تبریزبیدار
شنبه ۶ دی ۱۳۹۹ ۰۰:۰۳:۰۰ شناسه خبر : ۱۰۸۱۲۷۵

گفتگوی تبریزبیدار پیرامون قاب خاطرات فوتبالی؛

تلخ و شیرین های تکرار نشدنی در باغشمال / سکوهای شکسته؛ بغضی در گلوی تراکتوری ها

مدتی است که ورزشگاه استادیوم تختی تبریز که از محبوبیت زیادی برخوردار است،با بحران هایی مانند فرسودگی سکوهای تماشاچیان مواجه شده است؛این مصاحبه که با رئیس اداره ورزش و جوانان تبریز صورت گرفته، در همین خصوص می باشد.

سرویس ورزشی تبریزبیدار ورزشگاه تختی تبریز که بین تبریزی با نام ورزشگاه باغشمال شناخته می شود، آلبومی مملو از خاطرات به یادماندنی از فوتبال آذربایجان را در دل خود جای داده است و تراژدی های زیادی از آن در ذهن ها مانده که البته برای نسل جدید بیگانه است.

این استادیوم که از دیرباز میزبان بازی های تیم های فوتبال تراکتورسازی و ماشین سازی بوده و حتی مسابقات ملی هم در آن برگزار شده، سالهاست که از صحنه اول ورزش کشور دور مانده و در سال های اخیر علاوه بر برگزاری تجمعات بزرگ ملی در آن، به محلی برای تمرین دو و میدانی تبدیل شده است.

حدود دو ماه پیش طی بازدید میدانی خبرنگاران تبریزبیدار از محل این استادیوم خاطره انگیز، صحنه های دلگیرکننده ای از وضعیت نامطلوب آن مشاهده کردیم.

همین موضوع بهانه ای بود تا باب گفتگو را با حبیب مقصودی، رئیس اداره ورزش و جوانان شهرستان تبریز باز کرده ایم و گذشته، حال و آینده استادیوم باغشمال را مورد بررسی قرار دهیم.

Image title

قدیمی ترین استادیوم تاریخ فوتبال کشور

مقصودی در مورد تاریخچه این استادیوم به خبرنگار ما می گوید: مطمئناً که تاریخچه استادیوم تختی تبریز دست پیشکسوتان ماست ولی اگر بخواهیم درخصوص تاریخچه این استادیوم توضیح دهیم باید بگوییم که استادیوم های باغشمال تبریز، آبادان و شهید شیرودی (امجدیه سابق) در تهران از اولین ها در کشور هستند.

وی می افزاید: بلیط های به فروش رفته در آن زمان حاکیست در سال ۱۳۱۶ در این استادیوم بلیط مسابقه به فروش رفته است؛ در نتیجه باید گفت که استادیوم تختی تبریز بیش از 80 سال قدمت دارد. جالب اینجاست بازی های آسیایی تهران در سال 1355 در تهران و تبریز برگزار شد.

Image title

از مقصودی در مورد آسیب دیدگی جدی سکوهای پرخاطره تماشاگران می پرسیم که چنین پاسخ می دهد: جایگاه فوتبالی این استادیوم در جای خودش باقی است ولی در مدت اخیر سکو ا به دلیل بارش برف و باران و قدمت ساخت آسیب جدی دیده‌اند. استادیوم تختی در کل سه بار بازسازی شده است؛ در یکی از بازسازی ها، شادروان آقای گهرخانی ظرفیت این استادیوم را تا بیست و پنج هزار نفر افزایش داد. از بازسازی آخر این استادیوم نزدیک به چهل سال گذشته ولی همچنان چمن فوتبالی پابرجاست.


Image title

رئیس اداره ورزش و جوانان شهرستان تبریز می افزاید: با پیگیری هایی که از طرف مهندس شرفشاهی، رئیس دفتر فنی و مهندسی اداره کل ورزش و جوانان استان انجام شده است، دستور تخریب این سکوها به دلیل عدم جواب دهی و وجود خطرات انسانی، صادر شده است. از اداره کل ورزش و جوانان استان درخواست کرده‌ایم که این مجموعه ورزشی هم برای رشته فوتبال و هم رشته دو و میدانی با نمود تازه ای ساخته شود، همچنین درخواست اعتبارات لازمه را از سوی مسئولین استانی کرده ایم و در صورت تأمین این اعتبارات، در مرحله اول تخریب و در مرحله بعدی با طراحی تازه و عمرانی نوین بازسازی خواهد شد.

Image title

هویت فوتبالی استادیوم باقی می ماند

وی با بیان اینکه ظرفیت استادیوم در مرحله بازسازی حدود پانزده هزار نفر پیش بینی شده است، می گوید: بدلیل بروز مشکلاتی از قبیل معضلات ترافیکی، امکان برگزاری مسابقات رسمی فوتبال در این استادیوم میسور نیست اما می خواهیم انواع مسابقات ورزشی با ظرفیت 15 هزار نفری در این استادیوم برگزار کنیم، چرا که ذات این استادیوم فوتبالی بوده و باید باغشمال با فوتبالش باقی بماند.

Image title

مقصودی با تاکید بر اینکه استادیوم باغشمال را با نام فوتبال می شناسند، می گوید: بسیاری از عزیزان احساس می کنند که فوتبال از این مجموعه حذف خواهد شد ولی اینطور نیست و مدل فوتبالی اینجا حفظ خواهد شد؛ باغشمال از محبوبیت و معروفیت و اعتبار خاصی برخوردار است و حتی اصلا از اراده خودمان نیز خارج است که اینجا را از استادیوم فوتبال بودن خارج شود.

