چرا برخی از کودکان زیاد حرف می زنند؟

برخی از کودکان دوست دارند، ماجرایی که در اطراف خود گذشته را با هیجان زیاد برای اطرافیان به طور کامل تعریف کنند، اما غافل از اینکه بزرگتر ها از زیاد حرف زدن آنها خسته می شوند.

به گزارش تبریز بیدار ، یکی از دغدغه های والدین برای کودکان خود این است که چرا فرزندشان زیاد حرف می زند . زیاد حرف زدن کوکان آنها را آزار می دهد، اما آنها باید به یاد آن روزهایی باشند که لحظه شماری می کردند تا فرزندشان فقط یک کلمه بابا یا مامان را بگوید.

کودکان زیاد حرف می زنند ،چون نسبت به محیط و اطرافیان خود کنجکاو هستند و دوست دارند بیشتر بدانند. آنها با سوال پیچ کردن والدین خود دوست دارند چیزهای بیشتری یاد بگیرند، اما در مقابل والدین باید با صبر و حوصله پاسخ پرسش های آنها را بدهند و قتی فرزند آنها را سوال پیچ می کند و پشت سر هم سوالهای عجیب و غریب از آنها می پرسد، با حوصله به آنها پاسخ دهد.

 برخی از والدین به دنبال کنترل پر حرفی کودک خود هستند. آنها می ترسند که مبادا این پرحرفی خصلتی از شخصیت کودک آنها باشد و این خصلت تا بزرگ شدن همراه او باشد و او همین طور پر حرف باقی بماند. اما باید بدانند که کودکان از طریق صحبت کردن با خودشان یا با  اطرافیان ،چیزهای زیادی یاد می گیرند و اطلاعات را جذب و پردازش می کنند .

برخی از والدین به دنبال کنترل پر حرفی کودک خود هستند. آنها می ترسند که مبادا این پرحرفی خصلتی از شخصیت کودک آنها باشد و این خصلت تا بزرگ شدن همراه او باشد و او همین طور پر حرف باقی بماند. اما باید بدانند که کودکان از طریق صحبت کردن با خودشان یا با اطرافیان ،چیزهای زیادی یاد می گیرند و اطلاعات را جذب و پردازش می کنند .

بعضی از کودکان به طور طبیعی و خودکار یاد می گیرند که افکارشان و گفتگوهای شخصی شان را ذهنی انجام دهند، اما بعضی دیگر مدام صحبت می کنند، سوال می پرسند و هر چه به ذهنشان می رسد را بازگو می کنند و والدین و اطرافیان نباید این کودکان را سرزنش کنند و از آنها بخواهند که سکوت کنند.

 بیشتر کودکان پیش دبستانی از زمانی که چشم هایشان را باز می کنند تا زمانی که به خواب بروند دائما حرف می زنند. کودکان در سن ۳ تا ۴ سالگی مداوم سوال ها یی را که با “چرا”  شروع می شود را می پرسند.کودکان در سن ۵ سالگی متوجه می شوند که برای صحبت کردن باید صبر کنند تا نوبت شان بشود.

 علت پر حرفی کودکان

دنیای اطراف برای بزرگسالان عادی و یک نواخت شده است، اما این دنیا برای کودکان پر از شگفتی و رمز و راز است که همین امر سبب خواهد شد تا پرسش‌های زیادی در ذهن کودک ایجاد شود و باعث می شود این پرسشها را از والدین خود بپرسند.

کودکانی که جزو افراد برون گرا هستند، بیشتر صحبت می‌کنند و از تعامل و ارتباط با دیگران لذت می‌برند. بیشتر صحبت کردن کودک زمانی که هنوز مهارت‌های مدیریت مکالمه را نیاموخته است، می‌تواند باعث آزار اطرافیان شود.

حس کنجکاوانه

یکی از دلایل پر حرفی کودک، حس کنجکاوانه ی او می باشد. کودک کنجکاوی می کند و پدر و مادر هم ممکن است به این حس اهمیت ندهند و از کودک خود بخواهند که زیاد حرف نزند و چیزی سوال نکند.

ترس

گاهی هم ترس کودکان باعث شده که کودک زیاد حرف بزند. این در مواردی است که کودک در سنین پایین قرار دارد و از اینکه شبها در اتاق باید تنها بخوابد می ترسد.این کودکان از پدر و یا مادر خود می خواهد که در اتاق پیش او بماند و او هم با آنها صحبت کند تا احساس ترس نکند.

