تبریزبیدار
جمعه ۴ بهمن ۱۳۹۸ ۲۰:۳۵:۵۳ شناسه خبر : ۱۰۷۷۸۰۴

پشت پرده اعتراضات دانشجویان پردیس علامه امینی تبریز؛

صدایی که از طریق مجرای قانونی به گوشی نمی رسد / زور مسئولین به غذا نرسید!

در نامه سرگشاده جمعی از دانشجویان پردیس علامه امینی تبریز آمده است:آنچه که دانشجو را این چنین به میدان کشانده است، شاید احساس به این باشد که حرف او از طریق مجرای قانونی به گوشی نمیرسد.

به گزارش تبریز بیدار ، جمعی از دانشجویان دانشگاه فرهنگیان تبریز طی نامه سرگشاده که یک نسخه آن را به تحریریه تبریزبیدار ارسال کرده اند، به حواشی تجمعات دانشجویان پیرامون مشکلات غذای این دانشگاه پرداختند.


متن نامه بشرح ذیل است:

سلام

روز پنجشنبه سلف پردیس علامه امینی تبریز محل تجمع ، اعتراض، شعار علیه مسئولین و همچنین سخنرانی های آتشین توسط دانشجویان برای احقاق حقی که به نظر آنان ضایع گشته است؛ بود. هرچند این پردیس در گذشته نیز شاهد چنین تجمعات و تحصناتی بوده است. اما اعتراضات امسال حاوی نکات قابل توجهی بود که به آسانی نمیتوان از کنارشان گذشت و چشم بر آنان پوشاند.

در ابتدا باید به این نکته اشاره شود که نباید بروز چنین حادثه ای را احساسی ، زودگذر و بدون پیش زمینه قلمداد نمود. زیرا دانشجومعلمان جزو محتاط ترین قشر دانشجویان به حساب میروند و هنگامی که آنان شعار 《مسئول بی کفایت》 سر میدهند یا به بالای میز سلف رفته و از مسئولی که در مقابلش ایستاده درخواست استعفا میکند و حتی از گفته هایش فیلم هم میگیرد، این را نمیتوان حرکتی تکانشی و بی دلیل دانست. بلکه این واقعه را باید به سان کاسه ای دید که لبریز گشته یا آتشفشانی که از شدت فشار فوران کرده است.

برای روشن تر شدن زوایای پنهان این قضیه بهتر است به دوسال قبل برگردیم و حادثه را با نمونه ی مشابه آن که در مدیریت قبلی رخ داد مقایسه کنیم.

هر دوی این موارد ریشه در اعتراضات غذایی داشتند، هرچند اینبار مشکلات تنها به غذا محدود نمیشد، خرابی های مداوم سیستم گرمایشی، پرجمعیت بودن خوابگاه ها و همچنین نبود امکانات رفاهی نیز مزید بر علت شد. اما آنچه که در دوسال پیش اتفاق افتاد بسیار مسالمت آمیز تر و متمدنانه تر بود. آن سال دانشجویان تصمیم به تحریم سلف دانشگاه گرفتند، و برای نشان دادن این اعتصاب در جلوی سلف تجمع و سکوت نمودند. در حالی که امسال برای نشان دادن اعتراض شروع به سردادن شعار کردند.

اولین تفاوت این دو اتفاق در مدیریت پردیس بود. چنانچه در دوره قبل حضور بلافاصله ای سرپرست دانشگاه، فردی که علاوه بر محبوبیت بین دانشجویان دارای توانایی و تجربه ی مدیریت نیز بود؛ در کنترل اوضاع نقش بسزایی را ایفا کرد. هرچند امسال نیز این اتفاق تکرار شد؛ و هرچند سرپرست امسال نیز بار علمی و محبوبیت بالایی داشت، اما از آنجایی که فاقد تجربه ی مدیریت بود؛ نتوانست شرایط را تحت کنترل خود درآورد. و عملا با گفتن جمله‌ی《من زورم نمیرسد》در بین دانشجویان این حقیقت را به رخ کشید. و سوال بزرگی را هم ایجاد کرد که دلیل انتصاب فردی علمی در پستی که نیاز به مهارت بالای مدیریت دارد چه بوده است

دومین نکته؛ چیزی است که در سری قبل نقش فراوانی در آرام کردن جو داشت، و آن حضور آنی چند تن از دانشجویان به عنوان نماینده در اتاق ریاست پردیس های استان بود، در حالی که امسال عملا این اتفاق به خاطر اسباب کشی ریاست به فاصله ی چند کیلومتری دانشگاه، امکان پذیر نبوده است. و هنگامی که دانشجویان در حال شعار دادن بودند، ریاست عملا نمیتوانست هیچ خبری از اوضاع پردیس داشته باشد.

شاید بتوان سومین ضلع این مثلث ناشگون را نیز در خود دانشجویان جست‌وجو کرد. در جایی که اعضای شورای صنفی آن شور و کارایی دوره ی قبل را ندارند. و رسانه های دانشجویی از جمله نشریاتی که در سنوات قبل صدای دانشجویی و محل انتقادات بودند، اینروز ها یا غیرفعال شده اند یا به موضوعات کلی و نامربوط به دانشگاه و دانشجو میپردازند. و همچنین تشکل های دانشجویی، که خود را تافته ی جدا بافته از دانشجویان میبینند و در رکاب مسئولین میتازند.

در آخر باید گفت آنچه که دانشجو را این چنین به میدان کشانده است، شاید احساس به این باشد که حرف او از طریق مجرای قانونی به گوشی نمیرسد.

جمعی از دانشجویان پردیس علامه امینی تبریز