«می توانیم» یا «نمی توانیم»؛ آیا شعار استقلال در انقلاب اسلامی محقق شده است؟!

سرویس سیاسی تبریزبیدار؛

چند سالی است با شروع دهه ایام الله فجر عده ای با انتشار عکسهایی و بعضا چند خاطره قصد مقایسه دو نظام و به چالش کشیدن انقلاب اسلامی ایران را دارند، که این امر ما را وانهاد تا مقایسه کوتاه و بی طرفانه ای از عملکرد دو نظام سابق و فعلی حاکمیت فعلی ایران انجام دهیم. 

یکی از مهم ترین فاکتورهایی که در رونق ساختار اقتصادی و نرخ مهاجرت های روستا شهری است راکد بودن فعالیت کشاورزی در فصولی از سال ، نبودن مشاغل جانبی برای کشاورزان ، غیر اقتصادی بودن تولیدات ، پایین بودن درآمدها ، ناکافی بودن امکانات آموزشی در روستا ، دلیل این امر است . مهاجرت در درون کشور را نمی توان تنها به حساب مشکلات در روستا گذارد بلکه بورژوازی شدن کل جامعه و گسترش شهرها نیز موثرند .

در دوره حکومت محمد رضا ، این تمرکز بی قاعده و توسعه ناهماهنگ و نیروی کشش ناموزون شهرها در برابر روستاها، آثار نامطلوب اقتصادی و اجتماعی به بار آورد . مهاجرت نیروهای تخصص به خارج یکی دیگر از جنبه های منفی تاثیر گذار بر توسعه اقتصادی کشور است .عوامل موثر در این امر را میتوان چنین دانست که :

تحصیل کردگان از شان بالایی برخوردارند اما سطوح درآمد آنان هیچ گاه متناسب با موقعیت آنان نبود. در اقتصاد ایران ، فقدان فناوری مناسب ، سرمایه گذاری کافی، فقدان برنامه توسعه و مقررات دست و پا گیر ، باعث شده دولت قادر نباشد برای متخصصان ایجاد شغل کند.  همچنین مقررات سهل مهاجرت در کشورهای صنعتی ، به همراه مسائل سیاسی و مخالفت با رژیم ، باعث افزایش مهاجرت به خارج شد . 

بر اساس آمار در سال 46 ، 100 هزار نفر کارگر ایرانی در بحرین ، كویت و سایر امیر نشینهای خلیج فارس بکار مشغول بودند . بین سالهای 50 تا 56 ، نیم میلیون نفر ایرانی در جستجوی کار به اروپا و منطقه خلیج فارس مهاجرت کردند و حدود یک سوم این افراد به کشور برنگشتند.

اما از طرف دیگر روند افزایشی مهاجرت روستا به شهر در زمان جمهوری اسلامی افت پیدا کرد طوری که در دوره ۶۵ – ۵۵ مهاجرت شهر به شهر نسبت به کل مهاجران ۳۷ درصد بوده و در دوره ۷۵ – ۶۵بالغ بر ۴۷ درصد شده و در دوره ۸۵ – ۷۵ به ۵۴ درصد افزایش داشته است. حالا مهاجرت روستاها به شهر در دوره ۶۵ – ۵۵ حدود ۱۴ درصد بوده، در دوره ۷۵ – ۶۵ به ۱۱ درصد و در دوره ۸۵ – ۷۵ به رقم ۹ درصد رسیده است.

یکی دیگر از تفاوت های مدیریتی بین دو شیوه حکومتی میزان توجه کردن به شخصیت ملی و میهنی ایرانیان و تبلور دو شعار ما می توانیم یا نمی توانیم در ساختار تصمیم گیری در حکومت است. تنها در یک مورد بیش از 50هزار مستشار آمریکایی خروجی تفکری بود که در آن زمان بر کشور حاکم بود طوری که هزینه‌ی مستشاران آمریکایی مقیم ایران در سال 1356 بیش از هزینه‌‌ی پرسنل نظامی ارتش ایران بود. در صورتی که 170 میلیارد ریال هزینه‌ی مستشاران آمریکایی بود، هزینه‌ی پرسنل نظامی ارتش ایران 140 میلیارد ریال بود.

اما از طرفی دیگر نظام فعلی با تکیه بر جوانهای خود علی رغم پشت سر کذاشتن جنگی تحمیلی توانسته است به تنهایی خود را به قدرت منطقه ای تبدیل کند که صدای طبل قدرتمند آن،  زمانی که نیروهای آمریکایی به علت ورود به حریم دریایی ایران مقابل نظامیان ایرانی مجبور به زانو زدن شدن درآمد.

فارغ از دو مورد ذکر شده، تیتروار به موارد دیگری نیز اشاره میکنیم:

سرعت رشد علم در زمان شاه : 40 جهان

سرعت رشد علم، اكنون : 1 جهان

رتبه علمی ایران در زمان شاه : 52 جهان

رتبه علمی ایران، اكنون: 16 جهان

تعداد دانشجویان در زمان شاه : 150 هزار نفر

تعداد دانشجویان، اكنون : 3 میلیون نفر

تعداد پزشک در زمان شاه : 7000 نفر

تعداد پزشك، اكنون : 82 هزار نفر

نرخ باسوادی در زمان شاه : 28 درصد

نرخ باسوادی، اكنون : 93 درصد

رتبه های المپیاد علمی در زمان شاه : اصلا نداشتیم!

رتبه المپیادها، اكنون : جزء 10 کشور اول دنیا

انرژی اتمی در زمان شاه: اصلا نداشتیم!

انرژی اتمی، اكنون : جزء 10 کشور اول دنیا

صنایع هوا فضا در زمان شاه : اصلا نداشتیم!

صنایع هوا فضا، اكنون : جزء 10 كشور اول دنیا

تولید بنزین در زمان شاه : اصلا نداشتیم!

تولید بنزین، اكنون : نزدیك به خودكفائی

طراحی و ساخت و تولید صنایع نظامی در زمان شاه: اصلا نداشتیم!

طراحی و تولید و ساخت صنایع نظامی،‌ اكنون : مقام ۱۲ جهان

سن امید به زندگی در زمان شاه : 55 سال!

سن امید به زندگی، اكنون : 77 سال

سد سازی در زمان شاه : اصلا نداشتیم!

سد سازی،‌ اكنون : مقام 1 دنیا

در انتها نباید فراموش کرد که رژیم سابق به واسطه اعطای امتیازات از حمایت های تمام قد آمریکا برخوردار بود در حالی که جمهوری اسلامی ایران در حیات 40ساله خود علاوه بر پشت سر گذاشتن جنگی تحمیلی با شدیدترین تحریم های ممکن به این پیشرفت نائل آمده است.