از محاصره تبریز تا محاصره غزه / ستارخان؛ میراثدار مقاومت
تصمیم بنزینی؛ تدبیر یا تبعیض؟
جاده سردرود تا پالایشگاه؛ تاریک و ناهموار با تصادفات هفتگی!
آذربایجان، استان امام سید علی / تا روز انتقام، خیابان را ترک نمیکنیم
از ترک جلسه و شاهکار ترافیکی تا آمار متناقض بنزین / درباره آیسان و تراموا شفافسازی شود
نان آزادپز گران شد / جهش قیمت آرد از ۱.۲ میلیونی به ۳.۲ میلیون!
تبیین مهدویت باید علمی و پاسخگوی شبهات جوانان باشد
فعالیتهای معدنی و صنعتی؛ تهدیدی برای سلامت خاکیکی از قسمتهای هیجانانگیز مدرسه رفتن برای دانشآموزان خرید لوازمالتحریر است. البته این هیجان زمانی به اوج خود میرسد که والدین توانایی پرداخت هزینهها را داشته باشند.
به گزارش تبریز بیدار ، یکی از قسمتهای هیجانانگیز مدرسه رفتن برای دانشآموزان خرید لوازمالتحریر است. البته این هیجان زمانی به اوج خود میرسد که والدین توانایی پرداخت هزینهها را داشته باشند. با یک حساب سرانگشتی میتوان فهمید که هزینه تحصیلی یک دانشآموز در کمترین حالت ۱ میلیون تومان و در بیشترین حالت بالای ۱۰ میلیون تومان است.خرید لوازمالتحریر، کفش و کیف مدرسه یکی از مشکلات خانوادهها در نیمه دوم شهریور ماه است، که آنها در بیشتر مواقع سعی میکنند هزینهها را به حداقل برسانند. بر همین اساس به مکانهایی مراجعه میکنند که لوازم مورد نیاز فرزندانشان را با کمترین هزینه تهیه کنند.
پرستو بهرامی راد در روزنامه مردم سالاری نوشت: چند سالی است که نمایشگاههایی در شهریور ماه برای خرید لوازم تحصیلی دانشآموزان برگزار میشود. این نمایشگاهها عنوان کالای ایرانی و اسلامیرا به خود دادهاند و اجناس ایرانی عرضه میکنند. بر روی وسایل از طرحهای ایرانی و اسلامی(مثل طرح کارتونی شهدا و شخصیتهای انیمیشن شکرستان و جدیدا طرح جناب خان و …) استفاده میشود. گفته شده است که اجناس در این نمایشگاهها با قیمت مناسبتری در دسترس والدین قرار خواهد گرفت. با این حال هنوز خانوادههایی هستند که خرید از بازار و کیفیت اجناس خارجی را به کالای ایرانی ترجیح میدهند.
بر همین اساس خبرنگار «مردمسالاری» به مکانهایی که والدین به آنها مراجعه میکنند تا خرید مدارس فرزندان خود را انجام دهند، رفته است تا نظرات والدین و دانشآموزان را درباره این موضوع جویا شود.
سکانس اول: نمایشگاه لوازمالتحریر ایرانی
امسال در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برگزار شده است. نمایشگاه از دو طبقه تشکیل شده است. جلوی درب ورودی فردی لباس عروسکی به تن کرده که نشان دهنده شخصیت جنابخان است. اکثر بچهها و والدین آنها با او سلفی میاندازند. دو طبقه را غرفهبندی کردهاند.هر برندی در یک غرفه اجناس خود را به نمایش گذاشته است. علاوه بر اجناس ایرانی، اجناس خارجی نیز به چشم میخورد. در طبقه دوم نیز یک محوطه بزرگی برای اجرا نمایش عروسکی درست شده است.البته از بلندگوهای دو طبقه نیز صدای آهنگهای کودکانه نیز به گوش میرسد. غرفه برند شکرستان و کانون پرورش فکری از همه شلوغتر است.
معرفی شهدا به دانشآموزان
مامان امیرعلی کارمند بانک است. او برای خرید لوازمالتحریر امیرعلی مرخصی گرفته و به نمایشگاه آمده است.همانطور که به خودکارها نگاه میکند، میگوید:«انتظارم از نمایشگاه کالاهای ایرانی خیلی بیشتر بود. با اینکه زمان زیادی برای به اینجا آمدن صرف کردهام، ولی اصلا راضی نیستم.
