیلم را به دوش می کشد البته از هنرمندی جعفر دهقان و فرخ نعمتی نمی توان  به سادگی عبور کرد.

برخی دیالوگ های فیلم آنچنان زیبا نوشته شده است که سالها می تواند در ادبیات رایج میان مردم استفاده شود.

در هر صورت جسارت طالبی در پرداختن به موضوعی که هر ایرانی باید از آن آگاهی داشته باشد جای تقدیر دارد خصوصا اینکه حقیقت تاریخ معاصر در علت ها به خوبی نشان داده است آنجا که فقر و جهل مردم آن دوره ایران را در بی کفایتی قجری و رضا خانی (بدون اینکه تصویری از آنها باشد)، سرسپردگی منور الفکران قلم به دست و از همه مهم تر دسیسه های لردهای روباه صفت لندن، سفارت چهار راه استانبول و باغ قلهک به زیبایی نشان می دهد. 

با این وجود یتیم خانه ایران آنگونه که باید دیده نشد و یتیم ماند و بدون اغراق باید گفته شود که این مردم ایران بودند که یتیم تر از یتیم خانه ایران شدند و از واقعیت های تاریخ معاصر خود در قالبی زیبا بی بهره ماندند. البته در این میان مدیریت بد نمایش فیلم و تبلیغ نشدن این فیلم در میان آحاد جامعه بی تاثیر نبود. 

آخرین اخبار

پربازدیدترین

پر بحث ترین

آخرین نظرات