چرا اصلاح‌طلبان تمایلی به ریاست مجلسی عارف ندارند؟

يک روز پس از انتخابات مرحله دوم انتخابات مجلس شوراي اسلامي رسانه هاي اصلاح طلب از پيروزي در جمع دومرحله خبر مي دهند.البته خوشحالي آنان بيشتر از گرفتن سرپل در نظام بدون عذرخواهي از اتهام تقلب به نظام و شعارهاي فرا تقلب پس از آن است. حال سوال اين است که اکثريت ادعايي منجر به رياست يک اصلاح طلب بر مجلس خواهد شد؟ 

ديروز يکي از اعضاي مجمع روحانيون گفته است که هنوز روي عارف به جمع بندي نرسيده ايم. کرباسچي هم تفاوتي بين عارف و لاريجاني ندانسته است.

 روزنامه آرمان هم مرتب عارف را تحقير مي کند و صرفا اندکي از اصلاح طلباني که مشي آنان مثل خود عارف است و يا اميدوارند در پرتو عارف وارد هيات رئيسه شوند (کواکبيان،حضرتي ….) از رياست وي حمايت مي کنند.

علت بي مهري درون جرياني به عارف چيست؟ سه نگاه را مي توان در اينجا ديد:

1- برخي اصلاح طلبان مشکلات کشور را به گونه اي مي بينند که حل آن پيچيده است و از گردش توقع مردم به خود براي حل مسايل هراسانند و نمي خواهند در جايگاه پاسخ دهي باشند.

2- برخي شخص و شخصيت عارف را زير سوال مي برند و در محافل خصوصي وي را اين کاره نمي بينند.

3- دسته اي ديگر به اين خاطر عارف را نمي پسندند که وي را معتقد به نطام و هماهنگ با جهت گيري کلي نطام مي دانند. اين جماعت در سال1392 نيز عارف را کانديد نهادهاي امنيتي اعلام کردند. در اين ميان دولتي ها پيچيده تر عمل کردند از يک سوعارف را به سوي مجلس هل دادند تا سال 1396 خيالشان آسوده باشد و از سوي ديگر لاريجاني را براي رياست ارجح دانستند و عارف را چوپ دو سرطلا کردند.