سرویس فرهنگی تبریزبیدار؛
کمتر از یک سال تا ورود اولین گردشگران خارجی به تبریز به واسطه تعطیلات زمستانی ژانویه ۲۰۱۸ باقی مانده و طبیعتا در سال پیش رو بایستی منتظر تحولات چشمگیر در حوزه توسعه گردشگری در تبریز باشیم. (یا بهتر بگویم؛ باشیم؟!)
نگاهی کوتاه به روند طی شده در این مسیر نشان می دهد بایستی منتظر جهش خیره کننده در حوزه مدیریت منابع انسانی و مالی در بود اما آن چه که تا به امروز با آن روبرو هستیم نشان می دهد که چنانچه شرایط به همین منوال ادامه یابد، پروژه تبریز ۲۰۱۸ نتایج فاجعه باری به همراه خواهد داشت. گوشه ای از ملاحظاتی که نباید از کنار آن بی اهمیت گذشت بدین شرح است:
تبریز ۲۰۱۸ و بسیج همگانی
اولین مساله ای که همگان به آن اذعان دارند این است که میزبانی تبریز از گردشگران جهان اسلام در سال ۲۰۱۸ یک مساله ملی و فرا حزبی بوده و همه اشخاص، گروه ها و جریانات سیاسی و فرهنگی بایستی در کنار یکدیگر علی رغم همه اختلافات موجود، تلاش خود را برای برگزاری هرچه باشکوه تر این رویداد به انجام رسانند. اما آن چه که امروز بیشتر مشاهده می شود، این است که تبریز ۲۰۱۸ بیشتر از آن که عامل وحدت باشد، به بهانه ای برای نشان دادن نقاط ضعف جریانات سیاسی و گروکشی های انتخاباتی تبدیل شده و برخی از جریانات فرهنگی، هنوز بر سر اولویت دار بودن پروژه تبریز ۲۰۱۸ با یکدیگر اختلاف دارند.
به نظر می رسد علیرغم تشکیل دبیرخانه تبریز ۲۰۱۸، این اختلافات و گلایه های متقابل، اجازه نداده است وحدت رویه مناسبی در جهت نیل به اهداف اصلی این رویداد مهم شکل گیرد. آن چه که امروز بیشتر از همه به چشم می خورد این است که همه دستگاه ها، صرفا از مجموعه شهرداری انتظار دارند که برای این اتفاق مهم تاریخی، فعال بوده و باقی نهادها و مسئولین از جمله ارگان های دولتی و نمایندگان مجلس حکم ناظر قضیه(و سخنرانان و در ردیف اول نشینان مراسم ها) را داشته باشند که این امر وضعیت را به گونه ای که شایسته مردم آذربایجان باشد پیش نخواهد برد.
پایتخت گردشگری و پیوست فرهنگی
تبریز در سال ۲۰۱۸ به عنوان پایتخت گردشگری جهان اسلام انتخاب شده و به عبارتی تبریز بایستی تا یک سال آینده بتواند استانداردهای لازم گردشگری و توریستی را جهت پذیرش مسافرین خارجی ایجاد کند. زیر ساخت هایی همچون بهبود حمل و نقل شهری، کاهش آلودگی هوا، هتل ها و مهمانسراهای مناسب، فضاسازی های محیطی و زیبا سازی شهری، بهینه سازی مراکز تاریخی و موزه ها از جمله مواردی بوده که در سخنان مسئولین مربوطه به کرات به چشم می خورد.
آنچه که در این میان کمتر به آن پرداخته شده است این است که حال که تبریز بعنوان پایتخت گردشگری جهان اسلام انتخاب شده، آیا نباید نسبت به مولفه های فرهنگی و هویتی تبریز اقدامی انجام داد؟ اگر تبریز را اولین پایتخت شیعی می دانیم، نشان دادن ریشه های مذهبی و شیعی تبریز در کجای سپهر برنامه ریزی مسئولین قرار دارد؟ یک گردشگر خارجی بعد از حضور چند روزه در تبریز و بازدید از اماکن مختلفی که برای وی تهیه شده است، چه ذهنیتی نسبت به این شهر باید پیدا کند؟ آیا صرفا بعد گردشگری و جاذبه های طبیعی و تاریخی مهم است یا بعد فرهنگی و اسلامی، بخصوص تشیع در آن متبلور است؟ سوالاتی که بنظر میرسد بایستی دغدغه اصلی مسئولین در سال جاری باشد.
تذکر: اگر قرار است آلودگی هوای امسال در تبریز ۲۰۱۸ هم تکرار شود؛ مسئولین مربوطه انتظار ندارند که مراکز گردشگری، توریستی و مذهبی را به بهانه آلودگی تعطیل کرده و از مسافرین انتظار داشته باشند که بخاطر سلامتی در هتل ها بمانند؟!
به راستی نمایندگان مجلس و مسئولین دولتی در کجای کار قرار دارند؟
