دیشب پسر 5 ساله من هم فهمید که سینمای انقلاب خیلی سرد بود!

سرویس فرهنگی تبریزبیدار/ مرتضی بزرگی

صندلی اول خالی ، صندلی دوم هم خالی ، صندلی سی ام هم همینطور ، خالی … ردیف اول خالی … ردیف دوم و بیستم هم خالی بود . صندلی که چه عرض کنم ، یاد صندلی های اتوبوسهای 20 سال قبل افتادم که بچه های مدرسه با چاقو و خودکار و … روکشهای اونو داغون میکردن . نمیدونم چطوری دو ساعت رو روی صندلی نشستیم و دوام آوردیم . خلاصه با این اوضاع که گویی مسئولین امر حواسشون بود که فضای نوستالزیک و قدیمی و عصر پاره سنگی سینماها رو همونطوری به هر قیمتی که شده حفظ کنن و مبادا دستی به سر و روی سینما بکشن. خدا حفظشون کنه با این فضای خاطره انگیز. بهر حال نتیجه اینکه ، من بودم و پسر 5 ساله ام با چند نفر دیگر که مثلا آمدیم فیلم ببینیم . اما همه چیز دیدیم الا فیلم بیچاره هادی محمدیان که با دوستانش کلی برای فیلمش زحمت کشیده بود.