بسیاری از خریدهایم را نکردهام.» او سرسری به اجناس نگاه میکند و ادامه میدهد:«من با اینکه طرح کارتونی پیامبران و شهدا را بر روی جلد دفترها بزنند بسیار مخالف هستم. این افراد دارای قداست و ارزشهای بالایی هستند که به این شکل بر روی دفترها نمیتوان به بچهها ارزشهای آنها را نشان داد. این موارد با فیلم یا به صورت داستان باید آموزش داده شود. ضمن اینکه امکان به مزین افتادن و خراب شدن دفاتر بسیار زیاد است. روی دفترها شخصیتهای کارتونی شکرستان یا جناب خان بسیار عالی بود ولی عکس یک شهید خیلی جالب نیست که روی دفتر زده شود.
قداست و ارزشهای این شخصیتهای بزرگ باید حفظ شود.»مامان امیرعلی معتقد است که اگر خودش فرزند یک شهید بود از اینکه عکس پدرش به صورت کارتونی روی دفترها قرار گیرد احساس ناراحتی میکرد.همچنین ترجیح میداد از راه دیگر پدرش به دانشآموزان معرفی شود.او همانطور که موهایش را بیشتر زیر روسری پنهان میکند،میگوید:«برای شناساندن شهدا ویا پیامبران به دانشآموزان باید وقت گذاشت و کار اصولی کرد. من اگر بیایم و به زور برای بچهام دفتری را که عکس یک شهید روی آن است بخرم، آیا او با شخصیت و ارزش آن شهید آشنا میشود؟»
تغییر سلیقه
مردی با ریش و لباس مرتبی کنار غرفهای ایستاده و دستانش پر از کیسههای خرید است. او میگوید:«تنوع این نمایشگاه از مغازهها بیشتر است. شاید کاستیهایی داشته باشد ولی در کل راضی کننده است.» پویان پسر مرد ریش دار است و در میان حرف پدرش میگوید:«ولی طرحهای اینجا بسیار زشت است. من اصلا این طرحها را دوست ندارم.»
پدر پویان لبخند کجی میزند و میگوید:«به هر حال بچهها به این طرحها عادت ندارند و ما آنها را به این نمایشگاه آوردهایم تا در سلیقه آنها تغییر ایجاد شود.» خاله پویان به همراه دختر خود به نمایشگاه آمده است و در ادامه صحبتهای مرد ریش دار میگوید:«دختر من بسیار از طرحها راضی بوده است . مخصوصا از طرحهای خانواده آسمانی و همه دفترهای خود را از این طرح خریده است.» خاله پویان همانطور که چادرش را مرتب میکند، میگوید:«من از کالاهای ایرانی راضی هستم.ممکن است بین آنها اجناس بد هم پیدا بشود ولی من از بیشتر آنها راضی هستم.» خانم چادری معتقد است که بهتر بود که کالاهای ایرانی و اسلامی در بازار عرضه بشود تا همه افراد بتوانند از این اجناس استفاده کنند.
اجناس چینی
پدر خانواده با لهجه مشهدی خود میگوید:«ما هر سال از بازار خرید میکردیم. اما امسال به اصرار دخترم به این نمایشگاه آمدیم و بسیار هم پشیمان هستیم.در این نمایشگاه نیز کالای خارجی وجود داشت و بچهها بیشتر جذب آنها میشدند و متاسفانه بسیار قیمتها گرانتر از بازار بود.» او با ناراحتی ادامه میدهد:«کیفیت جنسها نیز اصلا خوب نبود و جنس چینی در بین آنها زیاد دیده میشد. در کل من اصلا راضی نبودم. اما دخترم از طرحها بسیار خوشش آمده است و به اجبار چند دفتر تهیه کردهایم.» او معتقد است که بازار هم تنوع بیشتر است و هم اجناس کیفیت بهتری دارند.
