تبریزبیدار
دوشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۷ ۱۲:۴۱:۱۱ شناسه خبر : ۱۰۷۴۰۹۳

پیگیری تبریزبیدار از ادعایی که ناصواب بود؛

نمازخانه ای فعال با روحانی مقیم در بیمارستان الغدیر / سکینه قلبی با چاشنی معنویت برای امید به رهایی از چنگال بیماری

خواندن نماز در محیط بیمارستانی، برای کسانی که نگران حال عزیزان خود هستند و بر درگاه الهی پناه آورده اند، صفای خاصی دارد و معنویت محسوسی بر فضا حاکم می شود.

سرویس فرهنگی تبریز بیدار 

چندی پیش یک فرد ناشناس با ارسال پیامی ادعا کرد بیمارستان الغدیر تبریز نمازخانه مناسب و درشان خود ندارد و این ادعای خود را با انتشار تصویری از یک نمازخانه کوچک در لابی بیمارستان مطرح کرده بود.

در راستای رسالت خبری خود و برای بررسی این ادعا حوالی اذان ظهر سری به این بیمارستان مدرن و مجهز در منطقه نصف راه تبریز زدیم تا صحت و سقم این موضوع را درآوریم.

Image title


با یکی از خبرنگاران تحریریه راهی بیمارستان شدم. سراغ رئیس بیمارستان را گرفته و بعد از معرفی خود و موضوع حضورمان، با روی خوش از ما استقبال می کنند.

وقتی ادعای آن فرد ناشناس را مطرح می کنم، با تاسف کادر بیمارستان روبرو می شویم. بعد از هماهنگی های صورت گرفته با رئیس بیمارستان، قرار بر این شد تا بصورت میدانی از وضعیت نمازخانه این مرکز درمانی مجهز دیدن کنیم.

لحظات ملکوتی اذان ظهر  است، به طبقه چهارم می رویم. نمازخانه ای که  ظاهر درب ورودی آن گویای شکیل بودن آن است.  وضوخانه برای سهولت نمازگزاران در مجاورت نمازخانه با نظافت قابل قبول قرار دارد. از وضوخانه خارج شده و راهی نمازخانه می شویم.

وجود نام‌ «نمازخانه» بر روی درب ورودی، یافتن نمازخانه را برای هر کسی آسان می‌کرد. هنگامه نماز ظهر است و صدای اذان در سالن طنین‌انداز، لذا برای اقامه نماز ظهر وارد نمازخانه می‌شویم.

Image title

همه چیز از همان ابتدا بسیار مرتب و پاکیزه به نظر می‌رسد. وجود جاکفشی مجزا، نور و تهویه خوب و از همه مهمتر وجود نمازگزاران قابل که از نقاط قوت این نمازخانه محسوب می‌شود. برخلاف اغلب بیمارستان ها که نمازخانه ای وجود دارد اما نمازخوان نیست، اینجا هم نمازخانه هست و هم نمازخوان با روحانی مقیم حضور دارد. 

یکی از مواردی نیز که در همان ابتدای ورود به نمازخانه انسان را مجذوب خود می‌کرد،  که شاید کمتر در نمازخانه‌های دیگر توجه قرار می‌گیرد، طراحی‌ زیبا، فرش های تمیز با نقشه های آرامش‌بخش بود.

اما موضوعی که بیش از هر چیزی توجه ها را به خود جلب می کرد، وجود قرآن و مفاتیح  و اتاقکی برای مطالعه نمازگزاران در نمازخانه بود. رنگ بندی‌های در و دیوار نمازخانه لحظاتی توجه انسان را به خود معطوف می‌کرد و آرامش خاصی در پی داشت. 

Image title

Image title

Image title

کم کم نماز جماعت آغاز می‌شود. روحانی جوان با طمانینه خاصی نماز را می خواند و البته به قول خودش رعایت حال نمازگزاران را کرده و سعی دارد تا حد ممکن نماز جماعت را طولانی نکند. خواندن نماز در محیط بیمارستانی، برای کسانی که نگران حال عزیزان خود هستند و بر درگاه الهی پناه آورده اند، صفای خاصی دارد و معنویت محسوسی بر فضا حاکم می شود.

 پس از پایان یافتن نماز، تعقیب نماز و دعای فرج  قرائت می شود و کم کم صفوف نمازگزاران شکسته شده و دل های آرام یافته از انس الهی، سراغ عزیزان خود در بخش های بستری می روند.

اما ماجرا به اینجا ختم نمی شود. در یکی از طبقات نمازخانه کوچک در لابی بیمارستان نظرم را جلب می کند. همان عکسی که فرد ناشناس ادعا کرده بود بیمارستان فقط همین نمازخانه را دارد.

ماجرای نمازخانه کوچک در لابی 

با دیدن این نمازخانه و تداعی آن عکس، سوالات در ذهنم رژه می رود. موضوع را با یکی از کادر بیمارستان در میان می گذارم. تبسمی کرده و می گوید: این بیمارستان علاوه بر اینکه نمازخانه فعال و شیک در طبقه چهارم دارد، در لابی هر بخش نیز جهت رعایت حال بیماران و همراهان آنها نیز این نمازخانه های کوچک  تعبیه شده تا آنها اذیت نشده و همین جا ادای فریضه کنند.

با شنیدن این توضیحات بخاطر قضاوتی که کرده بودم شرمگین شده و حالم منقلب می شود. نمی دانم فردی که چنین ادعایی کرده بود بدنبال چه نیتی بود اما برای یک شبانه روز ذهن مرا به خود مشغول کرده بود که چرا در محیطی که در آن معنویت نقش اساسی در آرامش دل های ملتهب بیماران و همراهان آنها دارد،  به بعد معنویت توجه کمی شده، اما حال می فهمم که نه تنها به معنویت آنها توجه شده بلکه آسایش در رسیدن به معنویت نیز مدنظر قرار گرفته است.

سکینه قلبی در محیطی که التهاب بر دلها حکومت می کند

بی شک ساخت مکانی مناسب و در شان نمازخانه برای اقامه نماز در هر بیمارستانی امری ضروری است چرا که معنوی کردن محیط بیمارستان‌ها علاوه بر سکینه قلبی بیماران و همراه آنها در  وحدت قلوب بین بیمار، پرستار، پزشک و همراه بیمار در سایه انجام فرایض دینی کمک می کند.

یقینا انسان نمازگزار  با تمام وجود اعتقاد دارد كه درمان همه بیماری ها، نزد خداست و به این ترتیب با امید به رحمت خداوند، بیش از هر شخص بی نمازی، امیدوار به رهایی خود از چنگال بیماری ها است و با این دیدگاه تمام درمان های پزشکی و وسایل مادی را به عنوان واسطه هایی برای اجرای اراده الهی می داند كه در تلاش برای بهبودی او، حركت می كنند و این مهم  با وجود مکان و مامنی برای ادای فریضه و راز و نیاز در محیط بیمارستان میسر می شود که در این بیمارستان بخوبی دیده شد.

تبریزبیدار در نظر دارد در روزهای آینده با حضور در بیمارستان های دیگر با هماهنگی قبلی، از وضعیت نمارخانه های آنها نیز گزارش میدانی گرفته و تاثیرات راز و نیاز و معنویت بر درمان بیماری را مورد بررسی قرار دهد.