سه‌شنبه / ۲۶ آبان / ۱۴۰۵ Tuesday / 17 November / 2026
×

به مناسبت میلاد با سعادت فخر عالم امکان، نور رحمت حضرت محمد مصطفی (ص) و امام جعفر صادق دو شعر زیبا تقدیم می گردد.

  • دی 8, 1394
  • سرویس فرهنگی تبریزبیدار؛ 

    به مناسبت میلاد با سعادت فخر عالم امکان، نور رحمت حضرت محمد مصطفی (ص) و امام جعفر صادق دو شعر زیبا تقدیم می گردد.

     میلاد پیامبر مهربانی ها

    ای برگزیده ی همه ی انتخاب ها

    قرآن تو کتاب تمام کتاب ها

    اندیشه ی تو تیشه به اصل بدی زده

    ای ریشه ی همیشه ترین انقلاب ها

    فخر فلک به توست که فانوس گشته بود

    در کوچه های آمدنت آفتاب ها

    سرمشق آسمان وزمینی که نام توست

    برلوح شب نوشته به خط شهاب ها

    من تکیه کرده ام به نو وپایمردیت

    در روز چون وچندو چه ،روز حساب ها

    سرگشته در مضایق وصف تو مانده ام

    چندان که داده ام به سخن آب وتاب ها

    خورشید مکه ،ماه مدینه ، رسول من

    ای خاکسار مدحت تو بو تراب ها

    شمع زبان بریده چه لافد ز آفتاب

    گنگم که در هوای تو دیدست خواب ها

    حسین منزوی

    میلاد صادق آل محمد (ع)


    رسانده ام به حضور تو قلب عاشق را

    دل رها شده از محنت خلايق را

     

    دلي که پر زده تا آستان احسانت

    که غرق نور اجابت کني دقايق را

     

    بر اين کوير ترک خورده‌ي دل خسته

    ببار جرعه اي از کوثر حقايق را

     

    مريد صبح نگاه تو مي برد از ياد

    مگر ترنم «قال الامامُ صادق» را؟

     

    نگاه لطف تو آقا به دل بها داده

    و با رضای تو دارم رضای خالق را

     

    تویی که ضامن صبح سعادتم هستی

    تویی که روشنی هر عبادتم هستی

     

    پر از شميم بهشت است منبرت آقا

    به برکت نفحات معطرت آقا

     

    هنوز عطر مليح محمدي دارد

    گُلِ دميده ز لبهاي أطهرت آقا

     

    شبيه حضرت خاتم مدينة العلمي

    شنيدني ست کرامات محضرت آقا

     

    و ديده ايم به وقت جهاد انديشه

    هزار مرتبه ما فتح خيبرت آقا

     

    چهار هزار حکيم و فقيه و دانشمند

    رهين مکتب انديشه گسترت آقا

     

    نگاه روشنت آقا ستاره پرور بود

    شکوه بي بدل تو زُراره پرور بود

     

    تو آمدی و جهان غرق در خِرَد می شد

    دلیل ها همه با عشق مستند می شد

     

    تو آمدی پر و بالی دهی به دلهامان

    به پای درس تو هفت آسمان رصد می شد

     

    خوشا به حال دلی که عروج را فهمید

    مسیر روشن تو از بهشت رد می شد

     

    میان آن همه شاگرد شد سعادتمند

    کسی که مذهب عشق تو را بَلَد می شد

     

    نفس زدي و جهان را حيات بخشيدي

    تجليات الهي الي الابد مي شد

     

    جهان نشسته سر سفره‌ي رواياتت

    شهود مي چکد از جلوه زار ميقاتت

     

    سر ارادت ما و غبار صحن بقيع

    همان حريم بهشتي همان بهشت بديع

     

    همان ديار الهي که از نسيم خوشش

    شده ست شهر مدينه پر از شميم ربيع

     

    «و يطعمون علي حبّه …» نمايان است

    کرانه هاي کرامت چه بي کران و وسيع

     

    گدائي حرمت اعتبار هر عاشق

    اميد ماست توسل در اين سراي رفيع

     

    چه غم ز غربت دنيا و حسرت عقبا

    نگاه روشنتان تا براي ماست شفيع

     

    کليد معرفت اينجا ارادت و عشق است

    سر ارادت ما و غبار صحن بقيع

     

    یوسف رحیمی

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *