تلگرام
کانال تبریزبیدار در تلگرام
دنبال کنید
سرویس : فرهنگی و اجتماعی , دوشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ ۱۴:۱۳:۵۰ شناسه خبر : ۱۰۷۱۵۶۶

روایتی از سنگرهای خالی شهر؛

باخبر از همه جا بی خبر از مسجد!

حین رفتن جمله تاریخی امام (ره) در مقابل دیدگانم قرار می گیرد. مسجد سنگر است! این بار بیشتر به فکر فرو می روم. خادم مسجد همه را به بیرون مشایعت می کند و چراغها را خاموش می کند و من در فکر جمله امام پیش خود می گویم اگر سنگر است پس چرا سنگر را اینگونه خالی می کنیم؟

سرویس فرهنگی تبریزبیدار؛ 


به دلیل مشغله کاری تا دیر وقت سرکار بودم . صدای اذان می آید به نزدیکترین مسجد به محل کارم می روم.  از در که وارد می شوم جمله تاریخی امام راحل بر دیوار مسجد نقش بسته است" مسجد سنگر است" در فکر همین جمله هستم که خود را در داخل مسجد میبینم به جز چند پیرمرد و یک جوان که در گوشه نشسته کسی داخل مسجد نیست.

یکی از همان افراد سالخورده که مشغول عبادت بود پس از اتمام اذان رادیو، پشت میکروفون می رود و اذان می گوید. امام جماعت مسجد هنوز نیامده است و لختی پس از اتمام اذان، از در وارد می شود. روحانی جوان به محراب می رود و نماز را اقامه می کند. 

پس از اقامه دو نماز روحانی مسجد نکته ای از احکام می گوید و خلاص! راهی می شود. پس از قرائت یک صفحه قرآن روزانه همان چند نفر قلیلی که در مسجد بودند هم کم کم بلند می شوند که بروند. حین رفتن دوباره جمله تاریخی امام در مقابل دیدگانم قرار می گیرد. مسجد سنگر است! این بار بیشتر به فکر فرو می روم. خادم مسجد همه را به بیرون مشایعت می کند و چراغها را خاموش می کند و من در فکر جمله امام پیش خود می گویم اگر سنگر است پس چرا سنگر را اینگونه خالی می کنیم؟

واقعیت بسیاری از مساجد شهرمان همین است که روایت شد! چرا اینگونه شده خود حکایتی سنگین به اندازه خسته شدن از بالا رفتن پله های ادارات دارد دقیقا به همان اندازه! چرا به همان اندازه ؟ چون که از وقتی حساب و کتاب سنگر و خانه ی خدا را با اداره جماعت گره زدند وضع اینگونه شد!

جای تاسف است در شهری که کوچکترین مساجدش در بزرگترین رخداد قرن نقش محوری داشته اند و همان سنگر های کوچک هیمنه ی جبهه ی جهانی کفر را نابود کرده، اما امروز  که اصحاب شیطان دوباره در صورت های مختلف جامعه ما را به قهقرا می برند، همان سنگر های کوچک دشمن خوار کن به حال خود رها شده و ما مردمان از همه چی با خبر اما از مسجد بی خبر، بی پناه در برابر تیغ های تیز دشمن نظاره گر ایستاده ایم!

در وضع به وجود آمده همه مقصریم البته هر کس به سهم خود! هم روحانی که برای اصلیترین وظیفه اش، وقت ندارد! هم حوزه ای که روحانی دردمند مردم به اندازه جامعه تربیت نکرده و هم کسانی که تلقی شان از مسجد تنها ادای فریضه است و کاری به تعقیبات نماز و تنهی عن الفحشی و المنکر ندارند و البته نهادهای ریز و درشتی که دعوای من باشم تو نباشی خود را به درون خانه ی خدا کشانده اند.

حال اگر امروز برگردیم به همان سیر و سلوک پیرجماران، که از دل جامعه ی فاسد دوران پهلوی با پر کردن همین سنگرها توانست جوانانی چون باکری و تجلایی تربیت کند می توان دوباره مسجد را سنگر کنیم.