وحدت برای امنیت یا سیاست؟

همه با همیم اما مصادره نمی شویم!

بالواقع امروز فضای کشور امن است اما امنیتی نیست. داستان افتراق از جایی شروع می شود که سیاسیون با فراموش کردن بسیاری مسائل با برجسته سازی گفتمان های انتخاباتی خود به جای گفتمان مردم و انقلاب امنیت حاصل را به کام خود مصادره می کنند.

سرویس سیاسی تبریزبیدار؛

این روزها پس از حادثه تلخ تروریستی تهران واژه وحدت و همدلی بار دیگر در میان ادبیات سیاسی نخبگان و عامه مردم مطرح شده است. از سوی دیگر این حادثه علی رغم خسارت های جبران ناپذیری که به بار داشت اما بار دیگر وجود نعمت امنیت در کشورمان را نمایان ساخت. شاید در اینکه پس از این حادثه و حوادث نظیر آن ضرورت وحدت وجود دارد کسی شکی نداشته باشد و اتفاقا نکته همین جاست که مردم ما با هر سلیقه سیاسی در مورد شاخص امینت وحدت نظر دارند اما اینکه وحدت چگونه باشد خود محل بحث است چرا که با وجود بدیهیات، سازهای ناکوکی هر از چند گاهی برای انحراف افکار عمومی و بهره برداری سیاسی نواخته می شود.

برای اینکه بدانیم این روزها چرا وحدت حداقل برای حفظ این فضای امن مطرح می شود  بازخوانی اینکه بر چه مبنایی به این امنیت پایدار رسیده ایم بیش از پیش ضروری است.همه می دانند امنیت در داخل ایران خصوصا در سالهای اخیر با تشدید دشمنی ها علیه ایران و پر آشوب شدن منطقه و پدیده هایی چون طالبان، داعش و… از ضریب اطمینان بالایی برخودار بوده است و همین مساله را به جرات بتوان شاید تنها مولفه ای عنوان کرد که مسئولین در برابر مردم می توانند با سربلندی در مورد آن سخن برانند تا جایی که بالواقع فضای کشور امن است اما امنیتی نیست. اما داستان افتراق از جایی شروع می شود که سیاسیون با فراموش کردن بسیاری مسائل با برجسته سازی گفتمان های انتخاباتی خود به جای گفتمان مردم و انقلاب امنیت حاصل را به کام خود مصادره می کنند.

نظام جمهوری اسلامی با تمامی چالش هایی که داشته در طول ۴۰ سال گذشته توانسته ده ها انتخابات با مشارکتهای بالای  سیاسی برگزار نماید که به اعتراف بسیاری از دشمنان ایران این  این مشارکت ها توانسته قدرت، امنیت و مشروعیت سیاسی نظام ایران را روز به روز افزایش دهد مشارکت هایی که به خودی خود مهر تاییدی است بر سیاست های کلی این نظام .

نکته تاسف بار این جاست که دولت ها و سیاسیون حامی آنها با فراموش کردن این سیاست های نظام، با تکیه بر رای پیروز خود سیاست های اصلی نظام را در چارچوب شعارهای انتخاباتی خود مطرح می کند و با پمپاژ اظهاراتی در همان چارچوب شعارهای انتخاباتی خود در داخل و مجامع بین المللی، زمینه تفرقه را در جامعه آغاز می کنند و حتی  طمع دشمنان برای نفوذ و ضربه زدن را بر می انگیزد.

از سوی دیگر وقتی از حفظ وحدت برای تداوم حفظ امنیت سخن می گوییم فلذا نباید امنیت را به عنوان یکی از بالاترین مولفه های پایداری نظام در بازی های سیاسی به عنوان اهرم فشار بر افکار عمومی علیه رقبای سیاسی به کار ببریم . 

با این حال حادثه تهران همچون دیگر حوادث گذشته  نشان داد که مردم با وجود علائق سیاسی گوناگون در خصوص راهبردهای اصلی نظام من جمله حضور در سوریه و عراق، برخورد بدون اغماض با تروریست های دیروز و امروزی و قدرت بازدارندگی در مقابل دشمن وحدت نظر دارند. فلذا سیاسیونی که امروز پرچم وحدت در دست گرفته اند با تکیه بر این وحدت، صدای واحد با مردم سر دهند و در مجامع بین المللی با خروجی همین وحدت سخن واحد بگویند نه گفتمان های مصرف دار انتخاباتی!

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.