اندراحوالات یک تذبذب رسانه ای-سیاسی؛

امیدواری به شرط چاقو امکان پذیر است!

شورای شهر و اداره شهر به همراهی رسانه و امیدواری هایش در نهایت به آبادانی منجر می شود نه این گونه که برخی از مدیران رسانه در تبریز که چند صباحی را در اداره شهر تاب نیاورده اند بتوانند به تنهایی معادله ای را ترسیم کنند تا خواسته ها خیالیشان در شهر نمود واقعی به شکل بگیرد.

یادداشت مهمان تبریزبیدار؛ محمد احمدزاده

رسانه چشم و گوش شهر است و در واقع قرار است وضعیتی را فراهم کند تا شهروندان با افقی هر چه بهتر به آینده شهر امیدوارتر باشند. از این روست که لابی گری و معامله گری ها در افق امیدواری برای شهر و انتشار اخبار کذب در قالب چهره ای نقاب دار به امید جای بسی سوال و سرزنش را دارد.

اگر قرار است کاری برای شهر بکنیم واقعیت ها را باید گفت؛ و دست به دامن شایعات شدن آن هم توسط برخی رسانه های امیدوار نه تنها غیر اخلاقی است بلکه در صورت روبرو شدن با واقعیتها ریزش شدید مخاطب را به دنبال خواهد داشت.

جدیدا یکی از چند رسانه ای که نقش لابی گری را برای یکی از اعضای جدید شورای شهر تبریز به خود گرفته اند،دست به دامان شایعه پراکنی و انتشار اخبار کذب شده اند.

روایت این رسانه ها از موضوع شورای شهر و شهردار آینده داستان تخیلی با شخصیتهای فرضی به خود گرفته است و از این رو داد جمعی از اعضای شورای اسلامی شهر را نیز درآورده است که ایها الناس ال و بل که این گونه نیست و چرا باید ترشحات ذهنی آن رسانه با دروغ های شاخدارش در جهت تخریب شهر و آینده به اصطلاح امیدوار شهر این گونه بکار گرفته شود.

جالب این که اخبار و جلسات مختلفی که در جمع شورای شهر جدید شکل می گیرد نتیجه ای دیگر را رقم می زند و اطلاعات بولتنی یک به اصطلاح رسانه امیدوار چیزهایی را باز گو می کند که در مخیله هیچ یک از اعضا جایگاه خاصی نداشته و ندارد، گویا رسانه امیدوار تنها با بازگویی مسایلی وارد بازی شده است که قبل ترها در شورای اول و دوم به تاسی برخی رسانه های آن زمان پرتاب قند و قندان را نشانه گرفته است.

همه می دانیم شورای پنجم تبریز با گذشت این همه سال دیگر پخته تر از این حرفها شده است و حنای عده ای برایش رنگی نداشته و نخواهد داشت.

شورای شهر و اداره شهر به همراهی رسانه و امیدواری هایش در نهایت به آبادانی منجر می شود نه این گونه که برخی از مدیران رسانه در تبریز که چند صباحی را در اداره شهر تاب نیاورده اند بتوانند به تنهایی معادله ای را ترسیم کنند تا خواسته ها خیالیشان در شهر نمود واقعی به شکل بگیرد.

ما همه امیدوار به آینده شهریم به شرطی که ما همه باشیم نه یک جریان و یک رسانه… یعنی امیدواری به شرط چاقو را می پسندیم.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.