حسادت

گاهی هم  حسادت نیز بخصوص پس از به دنیا آمدن فرزند جدید در خانواده برای کودکان بالای ۳ سال میتواند عامل برای زیاد صحبت کردن و جلب توجه والدین محسوب شود. بعضی اوقات پرحرفی نشانه ای از برون گرایی یا ویژگی های رفتاری افراد است.

جلب توجه

گاهی کودک زیاد حرف می زند برای اینکه جلب توجه کند ، این کودک دچار مشکلات رفتاری شده و باید والدین با یک سری فنون این مسئله را حل کنند. گاهی اوقات والدین به دلیل مشغله کاری، زمان ویژه‌ای را برای فرزندانشان اختصاص نمی‌دهند و به درستی به صحبت‌های کودکشان گوش نمی‌دهند، همین امر می‌تواند عامل اصلی بروز انواع اختلالات رفتاری در کودکان باشد. بهتر است والدین در روز حداقل نیم ساعت، زمان ویژه‌ای را به کودکشان اختصاص دهند و با کودکشان ارتباط چشمی داشته باشند.

عامل بیولوژیکی

 عامل بیولوژیکی هم یکی از علل پرحرفی کودکان می باشد. این عامل  در اثر تغییر در لوب فرونتال مغز که توانایی تحت کنترل گرفتن رفتارهای خاص را در دست دارد، اتفاق می افتد. از طرفی مشکل در عملکرد نیمکره ی راست مغز باعث ناتوانی در یادگیری مهارت های غیرکلامی می شود. و از آنجایی که ۶۵ درصد یک مکالمه بصورت غیر کلامی صورت می گیرد، آنها متوجه نمی شوند که با پرحرفی شان باعث  ناراحتی و رنجش دیگران می شوند و آنها صبر و حوصله ی فراوان برای گوش کردن حرف های زیاد آنها را ندارند. این کودکان  گفتار پرفشار دارند، یعنی آنها با صدای بلند و بدون توقف حرف می زنند.

بیش فعالی

تحقیقات نشان داده است کودکانی که دچار کمبود توجه و بیش فعال هستند و یا اختلالات رشدی فراگیر، که شامل اوتیسم و سندرم آسپرگر یا اختلال دوقطبی دارند،بیش از حد صحبت می کنند. کودکانی که دچار انواع آسیب های مغزی ارگانیک یا سندرم های ژنتیکی هستند، مانند سندرم ویلیامز، بیش از حد صحبت می کنند و نمی توانند بین دوستان و غریبه ها و یا بین گفتگو های مناسب و غیر مناسب تقریبا هیچ تفاوتی قائل شوند.

مشکل بیش فعالی در کودکان در برخی موارد موجب پرحرفی کودکان می شود. صحبت کردن بیش از حد ، پریدن وسط حرف و قطع کردن صحبت یکی از علائم بیش فعالی است و این نوع پرحرفی با درمان بیش فعالی خود به خود و به مرور رفع می شود.

 گاهی اوقات والدین به دلیل مشغله کاری، زمان ویژه‌ای را برای فرزندانشان اختصاص نمی‌دهند و به درستی به صحبت‌های کودکشان گوش نمی‌دهند، همین امر می‌تواند عامل اصلی بروز انواع اختلالات رفتاری در کودکان باشد. بهتر است والدین در روز حداقل نیم ساعت، زمان ویژه‌ای را به کودکشان اختصاص دهند و با کودکشان ارتباط چشمی داشته باشند.

خشم و اضطراب

گاهی هم کودکان ممکن است بر سر موضوعی خشمگین شود و یا اضطرابی داشته باشند و همین دلیل بر پر حرفی او می شود. بیشتر اوقات پرحرفی کودکان ناشی ازحس اضطراب و هیجان است .

الگو گرفتن از والدین

گاهی برخی از کودکان از والدین خود الگو می گیرند. در واقع پرحرفی کودکان در برخی مواقع به خاطر تاثیرپذیری از والدین می باشد.آنها پدر و مادر خود را الگو قرار داده و زیاد صحبت می کنند. بهترین راه مقابله با پرحرفی کودکان در این مورد اصلاح رفتار والدین است که موجب تغییر رفتار کودک می شود.

هوشیاری کودک

دلیل پر حرفی کودکان می تواند هوشیاری آنها باشد.برخی روانشناسان معتقدند پرورش توان حرف زدن در سنین پایین، بر مهارت های رفتاری یا توانایی گفتاری و شنیداری و تقویت حس کنجکاوی کودک تاثیر می گذارد. آنها تاکید می کنند بهتر است که والدین هنگام حرف زدن کودک، دست بزنند یا به روش  دیگری شادی خود را نسبت به توانایی که در او در حال شکل گیری است، نشان دهند. به بیان دیگر هر چقدر کودکی زودتر شروع به صحبت کند، در پرورش استعداد های شناختی و ارتباطی اش سریع تر رشد خواهد کرد.

والدین زمانی که زمانی که کودک خود را تشویق به صحبت کردن می کنند، همزمان او را به استفاده از استعداد طبیعی شنیدن هم ترغیب کنند. توانایی کودک در تکلم یکی از نشانه های ارزیابی کودکان باهوش است، چون اگر کودکی دیر به حرف بیاید ،یعنی حرف زدن پس از سه تا ۳.۵ سالگی، رشد مهارت های ارتباطی و شناختی کودک را با تاخیر مواجه می کند.

حرف زدن با خود

گاهی هم دلیل پر حرفی کودک این است که با خودش حرف می زند. معمولا بچه ها در سنین پایین بلند بلند فکر می کنند و هرچه به ذهنشان می آید را به زبان می آورند، این رفتار بخشی از فرایند رشدی آن هاست. حرف زدن کودک با خودش،به حل مسائل و کنترل نفس او کمک می کند.

کودکان عادی از نشانه هایی مانند نگاه نکردن طرف مقابل به چشمهایشان یا توجه نکردن او به حرفهایی که می زنند متوجه می شوند که باید حرف زدن را متوقف کنند.

 واکنش والدین دربرابر کودک پر حرف

 بدیهی است که پر حرفی کودک می تواند موجب نگرانی والدین باشد و حتی ممکن است آنها را عصبانی کند و آنها مجبور باشند که فرزندخود را دعوا کنند و از او بخواهند که دیگر حرف نزند.

پدر و مادر در برخورد با فرزند پرحرف خود حتما باید صبر و تحمل بیشتری نسبت به دیگران از خود نشان دهند و از رفتار آن عصبی نشوند زیرا با توجه به استرس‌ و فشارهای روانی روزمره، طبیعی است که والدین هم کمی احساس ناراحتی کنند و از این رو در مواجهه با فرزند به ویژه بیش فعال و پرحرف، رفتاری نامناسب از خود بروز دهند.

والدین اگر نتوانند به چیزهای کوچکی که فرزندشان می گوید گوش کنند، در آینده آنها در مورد مسائل بزرگ تر هم با آنها صحبت نخواهند کرد زیرا در دوران کودکی توجه لازم را در هنگام حرف زدن از آنها ندیده اند.همچنین کودکان در برابر این واکنش پدر و مادرشان، با آنها لجبازی می کنند و ممکن است اوضاع بدتر هم باشد.

والدین باید سعی کنند زمان مناسبی را برای صحبت کردن با فرزندشان و ارتباط برقرار کردن با او در نظر بگیرند و واقعا به حرفهای او گوش کنند و برایش حرف بزنند. آنها نباید با فرزند خود فقط گفت و گوی سطحی داشته باشند و در لحظه با آنها در ارتباط باشند. مثلا زمانی که او را به مهد می برید و یا برای او غذا آماده می کنید با او ارتباط داشته باشید.

 زمانی که کودک حرف می زند با او ارتباط چشمی داشته باشید تا کودک متوجه شود که شما به حرف هایش گوش می دهید. در واقع برقراری ارتباط چشمی بسیار اهمیت دارد و به کودکتان این اطمینان را می دهد که او توجه می کنید. برای اینکار بهتر است  کودک را بر روی زانوهای خود بنشانید تا صورتان را به روی صورت کودکتان قرار بگیرد. همچنین تلفن همراه، کتاب یا هرکاری که در دست دارید را رها کنید. قبل از پاسخ دادن، چیزی که  فرزندتان گفت را تکرار کنید تا مطمئن شود شما به طور فعال به او گوش می کنید، همچنین می توانید سوالهایی از او بپرسید که جوابشان فقط بله یا خیر نیست.

