وقتی دشمنان دین، به ساختن احادیث جعلی و غیرموثق روی می آورند

به گزارش تبریز بیدار ، همه ساله با رسیدن ماه عزای سید و سالار شهیدان بازار شایعه پراکنی و جعل احادیث داغ می شود و دشمنان دین خدا، از هیچ ابزاری برای حمله به مقدسات چشم پوشی نمی کنند.

چند روزی از دروغ مربوط به چک های میلیونی مداحان پایتخت نمی گذرد که بار دیگر حملات مشابهی به ساحت اهل بیت صورت گرفته و این بار جعل احادیث و ارسال شبنامه هایی در برخی از مراکز سطح شهر و فضای مجازی به صورت گسترده در حال پخش می باشد که به نظر می رسد اولا مردم نباید به شایعات اهمیتی دهند و ثانیا مراکز نظارتی که وظیفه رسیدگی به چنین شایعات و شناسایی عوامل مرتبط با آن ها را دارند جدی تر از گذشته نسبت به این روند رسیدگی نمایند.

در تازه ترین شایعه، حدیثی جعلی از امام حسین(ع) در سطح شهر و فضای مجازی در حال پخش است که ایشان جملاتی را علیه ایرانیان گفته اند و عرب را برتر از عجم دانسته اند. در حالی که هرکس کوچکترین شناختی از اهل بیت و معرفت ایشان داشته باشد در اولین قدم پی به جعلی بودن این احادیث خواهد برد.

در این بین حجت الاسلام همایونی طلبه مشهور تبریزی طی یادداشتی ارسالی به تحریریه تبریزبیدار نسبت به این حدیث واکنش نشان داد که متن یادداشت وی در ادامه می آید.

متاسفانه  در برخی محافل عمومی  و فضای مجازی حدیثی را عده ای انتشار داده و یا پخش می کنند که در آن امام حسین (ع) عرب را از ایرانیان ،برتر می داند،  اما ترجمه تحريف شده‌اي که به عنوان ترجمه حديث منسوب به امام حسين(ع انتشار می دهندچنین است:

«ما از تبار قريش هستيم و هواخواهان ما عرب و دشمنان ما ايراني‌ها هستند. روشن است که هر عربي از هر ايراني بهتر و بالاتر و هر ايراني از دشمنان ما هم بدتر است. ايراني‌ها را بايد دستگير کرد و به مدينه آورد، زنانشان را بفروش رسانيد و مردانشان را به بردگي و غلامي اعراب گماشت» ( سفينه البحار و مدينه الاحکام و الآثار نوشتة حاج شيخ عباس قمي، صفحة 164، چاپ دو جلدي سنگي)

اولا: این حدیث  را برای رسیدن به اهداف شومشان زیرکانه تتمه ای زدند و درحقیقت یک قسمت آن را از سفینه البحار برداشته و قسمت دوم (ایران راباید اسیر بگیرید و….)را که سخن  خلفا هست به حدیث اضافه کردند اما در مورد قسمت اول حدیث (ما ازتبار قریش هستیم و هواخواهان ما عرب ودشمنان ما عجم هستند)را علامه مجلسی ره و شیخ عباس قمی ره و…

ازشیخ صدوق اعلی الله مقامه الشریف نقل کرده اند درسند این حدیث عثمان بن جبله قرار دارد که کاملا مجهول است ویا سلمه بن الخطاب هست که علمای علم رجال روایات این شخص را ضعیف می دانند وخصوصا شخصی بنام (ضريس بن عبدالملک)قرار دارد که اصلا توثیق نشده است(حتی علمای اهل سنت هم توثیق نکرده اند). باچشم پوشی ازسند حدیث، به چند مطلب در دلالت حدیث اشاره می کنیم:

متن این روایت از امام صادق(ع) نقل شده نه از امام حسين(ع) واين اولين تحريف و دروغ مدعیان است که یقینا نسبت دادن این روایت جعلی به امام حسین ع با غرض ايجاد بغض و کينه در ايرانيان نسبت به امام حسين(ع) است.

