تلگرام
کانال تبریزبیدار در تلگرام
دنبال کنید
سرویس : ورزشی , دوشنبه ۷ خرداد ۱۳۹۷ ۱۴:۵۸:۳۲ شناسه خبر : ۱۰۷۱۶۶۴

تبریزبیدار گزارش می دهد؛

سرنوشت مبهم آبی های تبریز و سهمیه ای که نباید بسوزد

باید دید مدیران ورزشی استان خواهند توانست یکی سهمیه لیگ برتر را که تا 9 سال پیش داشتنش را فوتبال آذربایجان حسرتش را می کشید، حفظ کند یا نه؟ بی تردید در این مواقع است که می توان ذکاوت و توانمندی ورزشی و مدریتی ورزش استان را سنجید.

سرویس ورزشی تبریزبیدار؛ 


بدون تردید تراکتورسازی را باید منحصر به فرد ترین تیم شهرستانی فوتبال ایران دانست. تیمی که چه از لحاظ قدمت و سابقه و چه از لحاظ محبوبیت در بین هوادارانش شرایط ویژه ای داشته و از زمان بازگشت مجددش به لیگ برتر همیشه حریف خطرناک و سر سخت برای تیم های لیگ برتری بوده است. 

باشگاه قدیمی تبریز حالا پس از کش و قوس های زیاد به زنوزی واگزار شد و از فصل پیش رو به عنوان تیم خصوصی در لیگ ایران حضور خواهد داشت. زنوزی که تجربه نسبتا موفقی در تیم داری خصوصی در لیگ ایران با گسترش فولاد داشته حالا به دلیل منع قانونی تصدی دو تیم لیگ برتری باید به فکر فروش امتیاز تیم قبلی خود و حمایت همه جانبه از تراکتور باشد. 

هرچند می توان گفت این توفیق اجباری برای  زنوزی کاملا درست به نظر می رسد اما موضوعی که حالا پس از مشخص شدن مالک جدید تراکتور برای فوتبال دوستان تبریزی تبدیل به یک سوال و ابهام شده، سرنوشت دیگر تیم تبریزی است.

گسترشی ها که فصل گذشته شرایط خوبی را در لیگ برتر سپری کردند و به واسطه چند فصل حضور متوالی در لیگ برتر به ثبات نسبی هم رسیده اند حالا به نظر، انتقال مالکیت آنها هم قطعی به نظر می رسد و گسترشی ها ظاهرا باید بنیان دیزل را ترک کنند.

روزهای گذشته گزینه های پر شماری به عنوان خریداران احتمالی امتیاز تیم گسترش فولاد مطرح شد. مجموعه هایی که قریب به اتفاقشان خارج از استان بود و از اردبیل گرفته تا چند شهر شمالی به عنوان گزینه های خرید امتیاز این تیم با امکانات نام برده شد. البته صحبتهای زنوزی نشان می دهد که تنها قصد فروش امتیاز تیم گسترش را دارد و در این امر هم کاملا جدیست و اما امکانات باشگاه مختص خودش و تیم جدیدش یعنی تراکتور خواهد بود.

زنوزی در بخشی از صحبتهای خود در مورد آینده تراکتور اظهار داشته است: درخصوص محل باشگاه و برگزاری بازی‌های این تیم باید گفت محل فیزیکی باشگاه خوشبختانه ابزار و امکانات سخت‌افزاری لازم را در مجموعه خودمان داریم و می‌توانیم مورد استفاده قرار دهیم. محل برگزاری مسابقات بستگی به میزان استقبال هواداران از بازی‌های تراکتور دارد، به هر حال هواداران سرمایه‌های اصلی فوتبال هستند و فکر نمی‌کنم ورزشگاه بنیان دیزل جوابگوی هواداران پرشور تراکتور باشد.

این صحبتهای زنوزی در مورد آینده تراکتور نشان می دهد که او نگاه ویژه ای به امکانات پیشرفته و زمین چمن مجهزی که همیشه مورد تاکید اکثر بازیکنانی که در گسترش توپ می زدند، دارد و تیم گستر باید هرچه سریع تر این کمپ و مجموعه را در اختیار سرخ های محبوب تبریز بگذارد.

در همین رابطه هوشنگ نصیرزاده مدیر عامل باشگاه گسترش فولاد تبریز در مورد آینده مبهم این تیم گفت: من هم نمی‌دانم در نهایت چه اتفاقی رخ می‌دهد و همه چیز در روزهای آینده مشخص می‌شود.

او در پاسخ به این سوال که آیا زنوزی به لحاظ قانونی می‌تواند مالک هر دو باشگاه گسترش فولاد و تراکتورسازی باشد گفت: گسترش فولاد طبق قانون تجارت ثبت شده و به شکلی تقسیم شده که آقای زنوزی سمتی در این باشگاه ندارد و مشکلی ازاین جهت نیست ولی طبیعتا هزینه‌های تراکتورسازی به دلیل حضور پرشمار هوادارانش بالاست و از طرفی تامین همزمان هزینه‌های گسترش‌فولاد هم سخت است و به نظر می‌رسد که باید منتظر تصمیماتی دراین زمینه باشیم.