در واقع پاسخ به پرسش‌های کودکان می‌تواند سبب رشد ذهنی کودکان و تقویت مهارت‌های آنها در آینده شود. هر چقدر که محیط پذیرای پرسشهای کودک باشد و اطلاعات بیشتر و صحیح تری را به او ارائه دهد، مهارت تفکر خلاق و حل مسئله در کودک تقویت می‌شود و در آینده می‌تواند نقش موثری را در موفقیت کودک داشته باشد.

  اگر والدین پاسخ سوال کودک را نمی دانستند، بهتر است فرصتی را اختصاص دهند تا همراه با کودک به جستجوی پاسخ آن سوالات پردازند و اگر زمان ندارند، پرسش کودک را یادداشت کنند و زمان اختصاصی را برای پاسخ به این سوال در نظر بگیرند. در چنین شرایطی کودک یاد می‌گیرد که صبور باشد و دائماً صحبت نکند.

در واقع خانواده ها باید به این نکته توجه داشته باشند درونگرا و برونگرا بودن کودکان نیز تیپ شخصیتی آنان است که هیچ کدام بر دیگری ارجحیت و برتری ندارد و والدین نباید فرزندشان را به دلیل تیپ شخصیتی که دارند، سرزنش کنند. بهترین راهکار این است که برای فعالیت‌های فرزندان برنامه‌ریزی داشته باشند تا به شکل صحیح بتوانند انرژی شان را تخلیه کنند.

 والدین زمانی که از پر حرفی کودک خود خسته می شوند بهتر است از عبارات مفید استفاده کنند.در این مواقع باید توجه داشته باشند که با او بدرفتاری نکنند ، چون او ممکن است احساس طرد شدن کند.

والدین می توانید به فرزند خود بگویند فعلا صبر کن و در زمان مناسب به حرف هایت گوش می دهم.آنها وقتی این رفتار را ببینند، اینگونه صبر کردن و کنترل خود را یاد می گیرند.بهتر است والدین  به او توضیح دهند که چرا در حال حاضر آماده ی شنیدن حرفهایش نیستند و حتما بعدا برای او وقت خواهند گذاشت.

 البته همیشه هم  نیازی نیست از این عبارات استفاده کنید، می توانید بگذارید حرف بزند اما حتما نیازی نیست جوابش را بدهید و بابت این احساس گناه نکنید. چون کودکان باید  یاد بگیرند چه زمانی مناسب برای صحبت کردن  است.

 اگر والدین پاسخ سوال کودک را نمی دانستند، بهتر است فرصتی را اختصاص دهند تا همراه با کودک به جستجوی پاسخ آن سوالات پردازند و اگر زمان ندارند، پرسش کودک را یادداشت کنند و زمان اختصاصی را برای پاسخ به این سوال در نظر بگیرند. در چنین شرایطی کودک یاد می‌گیرد که صبور باشد و دائماً صحبت نکند.

خصوصیات مثبت کودکان پر حرف

کودکان پرحرف در آینده موفقیت های بیشتری را به دست می آورند و عملکرد بهتری در دوران تحصیلی خود نسبت به دیگران دارند. این کودکان از مهارت های کلامی بهتری برخوردارند ، درک سریعتر و بهتری از مفاهیم دارند، این کودکان زندگی جالبی دارند و در آینده پدر و مادر بهتری خواهند بود.

 کودکان پر حرف بسیار کنجکاو  هستند و در زندگی پاسخ سوالات خود را پیدا می کنند و در اجتماع مشارکت و مهارت های بیشتری دارند. در واقع مهارت‌های اجتماعی آن‌ها نسبت به بقیه کودکان بسیار بالاتر است. معمولاً در گروه تاثیرگذار هستند و راحت می‌توانند دوستان جدیدی را پیدا کنند و در جمع پذیرفته شوند.

یکی از مهم ترین خصوصیات بچه های پر حرف، این است که یاد می گیرند احساسات خود را نشان دهند  و نظرات خود را درباره موضوعات مختلف اعلام کنند .این مورد در آینده بسیار به نفع آنها خواهد بود و به احتمال زیاد آنها در بزرگسالی اعتماد به نفس زیادی برای صحبت کردن، معاشرت با دیگران و اعلام نظر خود در جمع خواهند داشت.

