تلگرام
کانال تبریزبیدار در تلگرام
دنبال کنید
سرویس : فرهنگی و اجتماعی , دوشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۷ ۱۵:۱۶:۴۲ شناسه خبر : ۱۰۷۱۸۸۸

تبعیض در اجرای پروژه ها گریبان گیر محلات کم بضاعت تبریز؛

نوسازی روپوش یک کانال چقدر زمان می برد؟

سوالی که حالا در اذهان ایجاد شده این است که چرا پروژه ای به مراتب عظیم تر و پر هزینه تر از کانال آب بلوار نیایش زودتر به پایان می رسند.

سرویس شهری تبریزبیدار؛


شاید گزارش های تکراری مسئولین و تعریف و تمجیدهایی که از اجرای  با سرعت پروژه های عمرانی در سطح شهر می کنند برای همه شهروندان امری آشناست. مسئولینی که مقابل دوربین می ایستند و با آب و تاب از اجرای پروژه هایی سخن می گویند که به جای یک سال در عرض 3 ماه به پایانش رسانده اند.

اما برای بسیاری از مردم سوال است که چطور چاله سر کوچه شان که پس از حفاری اداره آب و فاضلاب ایجاد شده هنوز هم بعد از گذشت چند ماه به همان شکل مانده است و یا اینکه نیمچه پروژه ای که  می شود در عرض کمتر از یک ماه به پایان رساند هنوز هم در خیابانشان راه بندان و ترافیک سنگین ایجاد می کند.

کمربند میانی تبریز را باید یکی از شاه راه هایی دانست که شرق و غرب تبریز را به هم متصل می کند و بار ترافیکی زیادی را از خیابانهای شلوغ همچون آزادی می گیرد. بلواری که غربش به محله های قدیمی امامیه و طالقانی می رسد و یک طرف دیگرش هم در شرق تبریز به شهرک های نو ساز و محلات بالا نشین تبریز ختم می شود. 

با این حال اما کم پیش آمده که بلوار نیایش تبریز خالی از پروژه و یا تعمیر و نوسازی باشد. اوایل بازگشایی این بلوار بود که در ضلع غربیش و نزدیک دانشگاه پیام نور فرو ریختن کانالی که درست موازات بلوار قرار گرفته، چندین خودرو را داخل کانال برد و چندین مصدوم هم در پی داشت. باز سازی قسمت آسیب دیده کانال قدیمی یک سال طول کشید اما چند سال بعد مجدد کمی جلوتر و نزدیک چهارراه بهشتی این بار لودر بود که با فروریختن سقف کانال به داخل گودال ایجاد شده فرو رفت و مجددا چند ماهی تردد در این مسیر را با مشکل رو به رو کرد.

اما چند ماهی است که شهرداری منطقه سه تبریز تصمیم گرفته که حد فاصل دو قسمتی از بلوار نیایش را که طی سالهای گذشته فرو ریخته را نوسازی کند. طرحی که با استقبال اصناف و ساکنین محل هم رو برو شد اما هرچه  کار جلو تر رفت علامت های سوال زیادی در اذهان ایجاد شد.

اکنون با گذشت نزدیک به 6 ماه که از شروع پروژه بتن گزاری به روی حدود صد متر از کانال قدیمی در این بلوار می گذرد همچنان قسمت اعظمی از پروژه ای که در ابتدا به نظر می رسید قرار است خیلی زود به پایان برسد باقی مانده که اعتراضاتی را هم از جانب اصناف و کسبه منطقه به همراه داشته است.

سوالی که حالا در اذهان ایجاد شده این است که چرا پروژه ای به مراتب عظیم تر و پر هزینه تر از کانال آب بلوار نیایش زودتر به پایان می رسند.  به عنوان نمونه پروژه پل بزرگ میدان افلاک نما که هم هزینه چند ده برابری داشت و هم زمانبر تر از بتن گذاری ساده بود، در عرض 6 ماه به پایان رسید.

دلایلی مختلفی زمان پایان اجرای دو پروژه افلاک نما و تقاطع شهیدبهشتی موجب شده که به جرات می توان گفت مهم ترین و ساده ترین آنها محل قرار گیری دو پروژه است  . افلاک نما در منطقه ای قرار گرفته که از یک طرف به ولیعصر و از طرفی به زعفرانیه و  جاده ائل گلی شهرک پرواز و ... ختم می شود که محلات گران قیمت تبریز محسوب می شود و قرار گرفتن بیمارستان بین المللی سابق و ولیعصر فعلی که از قضا برخی چهره ها در شورای شهر و شهرداری در آن سهم دارند هم در این میدان شاید مزید علتی باشد بر سرعت اجرای پروژه، چرا که پیش از این هم چند بار شاهد بوده ایم که سرعت اجرای پروژه ها در محلات فقیر نشین با محلات ثروتمند و مسئول نشین متفاوت است. اما کانال بلوار نیایش محدوده تقاطع شهید بهشتی در محدوده شهرداری منطقه 3 و یکی از مناطق متوسط شهری تبریز واقع شده است که احتمالا کسی از مسئولین شهرداری از آنجا حتی گذر نکند!

کانال خیابان طالقانی بلوار نیایش تبریز


شاید جواب مسئولین این باشد که شهرداری هایی که این پروژه ها را اجرا می کنند، مناطقشان با هم متفاوت است. میدان افلاک نما در منطقه دو که از مناطق ثروتمند شهرداری محسوب می شود و چهاراه بهشتی در منطقه سه که از مناطق کم برخوردار شهرداری به حساب می آید قرار گرفته است و همین مسئله و بودجه ها و توان مالی مناطق اجرا کننده دلیل اصلی تفاوت در سرعت اجرای پروژه هاست.

باید گفت در هر دو حالت مشکل از شهرداری و تصمیمات و شورای شهر و قوانینیست که تصویب کرده اند. بارها به نوع تخصیص بودجه ها اعتراض شده و نقد های زیادی به اینکه چرا در آمدهای هر منطقه در همان منطقه هزینه می شود و چرا در آمد ها هم کاسه نمی شوند تا بعدا بودجه نسبت به نیاز مناطق تقسیم شوند نوشته شده است. قانونی که رفته رفته فاصله طبقاتی شهری تبریز و محلات را افزایش خواهد داد و پروؤه های غیر ضروری در مناطق بالای شهر به پروژه های ضروری پایین شهر ارجخیت پیدا خواهد کرد.

بدون تردید تنها راه حل یک کاسه کردن درآمد هاست تا بار دیگر شاهد نباشیم که ترمیم 50 متر از آسفالت آخر خیابان لاله یک سال و یا بتن گذاری کانال بلوار نیایش چندین ماه به طول انجامد و در مقابل پروژه های بالای شهر که جنبه تبلیغاتی هم دارند در عرض چند ماه اجرا شوند و به پایان برسند. اعضای شورای شهر باید پاسخ قانع کننده ای در رابطه با اینکه چرا مانع یک کاسه گی در آمد های شهرداری ها می شوند بدهند، چرا که عزمی راسخ برای تغییر مسئله در این شورا دیده نمی شود.


اخبار مرتبط: 

پروژه میدان آذربایجان؛ نهضت ادامه دارد!