دوما: مقصود امام صادق(ع) از آن سخن که: « ما قريش هستيم، و شيعيان ما عرب و دشمنان ما عجم هستند» (البته در آخر این حدیث  بیان یکی ازخلفارا اضافه کردند و درمتن حدیث نیست)؛ زماني روشن مي‌شود که تحقيقي در معناي کلمة «عرب» و «عجم» در لغت داشته باشيم و با ملاحظة ساير سخنان اميرالمؤمنين و امام صادق(ع) در مورد عجم‌ و مخصوصاً ايراني‌ها به مقصود آن حضرت در اين حديث، پي ببريم: در لغت عرب از جملة معاني کلمة «عَرَب و عَرِب» عبارت است از: کسي که فصيح سخن بگويد، خالص باشد، صاف و يک دست باشد و یا  لکنت زبان نداشته باشد و مقصود ديگري را خوب فهميده و به ديگران منتقل کند.(المنجد، ص 495؛ فرهنگ جامع نوين، ج 2، ص 969)

و  یا در لغت این گونه هم آمده که :معناي عجم و عجمي عبارت است از: غير عرب، کسي که نتواند فصيح سخن بگويد چه عرب باشد چه غير عرب ، فرد کاملاً بي‌اطلاع و کسي که منکر حقيقتي شود و اعجم به کسي گويند که: لال، زبان بسته، گنگ يا بي‌عقل باشد.(مراجعه شود به: فرهنگ جامع نوين، ج 2، ص 956، 957؛ فرهنگ معين، ج 2، ص 2287.)

با توجه به آنچه در کتب لغت دربارة معناي اين دو واژه (عرب و عجم) ذکر گرديد، مقصود امام صادق(ع) از حديث فوق چنين مي‌شود:

ما قريش هستيم، يعني باشخصيّت‌ترين، فهميده‌ترين، خالص‌ترين و خوش لهجه‌ترين مردم هستيم، سپس مي‌فرمايد:

شيعيان ما عرب، يعني افراد صاف، خالص و بي‌غل و غش هستند، فصيح سخن گفته، مقصود ما اهل بيت عليهم‌السلام را خوب فهميده و هنگام تفهيم به ديگران با بياني فصيح و سخني شيوا مقصود ما را به ديگران منتقل مي‌کنند؛ خواه از نژاد عرب باشند يا عجم.

و دشمنان ما عجم، يعني: افراد بي‌اطلاع از مباني فکري ما اهل بيت ع  و انسانهاي بي‌عقلي هستند که حقايق را منکر شده، با ما که براي هدايت و سعادت بشر آمده‌ايم دشمني کرده، مقصود ما را نمي‌فهمند و هنگام انتقال به ديگران، سخن ما را به راستي و درستي با لهجه‌اي فصيح و قابل فهم به مخاطبان خود، منتقل نمي‌کنند؛ خواه از نژاد عرب باشند يا عجم.

پس هیچ ربطی به ملت عرب وعجم ندارد وما در بین لغات صدهها چنین لغتی داریم که بصورت مشترک بکار میرود درجمله ای یک معنا را می دهد و دریک جمله ای معنای دیگر …

و اين معنا براي سخن امام صادق(ع)، با آنچه در خارج اتفاق افتاده نيز مطابقت دارد. زيرا در عصر خود امامان عليهم‌السلام، تمام کساني که با آنها دشمني کرده و عاقبت مسمومشان کردند و به شهادت رساندند، همگي انسانهاي نفهم و بي‌شعور از نژاد عرب بودند که منکر مقام و شخصيت امامان عليهم‌السلام بودند. اين در حالي است که هيچ يک از عجم‌، از جمله ايراني‌ها در به شهادت رساندن آن بزرگواران دخالتي نداشتند.