بهتر است والدین به شکل صحیحی با آن‌ها برخورد کنند و آموزش صحیح به آن‌ها بدهند، چون در غیر این صورت می‌تواند در آینده برای  آنها مشکلات ارتباطی را به وجودآورد.

 یکی از مهم ترین خصوصیات بچه های پر حرف، این است که یاد می گیرند احساسات خود را نشان دهند و نظرات خود را درباره موضوعات مختلف اعلام کنند .این مورد در آینده بسیار به نفع آنها خواهد بود و به احتمال زیاد آنها در بزرگسالی اعتماد به نفس زیادی برای صحبت کردن، معاشرت با دیگران و اعلام نظر خود در جمع خواهند داشت.

راه‌های کنترل پر حرفی کودکان

والدین برای کنترل پرحرفی کودک خود باید از توبیخ، تنبیه بدنی، سرزنش پرهیز کنند.  آنها باید برای اصلاح پر حرفی کودک خود، رفتارهای مثبت مانند سنجیده سخن گفتن ، به موقع حرف زدن، رعایت نوبت هنگام صحبت کردن  را تقویت کنند. آنها باید کودک خود را به رفتارهای مبتکرانه تشویق کنند و او را در کلاسهای فکری مانند شطرنج و بازی های فکری ثبت نام کنند. در واقع این کلاس ها مهارت های فکری مثل تمرکز، دقت، خلاقیت و موقعیت شناسی برای صحبت کردن در کودکان را تقویت می کند.

 والدین برای اینکه پر حرفی فرزند خود ار کنترل کنند ، باید مراقب برخی از رفتارهای خود باشند ،چون همانطور که گفتیم کودکان از رفتارهای پدر و مادر الگو برداری می کنند. آنها حتی وقتی فکر می‌کنند که فرزندشان متوجه رفتارشان نیست، لازم است که رفتاری مثبت و کنترل شده،پیش آنها نشان دهندچرا که بهترین الگوی رفتاری کودکان، والدینشان هستند.

والدینی که کودک پر حرفی دارند، باید  برای کودک خود وقت بگذارند. آنها  باید توجه داشته باشند که روزانه به مدت یک ساعت، زمانی را به کودک اختصاص بدهند و در آن زمان، کودک را در انتخاب نوع بازی یا سرگرمی دلخواهش آزاد بگذارند، با هم کتاب بخوانند ، نقاشی کنند ، بازی کنند، کارتون ببینند یا به پارک بروند.

 پدر و مادر وقتی که زمانی را برای کودک خود صرف می کنند و به او توجه می کنند،باعث می شوند نیاز کودک  برای بروز کنجکاوی از طریق بازی، نقاشی و قصه گویی مرتفع شود. این زمان کمک می کند تا کودک از لحاظ عاطفی به والدین اش نزدیک تر و از نظر شناختی غنی تر شود و در رشد خلاقیت و تکامل اجتماعی او بسیار موثر خواهد بود.

  آنها باید توجه داشته باشند که روزانه به مدت یک ساعت، زمانی را به کودک اختصاص بدهند و در آن زمان، کودک را در انتخاب نوع بازی یا سرگرمی دلخواهش آزاد بگذارند، با هم کتاب بخوانند ، نقاشی کنند ، بازی کنند، کارتون ببینند یا به پارک بروند.

 همچنین پدر و مادر باید برنامه ریزی درست داشته باشند. در واقع آنها باید در طول روز زمان های مشخصی را برای گوش کردن به صحبت های کودکتان اختصاص دهند. در این زمان ها فقط به کودک خود گوش دهند و مشغول کار دیگری نباشند.

همانطور که گفتیم ارتباط چشمی تاثیر زیادی در ارضای حس درک شدن و توجه طلبی کودک دارد. به حرفهای او واکنش نشان دهید تا بداند به حرف هایش گوش می دهید. بعد از مدتی می بینید که پرحرفی کودکتان کمتر شده و شکل منظم تری دارد.البته این به آن معنا نیست که در زمانهای دیگر با کودک حرف نزنید.

 راهکار مناسب تری که والدین باید انجام دهند، این است که در این زمینه با مشاور مشورت کنند تا با اجرای روش های پیشنهادی او ، پرحرفی کودکان  را برطرف کنند.بسیاری از والدین به دلیل خستگی و یا اعتماد بیش از حد به روش تربیتی خود از دریافت مشاوره های لازم امتناع می کنند.

انتهای پیام/

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.