مدیرعامل گسترش فولاد تبریز در پاسخ به این سوال که واگذاری این باشگاه مانند تراکتورسازی به شکل مزایده خواهد بود یا این که باشگاه به هرکسی که زنوزی تمایل داشته باشد می‌تواند واگذار شود گفت: مزایده تراکتورسازی به این دلیل بود که آنها در بورس حاضر بودند ولی گسترش فولاد وارد بورس نشده است و به هرکسی می‌تواند به راحتی واگذار شود.

مشکل اصلی که در واگذاری گسترش فولاد به نظر وجود خواهد داشت، زمزمه هایی در مورد واگذاری به خارج از استان است. اما به واقع چرا نمی توان استان شاهد دو تیم پرقدرت و یا حتی بیشتر در سطح اول فوتبال کشور باشد؟ چرا استان هایی همچون خوزستان می توانند همزمان چند تیم در لیگ برتر داشته باشند اما آذربایجان شرقی با داشتن استعدادهای زیاد در این رشته نمی تواند آنچنان موفق عمل کند؟

برای پاسخ دادن به این سوالات باید نگاهی به امکانات ورزشی استان انداخت. زمین های ورزشی بزرگ که بتوان مسابقه رسمی فوتبال در آن برگذار کرد در شهر تبریز متمرکز شده اند درست برعکس خوزستان که شهرهایی مثل خرمشهر و آبادان و دیگر شهرها مثل شوشتر و بندر امام هم ورزشگاههای قابل توجهی دارند.

شما شهرهایی مثل مراغه و میانه و مرند و حتی اهر و بناب را با آبادان و خرمشهر و شوشتر خوزستان مقایسه کنید. شهرهای به مراتب بزرگتر آذربایجان شرقی فاقد زمین چمن مناسب هستند و در هیچ سطحی از فوتبال کشور هم تیمی ندارند. در حالی که خوزستانی ها در لیگ برتر تیم هایی مثل نفت آبادان و نفت مسجد سلیمان تازه لیگ برتری شده در کنار فولاد و استقلال که متعلق به اهواز هستند را دارند و چند تیم هم در رقابتهای دسته های پایین تر فوتبال ایران را صتحب هستند اما تبریز آذربایجان شرقی هرچه دارد در تبریز است و طبیعتا با توجه به نداشتن تیم های پایه قدرتمند برای تیم های تبریزی ادامه کار چند تیم پر هزینه مشکل می شود.

شاید اگر شهرهایی مثل مراغه و بناب و دیگر شهرهای بزرگ اگر زمین چمن مناسبی داشتند و در این سالها هزینه هایی در این رابطه می شد حالا به راحتی می توانستیم گسترش را به یکی از شهرهای آذربایجان شرقی منتقل کنیم. با این تفاسیر به نظر بحث انتقال گسترش به یکی از شهرهای آذربایجان شرقی به خاطر نبود زیرساختهای مناسب منتفی است و باید به ئتبال گزینه های دیگر رفت. 

مدیر عامل گسترش فولاد در جدید ترین اظهار نظر خود به اولویت قرار دادن انتقال گسترش به استانهای همجوار اشاره کرده است. گزینه ای که بیشتر به عنوان یک شعار دلخوش کن به نظر می رسد. استان های همجوار آذربایجان شرقی تا به حال تیمی در سطح اول و شاید حتی در سطح دوم فوتبال کشور را هم نداشته اند و انتقال امتیاز گسترش به این استان ها به مانند خودزنی و و شاید قرار دادن گسترش فولاد در مسیر پاس و صبا است.

حالا باید پرسید پس تکلیف چیست نه می خواهیم یک امتیاز تیم داری در لیگ برتر که متعلق به تبریز و آذربایجان است را از دست بدهیم و نه استان های همجوار فوتبالشان پتانسیل تیم داری در لیگ برتر را دارد.

به نظر بهترین گزینه برای گسترش فولاد برنامه ریزی کوتاه مدت در تبریز و سپس بلند مدت در شهرستانهای دیگر استان است، موضوعی که رئیس هیأت فوتبال استان هم بدان اشاره کرده و از احتمال واگذاری گسترش فولاد و ماشین سازی به کارخانه ماشین سازی و مالک متمولش خبرداده است.

تبریز زمین های مناسبی دارد که میتواند برای یکی دو فصل موقتا پذیرای گسترش باشد اما باید مسئولین ورزش و فوتبال استان هم نگاهی به آینده داشته باشند.

حالا بهترین فرصت است که به بهانه فروش گسترش حداقل چند ورزشگاه و اگر هم نشد یکی، دو ورزشگاه مناسب در شهرهای اطراف تبریز همچون مراغه و میانه و یا دیگر شهرهای بزرگ و فوتبالی احداث کرد و تیم را به این شهر ها انتقال داد و شور فوتبال را هم به آنجا برد. البته بیشتر شهر های بزرگ استان زمین چمن دارند تنها با کمی هزینه می توان آنها را به حد استاندارد برای برگزاری رقابتهای لیگ برتر نزدیک کرد.

باید دید مدیران ورزشی استان خواهند توانست یکی سهمیه لیگ برتر را که تا 9 سال پیش داشتنش را فوتبال آذربایجان حسرتش را می کشید، حفظ کند یا نه؟ بی تردید در این مواقع است که می توان ذکاوت و توانمندی ورزشی و مدریتی ورزش استان را سنجید.