اولین تجربه
چند خانم در کنار هم نشستهاند. آنها از منیریه به این نمایشگاه آمدهاند. زهرا خانم دو دختر دارد که هر دو دانشآموز هستند. او میگوید:«اولین بار است که کالای ایرانی میخرم.»همانطور که به خانمهای دیگر اشاره میکند، ادامه میدهد:«امسال تصمیم گرفتیم با همسایهها برای خرید لوازم مدرسه بچهها به این نمایشگاه بیاییم و اجناس ایرانی تهیه کنیم.» نگین همسایه زهرا خانم همانطور که بچهای را در بغل دارد میگوید:« من پارسال کیف ایرانی برای پسرم خریدم و کل سال تحصیلی را از آن استفاده کرد. کمیداخلش پوست پوست شد ولی برای یک سال کار کرد. به همین خاطر به دوستان پیشنهاد دادم امسال همه چیز را ایرانی تهیه کنیم و ببینیم که کیفیت آنها چگونه است. چون کالاهای نمایشگاه قیمتهای بهتری نسبت به مغازهها دارند.» دیگر خانمها هم با حرکت سر حرف او را تایید میکنند و زهرا خانم میگوید:«البته بچهها به طرحهای کارتونی خارجی عادت کردهاند و کمیسخت این طرحها را میپذیرند ولی این هم تجربهای است.»
فروش بینظیر
سارا با روپوش و مقنعه سورمهای پشت دخل یکی از غرفهها نشسته است. او همانطور که اجناس مشتری را فاکتور میکند، میگوید:«بسیار از نمایشگاه استقبال شده است. ما خودمان هم فکر نمیکردیم که آنقدر فروش داشته باشیم.» او معتقد است که اینگونه نمایشگاهها بسیار خوب است و باعث میشود که خانوادهها در زمان کمتر تمام خریدهای خود را انجام دهند. سارا میگوید:«هر کدام از این طرحها داستانی دارد و انیمیشنی از آنها ساخته خواهد شد و در آینده ممکن است به بازار نیز عرضه شود.»او بسیار از فروش راضی است و از استقبال مردم متعجب است.
سکانس دوم: مغازههای کیف و کفش
روی شیشه مغازه آدیداس نوشته شده که با ۷۰ درصد تخفیف، حراج است. جلوی مغازه صفی تشکیل شده وداخل مغازه به شدت شلوغ است. اکثرا خانوادهها با فرزندان خود جلوی قفسههای کفشها و کیفها ایستادهاند. فروشندهها نمیدانند که جواب کدام یک از مشتریها را بدهند.
پول بیشتر، جنس بهتر
آقای کامرانی به همراه پسر و دختر خود به فروشگاه آمده است. او که مرد شیک پوشی است میگوید:«من هر سال برای بچههایم از کیف و کفش مارکدار میخرم. چون معتقد هستم که اجناس مارکدار از کیفیت بالایی برخوردار هستند.» او همانطور که لبخند بزرگی میزند، میگوید:«هرچه پول بیشتری خرج کنید، جنس بهتری دریافت میکنید.»در کنار آقای کامرانی، محسن ایستاده است. محسن سالها است که در این مغازه کار میکند. او میگوید:«با برگزاری نمایشگاهها در این فصل کار ما تغییری نمیکند. چون ما مشتری دائم خود را داریم. البته نمایشگاهها برای کارهایشان گارانتی ندارند در صورتی که کار ما گارانتی دارد. از این رو کسی که کالای بهتر میخواهد به ما مراجعه میکند.»
مغازه لوازمالتحریر
داخل مغازه علاوه بر لوازمالتحریر، کتاب و لوازم تزیینی و… نیز وجود دارد. مشتری زیادی به چشم نمیخورد. تعداد بسیار اندکی جلوی قفسههای لوازم تحریر ایستادهاند.
کسادی بازار
مرد با شکمگندهای دنبال مشتریها راه میرود و توضیح میدهد. مرد شکمگنده میگوید:«در نمایشگاهها برندهایی که در بازار نیست ارائه میدهند و اکثرا جنسهای بنجل هستند. مردم نیز فکر میکنند که آنها بسیار ارزانتر هستند و به آنها مراجعه میکنند در صورتی که اینطور نیست.آنها جنسهای کم کیفیت ارائه میدهند. این نمایشگاهها فقط باعث کسادی بازار کار ما میشوند و ما مجبور هستیم که اجناس دیگری بفروشیم.» خانمیکه مشتری مرد شکمگنده است، میگوید:«من هم بسیار موافقم. اجناسشان بیکیفیت است. من پارسال کالای ایرانی تهیه کردم که اکثر مدادها خراب بودند و خودکارها نمینوشتند.» مرد شکمگنده معتقد است که نمایشگاهها باعث خراب شدن بازار شده است و این نمایشگاهها باعث نابودی فروش آنها میشود.