هم چنان که همة اعراب هم دشمن امامان(علیهم السلام) نبودند. بلکه در ميان نژادهاي مختلف عرب شيعيان فراواني بودند که داراي فهم و شعور و ادب و محبّت بوده و ارادت خود را به اشکال مختلف به آن بزرگواران اظهار مي‌کردند. از سوي ديگر، در ميان عجم‌ها چه ايراني و چه غير ايراني، شيعيان مخلص، فهميده و بي‌غلّ و غشي بوده و هستند که ارادت خويش را در تمام عرصه‌ها به امامان دوازده گانة شيعه اظهار مي‌کردند و در رأس همة آنها سلمان فارسي است که قلّة ده درجة ايمان را فتح کرده و به بهترين و برترين محبت و معرفت و اطاعت نسبت به امام زمان خويش اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب(ع) و فرزندان معصومش(ع) دست يافت و افتخار بزرگي براي ايرانيان آفريد. وچقدر پیامبراسلام صلی الله علیه واله وسلم ازسلمان (ره)ونژاد آن(ایرانیان)تمجید فرموده است.

مورد ديگر فرمايش امام صادق(ع) در تفسير اين آيه است: خداوند مي‌فرمايد: «ولو نزّلنا علي بعض الأعجمين. فقرأه عليهم ما کانوا به مؤمنين»(سورة شعراء، آية 198 ـ 199.)
 يعني: اگر ما قرآن را بر بعضي از عجم‌ها (غير عرب‌ها) نازل مي‌کرديم و او آن را بر اعراب قرائت مي‌کرد، به آن ايمان نمي‌آوردند.

امام صادق(ع) در تفسير اين آيه مي‌فرمايند: لو نزل القرآن علي العجم ما آمنت به العرب وقد نزل علي العرب فآمنت به العجم فهذه فضيلة العجم.(سفينة البحار، ج 6، ص 165)
اگر قرآن بر عجم (غير عرب) نازل مي‌شد، عرب به آن ايمان نمي‌آورد در حالي که، بر عرب (پيامبر اسلام(صلی الله علیه واله وسلم)) نازل شد، عجم به آن ايمان آوردند، پس اين فضيلتي است براي عجم.

و اين حديثي است که محدّث قمي آن را در کتاب سفينه البحار خود، قبل از آن حديث، نقل کرده، حال چگونه ممکن است امام صادق (ع) که اينگونه براي عجم از جمله ايرانيان، فضيلت قائل است، در حديث بعد ايرانيان را دشمنان خود بشمارد؟!

همچنان که محدث قمي در همان کتاب در يک صفحه بعد حديثي را ازعبدالله بن عمر روايت مي‌کند که رسول خدا صلي الله عليه واله وسلم فرمود: در عالم رؤيا گوسفندان سياهي را ديدم که گوسفندان سفيد زيادي داخل آنان شده‌اند. اصحاب گفتند: چه تعبيري براي آن داريد اي رسول خدا؟

فرمود: العجم يشرکونکم في دينکم و انسابکم.
گروهي از عجم (ايرانيان) هستند که در آئين و نژاد با شما شريک مي‌شوند.
اصحاب گفتند: عجم با ما در آئین ونژاد شريک مي‌شود، اي رسول خدا؟!
فرمود: لوکان الايمان معلّقاً بالثريّا لناله رجال من العجم.
اگر ايمان در ثريّا بود، مرداني از عجم (ايراني) به آن دست مي‌يافتند.(سفينة البحار، ج 6، ص 166)

آيا ايرانياني که اينگونه و تا اين حد مورد تعريف و ستايش پيامبر گرامي اسلام(صلی الله علیه واله وسلم) قرار مي‌گيرند، چگونه فرزند و وصيّ ششم او امام صادق(ع)  آنها را دشمنان خود مي‌شمارد؟!

