پروژه شهرک جوانان قرار بود گره حاشیه‌نشینی تبریز را باز کند؛ اما امروز خود، گرفتار گره‌ای به نام «اعتبار» شده است؛ گرهی که تا باز نشود، نه خبری از تکمیل زیرساخت‌ها خواهد بود و نه از تحقق وعده انتقال خانوارهای ساکن در مناطق پرخطر.

این سفر برای من فقط یک مأموریت خبری نبود؛ سفری بود که نگاهم را عمیق‌تر کرد و معنای دیگری به مسئولیت خبرنگاری بخشید. فهمیدم گاهی خبرنگار، تنها راوی یک خبر نیست؛ او امانت‌دار لحظه‌هایی است که شاید دیگر هرگز تکرار نشوند و باید آن‌ها را برای تاریخ به یادگار بگذارد.

در میان نوحه‌ها، تکبیرها و زمزمه‌های مردم، بسیاری این روز را تداعی‌کننده عاشورا می‌دانستند و از حس از دست دادن پدری سخن می‌گفتند که سال‌ها تکیه‌گاه آنان بود.

امروز واگن‌های متروی تهران، پیش از رسیدن به مراسم وداع، میزبان روایت‌هایی از دلتنگی، وفاداری و پیمان بود.

وقتی پرسیدیم «سختتان نبود که آمدید؟» اشک، زودتر از کلمات پاسخ داد: «سختی راه نیست… سخت آن است که آقا را این‌گونه ببینیم.»

قاب‌های ماندگار دوربین تبریزبیدار، شکوه اقیانوس مردمی را در مراسم وداع با پیکر رهبر شهید روایت می‌کند.

موکب خیریه آبشار عاطفه‌ها از نخستین روزهای جنگ رمضان، میزبانی متفاوت برای مردم غیرتمند تبریز تدارک دیده است.

دانشجویان جهادی علاوه بر نصب پرچم ایران بر فراز خانه‌های آسیب‌دیده، در جمع‌آوری اثاثیه و تعمیرات منازل نیز به خانواده‌ها کمک می‌کردند.

با گذشت ۱۶ ماه از بازداشت احمدرضا بیضایی در ترکیه و از سکوت دیپلماتیک مسئولین، آزادی این استاد دانشگاه تبریزی به مطالبه عمومی در خیابان‌های تبریز تبدیل شده است.

7 روز بعد از حادثه رانش زمین در محله ملازینال تبریز، خبرنگار ما با حضور در این منطقه حاشیه نشین، پای صحبت اهالی نشسته و وضعیت موجود را از نگاه آن‌ها روایت می‌کند.