Image title

آهی که از اقتصاد کشور سهم باغشمال شده

از مقصودی در مورد میزان حمایت ها در خصوص بازسازی این استادیوم تاریخی می پرسیم، آهی کشیده و می گوید: بگذارید از حمایت نگوییم، وضعیت اقتصادی کشور کاملاً مشخص و محرز می‌باشد و باید صبورانه منتظر تامین بودجه باشیم.

مقصودی در مورد بهره برداری های لازم جهت آینده این استادیوم می گوید: برگزاری مسابقاتی چون دو و میدانی، فوتبال به صورت محدود، راگبی، تیراندازی با کمان روی چمن و کبدی در این محل امکان برگزاری دارند تا هویت استادیوم حفظ شود.

Image title

روزهایی که خاطرات باریدند

از مقصودی که خود از قدیمی های ورزش تبریز است در مورد خاطرات تلخ و شیرین فوتبالی در استادیوم باغشمال می پرسیم. او می گوید: خاطره شیرین آن به دوران کودکی من برمی گردد، تیم لوکوموتیو لایپزیک آلمان با تیم آذربایجان شرقی مسابقه داشت که مربی تیم استان  مرحوم آقای صباغ بود، ان روز برای اولین بار یک مسابقه فوتبال را تماشا کردم و نمی دانستم روزی در این استادیوم مسئول خواهم شد.

وی ادامه می دهد: خاطره تلخ اینکه یک زمانی انسان های بزرگی بوده اند که در این استادیوم ورزش کردند و الان در کنارمان نیستند، آقایان مرحوم قراملکی، خیابانی و فتاحی در رشته دو و میدانی فعالیت داشته اند و از رشته فوتبال بازیکنان آقایان مرحوم دایی اوغلی و صباغ، که جایشان خالی است. یاد و خاطره کسانی که در اینجا زحمت کشیده اند را گرامی می دارم؛ آقایان مرحوم گهرخانی، تقی زاده، فخاری، اسبقیان، بهتاج، مرحوم عشقعلی و بعضی ها که الان نیز درحال خدمت هستند. این ورزشگاه با حضور پیشکسوتان و ورزشکاران نامی جدید و قهرمانان سابق زنده هست.

این استادیوم فقط غیرت در یاد دارد و با فوتبالیست میلیاردی بیگانه است

مقصودی در ادامه می گوید: اینجا پر از خاطره هایی است که لذت بخشند. اینجا زمانی بازیکنان با غیرت فوتبال بازی می کردند که مثل امروز بحث مالی کلان هنوز مطرح نبود. آن زمان گران ترین وسیله نقلیه زیر پای یک بازیکن موتورسیکلت بود و بیشتر آنها هم با دوچرخه یا پیاده به استادیوم می آمدند و نام آور می شدند. چیزی که در یادها همیشه خواهد ماند، این است که بازیکنان تبریزی نه به خاطر پول بلکه از روی غیرت و تعصب در مسابقات شرکت می کردند.

Image title

وی ادامه می دهد: هر چقدر از این بازیکنان بشمارم باز هم هست؛ آقایان صدقیانی ها، میر مجید ناظمی، حسن آذرنیا، مهابادپور، کریم پور، قوی فکر، سید محمد علوی، امیر داداش ضیائی، گلشنی ها و مرحوم دکترنیک مهر که تعداد شان بسی زیاد هست و در این مجمل نمی گنجد. عزیزانی که با غیرت در اینجا مسابقه داده اند و خاطره آنها هیچوقت از ذهنمان نخواهد رفت چون نه به خاطر پول بلکه به خاطر غیرت شان مبارزه کرده و قهرمان شده اند.

Image title


سینه سکوهای باغشمال عاری از توهین است / کُری تاریخی: وای به حال داور اگر تبریز ببازد

مقصودی به شور و حال عجیب تماشاگران تبریزی در استادیوم باغشمال اشاره کرده و می گوید: این سکو ها لذت خودشان را داشت، مردم با خلوص نیت نشسته و تیم های تبریزی را تشویق می کردند، خدا شاهد است که در این سکوها حتی یکبار هم توهینی نشده و فقط تیم را تشویق کرده اند؛ تهدید آمیز ترین حرفی که از تماشاچی ها شنیدم این بوده که «وای به حال داور اگر تبریز ببازد»

وی ضمن ابراز ناراحتی از محرومیت استادیوم ها از حضور هوادار بدلیل شیوع ویروس کرونا می گوید: صدای هلهله و تشویق هواداران زینت استادیوم های فوتبال تبریز است و اگر تماشاگر و هواداران در استادیوم ها نباشد فوتبال ده شاهی هم نمی ارزد. 


گفتگو: امیررضا فرامرز

تنظیم: صابر عیسی پور

نظرات

IR

با سلام بچه که بودیم پدرمرحومم که کارگر ماشین سازی بود مارا با موتوریاماها ۱۰۰ که داشت مارا به باغشمال می برد .مخصوصا بازی با تراکتورسازی که همیشه می رفتیم و اکثرا ماشین می برد و پدرم از خوشحالی پرواز می کرد .الان زنده بود و وضعیت ماشین سازی را می دید حتما گریه می کرد .من هم گریه ام گرفت .خدا حافظ شما