یادداشت تبریزبیدار؛

دقایق آخر بازی

امسال مشخص شد سلاح ایران ماکت نیست، مردم و سیاسیون ایران به سلاح و حافظان امنیتشان افتخار می‌کنند، آنها دعوای خانگی خود را به بیگانه ربط نمی‌دهند، ولایت‌فقیه ایران تشریفاتی نیست بلکه در بحران ها پناه مردمش است، رهبر ایران احترام جهانی دارد، ایرانیان در اینکه آمریکا به کمتر از تسلیم کامل ایران قانع نیست به‌اتفاق نظر رسیده‌اند.

یادداشت تبریزبیدار: سیدحسین علیانسب، استاد دانشگاه تبریز /  دو سپاه مقابل هم قرار گرفتند. امام به تبعیت از پیامبر(ص) ابتدا شخصی را فرستاد میان دو لشکر قرآن خوانده و دو طرف را به قران دعوت کند، اما شامیان قاری و قرآن را تیرباران کردند. آتش جنگ شعله‌ور شد. پس از ۱۸ ماه جنگیدن شب عجیبی شد که مورخان آن را لیلۀالهریر خواندند (هریر صدای التماس سگ است؛ سگ وقتی در موضع قدرت باشد پارس می‌کند، اما اگر در موضع ضعف و زیر لگد باشد می‌نالد و عرب به آن ناله هریر می گوید)

در آن شب سپاه علی(ع) دماری از قشون معاویه درآورد که هریر شامیان بلند شد. اما به یکباره کسی که ۱۸ ماه پیش قاری را تیرباران کرده بود قرآن‌ها را به نیزه زد که ما جنگ‌طلب نیستیم و بیایید قرآن را میان خودمان داور قرار دهیم. درست زمانی که عمروعاص عریان شده و فرار می‌کرد و معاویه در محاصره مالک بود؛ سپاه علی در چند قدمی قله پیروزی دو تکه شد؛ عده‌ای بدون اینکه به حافظه ۱۸ ماهه خود مراجعه کنند فریب خوردند و گفتند این جنگ از این به بعدش جنگ با قرآن است و باید متوقف شود؛ آنها خیمه رهبر خود را محاصره کردند که اگر جنگ با قرآن را متوقف نکنی تو را می‌کشیم.

دستور عقب‌نشینی صادر شد مالک ابتدا مقاومت کرد؛ او برنمی گشت و فقط به‌اندازه دوشیدن یک شتر زمان می خواست، اما سپاه اسلام از هم گسیخته بود و آن دیالوگ معروف بر زبان داریوش ارجمندی (من بر تیرک خیمه معاویه می‌کوبیدم ولی تیغ جهل این جماعت…)!! و تمام افسوس امام در این جمله خلاصه شد: شما مثل زنی هستید که ۹ ماه تحمل کرد ولی روز آخر فرزندش را به فنا داد.

لیلۀالهریر ممکن است در هر مبارزه‌ای پیش آید؛ همان‌گونه که تحولات سال ۱۴۰۴ لیلۀالهریر آمریکا در مقابل جمهوری اسلامی را نمایش می دهد؛ امسال مشخص شد سلاح ایران ماکت نیست، مردم و سیاسیون ایران به سلاح و حافظان امنیتشان افتخار می‌کنند، آنها دعوای خانگی خود را به بیگانه ربط نمی‌دهند، ولایت‌فقیه ایران تشریفاتی نیست بلکه در بحران ها پناه مردمش است، رهبر ایران احترام جهانی دارد، ایرانیان در اینکه آمریکا به کمتر از تسلیم کامل ایران قانع نیست به‌اتفاق نظر رسیده‌اند، مستبدی که در شرایط جنگی رئیس‌جمهور کشوری را می‌دزدد در وسط مذاکرات صلح نتوانست ایران را غافلگیر کند. ایران به خاطر مقاومتش در تمام جهان ستوده می‌شود. حربه تسلیم هم که نخ‌نما شده و در حال پاره شدن است و ایران ققنوسی است که به‌زودی به پرواز درآمده و جهان را به حرکت درخواهد آورد.

در مقابل، شعار جهانخواری آمریکا که ایرانیان سروده‌اند جهانی شده است. دست‌درازی به معادن اوکراین، نفت ونزوئلا، خاک اروپا، پول اعراب و … آمریکا را بی‌اعتبارتر کرده است. جهان دیگر به امضای رئیس‌جمهور، پول، سلاح، تهدید و حتی حمایت آمریکا اهمیتی نمی‌دهد، نوبتی هم که باشد نوبت تحریم شدن آمریکاست که همه کشورهای جهان با پس دادن دلارهای آمریکا و ذخیره طلا شروع کرده اند، این تقابل‌ها به مراحل دیگری هم کشیده خواهد شد و آمریکا به زودی مطابق پیش‌بینی‌های رهبر معظم انقلاب، یک کشور معمولی خواهد شد درست همانند بریتانیای کبیر که انگلیس شد.

هم‌اکنون همانند آخرهای فوتبال و کشتی، جنگ ایران و آمریکا دقایق جذاب پایانی را سپری می‌کند. تیم برتر باید خیلی هوشیار و مراقب باشد بازنده خودش را به آب‌وآتش می زند و به همین دلیل بازی خشن شده است.

 

انتهای پیام/

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *