دست فرمونش چقدر خوبه

یادداشت میهمان تبریزبیدار؛هوشنگ امیر

اين جمله با عباراتی مانند:”نميدونی،رانندگيش حرف نداره”!يا “عشق سرعته”!يا “مهارتش در رانندگی بيسته”! اينها و دهها عبارت اين چنينی،تمامأ جملاتی هستندكه به قصد تشويق يك سری از راننده ها بيان می شوند درحاليكه اگر كمی دقت كنيم،می بينيم اين ،راننده ها نيستندكه واقعأ در رانندگی عاليند،بلكه تاحدزيادی اين مردم هستندكه موجب می شوند آنها اينطور به نظر برسند!

در نظر بگيريدراننده Aرا كه در لاين سبقت باسرعت نور درحركت است و دائم به اتومبيل جلويي چراغ يا بوق ميزند. 2حالت قابل تصور است.الف:راننده جلويی(B),اعتنا نكند كه به احتمال قريب به يقين Aاز سمت راست سبقت گرفته واين بار جلویBقرار ميگيرد(اميدواريم دراين حالت ،ديگر اذيتی انجام ندهد!) و باهمان سرعت ادامه ميدهد تا به رانندهCبرسد وباز قصه تكرار می شود.ب:يا اينكه رانندهBبه او در اصطلاح،راه می دهد وAبدون مانع بهCمی رسد وباز قصه تكرار می شود.

كه البته بنده معتقدم بازخدا اموات Aرا بيامرزد كه اين آكروبات بازيها را در لاين سبقت و حداكثر لاين وسط انجام ميدهد!!
دسته ای ديگرازاين سفيرهای مرگ!،كسانی هستندكه به اصطلاح،لايی می كشندوبه پيشواز مرگ می روند!

اينها از فضاهای بين ماشينها سعی می كنندعبور كنند بدون كوچكترين توجه به قوانين راهنمايی و رانندگی ورانندگان ديگر كه اين ماشينهارا از داخل آيينه مي بينند، با ناسزا وغرولند،سعی می كنندهمان مسيری را كه می روند تغيير ندهندتا محاسبه “سفيرمرگ” به هم نريزد و بتواندعبور كنديا سريع رانندگی خودرا طوری هماهنگ ميكنندكه سفيرمرگ، عبور كند.

وچه بسارانندگان تازه كاريا سالخورده يا بانوانی كه به دليل حساسيت و ظرافت روحی در اينگونه مواقع نمی توانند محاسبات لازم را انجام دهند يا اصلأ راننده ای كه متوجه سفيرمرگ نشده است كه همين موجب بروز سوانح تلخ و ناگوار مي شود.

به راستی اين فرهنگ رانندگی كه از نامش هم پيداست:”راندن” ونه”دواندن”، چه زمان و چه وقت قرار است درجامعه مانهادينه شود؟درد مضاعف آنجاست كه اين نوع رانندگی به اتوبوسها وتاكسيهای ماهم سرايت نموده است.

رانندگان اتوبوس طوری  موقع رانندگی پرواز می كنندكه بارها عدم قدرت بركنترل سرعت اتوبوسها موجب بروز صحنه های دلخراشی از واژگونی اتوبوس تاتصادفات واقعأ خونينی شده است.درمورد سرعتهای فوق نورتاكسيها هم كه تاكنون آماربسياری درمورد سقط جنين گزارش شده است.

اين راننده محترم اتوبوس ياتاكسی،جدای از خطرات ناشی از واژگونی ياتصادفات،لحظه ای تفكر نمیکند كه ممكن است بين مسافران،بيماران قلبی يا فشارخونی يا بانوان باردار،حضور داشته باشند؟

همه اينهارا نوشتم وبراي جمع بندی  كلامم عرض كنم: اينها نياز به فرهنگ سازی ونظارت ازسوی متوليان راهنمايی و رانندگی وسازمان حمل ونقل شهری دارد.حتی اگرشده با تشكيل كلاسهای توجيهی وياجريمه نمودن رانندگان متخلف!

اما درمورد سفيران مرگ كه وابستگی به سازمان حمل ونقل عمومی شهری ندارند،تكليف چيست؟ درمورد آنان چه بايدكرد؟ به نظرمي رسد فعلأ راهی جزهمان نظارتهای  دوربينی  داخل شوارع وجريمه وجودنداشته باشد! كه البته جريمه و خواباندن پاركينگ براي برخی سفيران مرگ كه چندصدميليونر هستند با رانندگانی  ميلياردرو دارنده چندين اتومبيل، به نظر بازدارندگی  لازم را نخواهدداشت!درنهايت ،ظاهرأفعلأ اميدی به فرهنگ اتومبيل راندن نيست!