علاوه بر اين امام صادق(ع) خليفة آن خدايي است که همه بندگانش را با يک چشم نگريسته و گرامي‌ترين آنها را با تقواترين آنان مي‌شمارد،…إنّ اکرَمَکُم عِندَاللهِ أتْقاکُم إنّ الله عليمٌ خبير…

چگونه ممکن است، امام صادقي که خليفه چنين خدايي است تمام عرب را بي هيچ قيد و شرطي شيعه خود بداند و تمام عجم را دشمن خود بداند؟!

 در متون دینی و روایی شیعه وسنی  احادیث کثیری وجود دارد که ایرانیان را ممدوح بیان فرموده اند  وتمجیدهای زیادی کرده اند تا جایی که ایرانیان را بزرگترین ومهم ترین اصحاب واعوان امام زمان عج دانسته اند.

ازطرفی چگونه میتوانیم از حدیث امام صادق ع چنین برداشتی کنیم در حالی که علت اصلی موفقیت قیام مختار و قصاص از قاتلین امام حسین ع بیعت موالیان(ایرانیان ساکن درکوفه و..)با مختاربود

ویا بعداز حادثه عاشورا ،نقش مردم خراسان در تزلزل حکومت بنی امیه آنقدر پر رنگ بود که تا باخبرشدند که امام حسین ع راشهید کردند فرماندار خراسان که اموی مسلک بود از خراسان بیرون کردند  و آماده قیام بودندبرعلیه اموییون…

واما مطلب آخر که باهمین مطلب میتوانیم به دیدگاه اهل بیت ع درمورد ایرانیان پی ببریم: (این جریان تاریخی را هم علمای شیعه نوشتند وهم  بزرگان اهل سنت )

محدث قمی (ره)بعد ازنقل این حدیث، نظر خلیفه دوم را نسبت به ايراني‌ها (فارس‌ها) تحت عنوان «سوءُ رأيِ الثاني فِي الأعاجم» نقل مي‌کند با اين عبارت: لمّا ورد سَبيُّ الفُرسْ الي المدينة………بیان کرده که:

 وقتي اسراء فارسي زبان (ايرانيان) را به مدينه آوردند،خلیفه ی دوم خواست زنهاي آنان را بفروشد و مردان آنها را غلام و بردة عرب قرار دهد و تصميم گرفت افراد معلول و ناتوان و پيرمرد را در طواف و اطراف بيت الله الحرام، سوار بر پشت آنها (ايرانيانِ به بردگي گرفته شده) کند. اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب(ع) فرمود: به راستي پيامبر اسلام (صلی الله علیه واله وسلم) فرمود: کريم هر قومي را احترام کرده، گرامي داريد هر چند با شما مخالف باشند، اين در حالي است که ايرانيان مرداني حکيم و دانشمند و انسانهايي با شخصيت و با کرامت‌اند، آنها بر ما سلام کرده و درود فرستاده و ميل به اسلام پيدا کرده‌اند. و من سهم غنيمت خودم و حق بني‌هاشم از آنها را، براي خوشنودي خدا آزاد کردم!

در کل  دیدگاه امامان معصوم (علیهم السلام)  به ایرانیان از اول چنین بوده اما متاسفانه عده ای میخواهند با چاپ و انتشار چنین مطالب بی اساس وتفکراتی که بزرگان خودشان نسبت به ایرانیان داشتند بنام امامان معصوم ع به خرد جامعه بدهند دراثبات عرضم همین بس که  رای ونظر بزرگان  خودشان را به عنوان تتمه سخن حضرت ترجمه می کنند و روشن است که این اقدام خیانت و دروغی آشکاراست وخصوصا انتساب دادن این سخن به امام حسین ع هیچ قصد وغرضی نمیتواند داشته باشد الا اینکه  کینه ایرانیان را میخواهند نسبت به ساحت مقدس امام حسین ع دنبال کنند اما غافل از این که ایرانیان در هر حزب و درهر مسلکی که باشند وجودشان پراست از محبت به اهل بیت (ع) خصوصا امام حسین (ع) .