چهارشنبه / ۱۳ آبان / ۱۴۰۵ Wednesday / 4 November / 2026
×
به بهانه درگذشت صافی تبریزی؛

نیسگیل لر شاعری

صافی شاعر غزل است كه رجوعش به آستان اباعبدالله(ع) از سرِآمدن به پناه و التجا بوده است. اگر بخواهم به‌زبان مادری نسبتی به او دهم، بايد او را«نیسگیللر شاعری» بنامم.

  • بهمن 14, 1398
  • سرویس فرهنگی تبریز بیدار / مهدی نعلبندی

    حاج محمد صافی فرزند مرحوم کریم آقا صافی تبریزی شاعر بلندآوازه اهل بیت(ع) درگذشت. وی تنها فرزند ذکور صافی بود و در تهران سکونت داشت و هنگام وفات پدرش (۱۳۰۸ ش) کودکی خردسال بوده است.

    كريم آقا شاعر تبريز‌ی الاصل و ساكن محله نوبر تبريز است و از خانواده جعفردايی كه در سال ۱۳۴۸ قمری به ديار باقی شتافته است.

    در بين مداحان و نوحه خوانان تبريزی مشهور است كه در هر مجلس روضه‌ای اگر حال آن چنانی نباشد، يک دو بيت از صافی كافی است تا انقلابی در مجلس به‌پا شود.

    صافی شاعر غزل است كه رجوعش به آستان اباعبدالله(ع) از سرِآمدن به پناه و التجا بوده است و شايد همين است كه حالت تضرع و انابه در تمامی اشعار او موج می زند. اگر بخواهم به‌زبان مادری نسبتی به او دهم، بايد او را«نیسگیللر شاعری» بنامم.

    يانديريب نيسگيلين عالملری ای وای بالا وای 

    در شعر عين‌الحيات صافی، آن همه تصاوير بكر و عاشقانه و حتی عارفانه موجود است كه تابلويی زيبا و رنگارنگ از ظهر عاشورا برايت ترسيم می کند.

    سو يوخ نماز وقتيدی قان دستماز آليب
    روح القدس دوروب قاباغيندا اذان وئرير
    مشهورترين و فراگيرترين شعر صافی در وصف حضرت عباس- عليه‌السلام- شعر معروف «مشک و خدنگ» اوست. 

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *