نهیب امام حسین(ع) بر عمر سعد چه بود؟

به گزارش تبریز بیدار؛ رهبر معظم انقلاب در سخنان امروز خود گریزی به ادعای برخی از سیاستمداران مبنی بر مذاکره امام حسین و عمر سعد و درس تعامل در حادثه کربلا پرداختند. ایشان فرمودند:«حضرت علی علیه السلام با زبیر و حضرت امام حسین علیه السلام با عمر بن سعد، مذاکره به معنای امروز یعنی معامله نکردند بلکه هر دوی این بزرگواران به طرف مقابل خود نهیب زدند و آنها را نصیحت به خداترسی کردند.»

بیانات معظم له بهانه ای است تا در صفحات تاریخ تورقی کرده و حقیقت مذاکره حضرت سیدالشهدا(ع) با عمربن سعد را از زبان تاریخ و آنگونه که بوده بخوانیم. تاریخ گواهی می دهد که سید الشهدا(ع) چگونه بر عمر سعد نهیب زده و تلاش کرده او را از راهی که در پیش گرفته بازدارد.

…در بحار الانوار ذکر شده که امام حسین(ع) در روز هشتم محرم سال 61 مردی از یاران خود بنام عمرو بن قرظه را نزد ابن سعد فرستاد و از او خواست تا شب هنگام در فاصله دو سپاه با هم ملاقاتی داشته باشند.

شب هنگام امام حسین(ع) با 20 نفر و عمر بن سعد با 20 نفر در محل موعود حاضر شدند. امام حسین(ع) به همراهان خود دستور داد تا برگردند و فقط برادر خود عباس و فرزندش علي‏ اكبر را نزد خود نگاه داشت. عمر بن سعد نیز فرزندش حفص و غلامش را نگه داشت و بقیه را مرخص كرد.

در این ملاقات عمر بن سعد هر بار در برابر سئوال امام حسین(ع) كه فرمود: آیا مي ‏خواهی با من مقاتله كنی؟ عذری آورد. یك بار گفت: مي ‏ترسم خانه ‏ام را خراب كنند! امام حسین(ع) فرمود: من خانه ‏ات را مي ‏سازم. ابن سعد گفت: مي‏ ترسم اموال و املاكم را بگیرند! فرمود: من بهتر از آن را به تو خواهم داد، از اموالی كه در حجاز دارم. عمر بن سعد گفت: من در كوفه بر جان افراد خانواده ‏ام از خشم ابن زیاد بیمناكم و مي ‏ترسم آنها را از دم شمشیر بگذراند.

ایـنـجـا بـود كـه حـضـرت عـصـبـانى شد و فرمود: ویرانى خانه و مزرعه، موجب جواز قتل فرزند پـیـامبر صلی الله علیه و آله نمى‌شود، لذا او را نفرین كرد و فرمود: خداوند تو را در رختخوابت ذبح كند و در روز قیامت تو را مورد بخشش قرار ندهد و امیدوارم كه از گندم عراق نخورى مگر مقدار كم.

عمر سعد با استهزا گفت: اگر گندم نخوردیم از جو خواهیم خورد.

تشنگی اصحاب امام حسین(ع) و کارشکنی عبیدالله بن زیاد در رفع تشنگی آنان

خوارزمی در مقتل الحسین و خیابانی در وقایع الایام نوشته‌‌اند كه در روز هشتم محرم امام حسین(ع) و اصحابش از تشنگی سخت آزرده خاطر شده بودند؛ بنابراین امام حسین(ع) كلنگی برداشت و در پشت خیمه‏‌ها به فاصله نوزده گام به طرف قبله، زمین را كَند، آبی گوارا بیرون آمد و همه نوشیدند و مشك‌ها را پر كردند، سپس آن آب ناپدید شد و دیگر نشانی از آن دیده نشد.

هنگامی كه خبر این ماجرا به عبیداللّه‏ بن زیاد رسید، پیكی نزد عمر بن سعد فرستاد كه: به من خبر رسیده است كه حسین چاه مي‏كَند و آب بدست مي‏‌آورد. به محض اینكه این نامه به تو رسید، بیش از پیش مراقبت كن كه دست آنها به آب نرسد و كار را بر حسین(ع)  و یارانش سخت بگیر. عمر بن سعد دستور وی را عمل نمود.

گفتگو عمربن سعد با یکی از یاران امام حسین(ع)

در کشف الغمه آمده است که، در این روز “یزید بن حصین همدانی” از امام حسین(ع) اجازه گرفت تا با عمر بن سعد گفتگو كند. حضرت اجازه داد و او بدون آنكه سلام كند بر عمر بن سعد وارد شد؛ عمر بن سعد گفت: ای مرد همدانی! چه چیز تو را از سلام كردن به من بازداشته است؟ مگر من مسلمان نیستم؟ گفت: اگر تو خود را مسلمان مي‏ پنداری پس چرا بر عترت پیامبر شوریده و تصمیم به كشتن آنها گرفته ‏ای و آب فرات را كه حتی حیوانات این وادی از آن مي‏نوشند از آنان مضایقه مي‏ كنی؟

عمر بن سعد سر به زیر انداخت و گفت: ای همدانی! من مي ‏دانم كه آزار دادن به این خاندان حرام است، من در لحظات حسّاسی قرار گرفته‏ ام و نمي ‏دانم باید چه كنم؛ آیا حكومت ری را رها كنم، حكومتی كه در اشتیاقش مي‏ سوزم؟ یا دستانم به خون حسین آلوده گردد، در حالی كه مي ‏دانم كیفر این كار، آتش است؟ ای مرد همدانی! حكومت ری به منزله نور چشمان من است و من در خود نمي ‏بینم كه بتوانم از آن گذشت كنم.

یزید بن حصین همدانی بازگشت و ماجرا را به عرض امام حسین(ع) رساند و گفت: عمر بن سعد حاضر شده است شما را در برابر حكومت ری به قتل برساند.