سکانس سوم:فروشگاههای زنجیرهای و بزرگ
چندین راهرو به وسایل مدارس اختصاص دارد.هر راهرو مملو از مشتری است. برای اکثر وسایل تخفیفی در نظر گرفته شده و تنوع وسایل بسیار زیاد است. هم کالای خارجی و هم ایرانی به چشم میخورد.
نزدیکی راه
سمیه دبیرستانی است. او با دقت و وسواس خاصی وسایل خود را انتخاب میکند. او میگوید:«من هر سال با دوستم به خرید میآیم. این فروشگاه نزدیک خانه ما است و من به راحتی میتوانم خرید کنم.» او همانطور که چرخ خرید خود را هول میدهد، میگوید:«نمایشگاهها وسایلی که ارائه میدهند برای سن من مناسب نیست. همچنین همه کالاهای ایرانی با کیفیت نیستند. ولی در فروشگاههای بزرگ همه چیز با تنوع در اختیار مشتری است و هر کسی میتواند با بودجه خود وسایلش را تهیه کند.» او در ادامه میگوید:«بازار از اینجا قیمتهایش بهتر است اما به دلیل ترافیک و طولانی بودن مسیر بیشتر افراد ترجیح میدهند در نزدیکی خود خرید کنند و این فروشگاهها بهترین گزینه هستند.» دوست سمیه زیاد از اجناس راضی نیست و میگوید:«همه مارکها وجود ندارد و از این رو من مجبور هستم برای تهیه بعضی از مارکها به مغازههای دیگر مراجعه کنم.»
هدف تخفیف
ماهرخ میگوید:«من اولین سالی است که در این فروشگاه کار میکنم و اولین بار است با این همه مشتری برای خرید وسایل مدرسه روبرو میشوم.» او همانطور که لباس خود را مرتب میکند، میگوید:«من فکر میکنم هدف از تخفیفهای کم این فروشگاه همین است که افراد زیادی را جذب کند. مردم وقتی میبینند که تمام مایحتاج خود را میتوانند در یک جا و با قیمت مناسب تهیه کنند از این رو به اینجا مراجعه میکنند.» او معتقد است که همین تخفیف کم میتواند برای مشتری کشش داشته باشد.
سکانس چهارم:بازار
بازار همیشه مملو از افرادی است که برای خرید آمدهاند. حال که بوی مهر به مشام میرسد این ازدحام بیشتر نیز شده است. مادران و پدران زیادی به چشم میخورند که برای خرید وسایل مدرسه به اینجا آمدهاند.
بهترین مکان برای خرید
طاهره موهای بلندی دارد و با دقت اطراف را نگاه میکند. او محکم دست دخترش را گرفته است.طاهره میگوید:«من هر سال برای خرید وسایل مدرسه نگار به بازار میآیم. البته امسال اول به نمایشگاه کالاهای ایرانی سر زدم که نگار از هیچکدام از طرحها خوشش نیامد. او طرح مینیون را به جناب خان ترجیح میدهد. البته قیمتهای اجناس نمایشگاه نیز دو برابر بازار بود. از این رو من باز به بازار مراجعه کردم.» او معتقد است که وسایل مدرسه مال بچه است و او باید انتخاب کند که کدام وسیله را دوست دارد. دوست طاهره نیز همراه او به بازار آمده است و میگوید:«اجناس نمایشگاه بسیار بی کیفیت بودند. با اینکه بازار بسیار دور است و رفت و آمد سخت است. اما بهترین جا برای خرید است و من به هر جایی ترجیح میدهم.»
نمایشگاههای بیفایده
مرد میانسال با دقت به مشتریها نگاه میکند و میگوید:«مردم جنس خوب را از بد تشخیص میدهند. این نمایشگاهها بی فایده هستند و فقط جنس بد ارائه میدهند.» چایی خود را هورت میکشد و ادامه میدهد:«ما بیشتر عمده کار میکنیم و این نمایشگاهها برای ما ضرری ندارد ولی یک بار نشده صنف از ما بخواهد در این نمایشگاهها شرکت کنیم. یک گروه خاص سالی یک بار معلوم نیست از کجا میآیند و این نمایشگاهها را درست میکنند.» کمیصورتش به سرخی میزند و میگوید:«من برای بچه خودم هم ریسک نمیکنم جنس خراب ایرانی را بخرم. خارجیها سالها است که امتحان خود را پس داده اند و اگر هم این جنسهای ایرانی با کیفیت بودند در بازار وجود داشتند. نه فقط در نمایشگاهها و فقط سالی یک بار.»
دیدگاهتان را بنویسید