جراحی زيبايی و اعتمادبه نفس

یادداشت میهمان تبریزبیدار؛ هوشنگ امیر

امروزه وقتی در شهر و کوچه و خیابان قدم میزنیم یک موضوع درکنار مسائل دیگر جامعه خودنمایی میکند و آن جراحی های پلاستیک و زیبایی است.

سابقه جراحی زیبایی درمتون پزشکی به قبل از میلاد مسیح برمیگردد و در ایران از سال ۱۳۳۴رسما انجام گرفت،البته هدف از جراحی های زیبایی در ابتدا جنبه پزشکی درمانی و اصلاحی داشت.

 اما با گذر زمان این رشته پزشکی درکشورمان از مسیر واقعی خود خارج شد و جراحی های پلاستیک در خارج از ایران بندرت اتفاق میافتد،موضوعی که در بین نسل جوان ما بشدت مورد توجه قرار گرفته و بیشتر بین دختران و زنان جامعه رایج شده است.

علت آن درهمان نگاه اول به سمت چشم و همچشمی های رایج میرود و اینکه هدف زیباتر شدن فرد درمنظر دیگران است.

اما درواقع این موضوع خود یک آسیب اجتماعی و معضل فرهنگی است،این معضل جایی بیشتر نمود پیدا میکند که عده ای از این افراد برای انجام عمل زیبایی متحمل قرض های سنگین شده و یا با خانواده دچار مشکل میشوند ویا درمواردی با شکست عمل چهره، فرد آسیب جدی میبیند.

از منظر روانشناسی این افراد دارای اختلالات روانی نظیر :

خودشیفتگی،وسواسی،وابستگی شخصیتی و نمایشی،ضداجتماعی و ….هستند.

شاید بتوان گفت تمامی این اختلالات به موضوع بسیار ساده ای در دوران کودکی برمیگردد موضوعی که تمامی مراحل زندگی فرد را تحت الشعاع خود قرار میدهد ،” عدم اعتماد به نفس” كه بیشترین سهم را در این ناهنجاری دارد.

جالب است بدانيم عده اي از زنان و دختران جهت تأمين مخارج اينگونه جراحي ها حتي تن به روسپيگري هم مي دهند.

يكي ديگر از چالش هاي تمايل به اين جراحي ها،شيوع خودكشي مخصوصا در بين جوانان است.جوانی كه تصور ميكند با اين جراحي مطلوبتر شده و بيشتر موردتوجه قرار ميگيرد حالا بخاطر عدم توانايي در تأمين هزينه مورد نظر و تحت نظريه فشارمرتن ،تصور ميكند راهي جز خلاصي از اين ظاهر نامطلوب برايش باقی نمانده است.

مورد بعدي بحث طلاق هايی است كه براثر جراحي هاي ناموفق در جامعه رواج يافته است.البته اين مفهوم ناموفق بودن از دو منظر قابل بحث است.يا واقعا جراحی موفقيت آميز نبوده يا نتيجه،مورد پسند يكی از زوجين واقع نشده و اين سببی براي راهی شدنشان به دادگاههای خانواده شده است.

مخلص كلام:

درصورت آگاهي بخشي به افراد و داشتن ابزاري كه موجب اعتلاي شخصيتشان ميشود و همچنين وجود تربيت صحيح فردي-اجتماعي ،فرد درمي يابد كه آنچه اولويت وجودی يك شخص را تعريف مي كند شخصيت اوست نه فيزيكش.بنابراين به جراحي هاي زيبايي فقط به عنوان بحثی جهت درمان و درمواقع اضطراري خواهدانديشيد .