نان آزادپز گران شد / جهش قیمت آرد از ۱.۲ میلیونی به ۳.۲ میلیون!
تبیین مهدویت باید علمی و پاسخگوی شبهات جوانان باشد
فعالیتهای معدنی و صنعتی؛ تهدیدی برای سلامت خاک
وعده استخدام و دستگیری کلاهبردار حرفه ای و سابقه دار در تبریز
بیش از چهار هزار شهروند تبریزی، گام دوم کتابیار را رقم خواهند زد
نخستین پارک مدرسه دانشآموزان استثنایی کشور در تبریز احداث میشود
جنوب آذربایجانشرقی در مسیر تبدیل به قطب صادرات انگور و کشمش
هوای تبریز برای گروههای حساس ناسالم استاصغر یوسفی نژاد در گفتگوی خود در برنامه هفت گفت: نگارش فیلمنامه «اِو» حدود 8 ماه از من زمان برد. شیوه نگارش این فیلم هم کمی عجیب بود. من از دیالوگ شروع کردم و یک پایان ایده شکل گیری این فیلمنامه بود. یک خانه و یک جسد شاکله اصلی فیلمنامه را برایم تشکیل می داد.
به گزارش تبریز بیدار ، کارگردان تبریز فیلم ائو دیشب مهمان برنامه سینمایی هفت بود.
اصغر یوسفی نژاد در گفتگوی خود در برنامه هفت گفت: نگارش فیلمنامه «اِو» حدود 8 ماه از من زمان برد. شیوه نگارش این فیلم هم کمی عجیب بود. من از دیالوگ شروع کردم و یک پایان ایده شکل گیری این فیلمنامه بود. یک خانه و یک جسد شاکله اصلی فیلمنامه را برایم تشکیل می داد. عمدا داستان را در یک لوکیشن خانه محدود کردم تا مخاطب واقعیت را احساس کند و به آن نزدیک شود.
وی افزود: در فیلمبرداری این فیلم با وجود اینکه دوربین کاملا رودست بود اما بسیار سعی کردم تکان ها نرم و ظریف باشد تا اذیت کننده نباشد و فقط تشویق و نگرانی را برساند.
یوسفی نژاد اظهار کرد: تست و تمرین با بازیگران حدود 3 ماه زمان برد. اما ما لایه هایی را تعریف کرده بودیم که هر بازیگر بنا به نقش و زمان بازی اش مدتی را برای تمرین صرف می کرد، و همه را همزمان وارد پروسه تمرین نکردم. به همین دلیل بازیگران دیگر زمانی به 3 بازیگر اصلی ما اضافه شدند که فضای کار شکل گرفته بود و آنها نیز تحت تاثیر فضا، رشد کردند.
وی تأکید کرد: یکی از ویژگی های اصلی این بازیگران، در عین بازی کردن بازی نکردن بود. گریه «هدیه تهرانی» در فیلم «شوکران» یک الگوی خوب و درست و باورپذیر از گریه در سینمای ایران برای من بود. همین الگو را به بازیگر نقش «سایه» فیلمم نشان دادم و از او خواستم طبق این الگو پیروی کند. در عین حال سعی کردم دیالوگهای بداهه بکار رود و در دور خوانی ها به حدی بازیگران خودشان باشد که گویی واقعا داریم با هم حرف می زنیم. نه اینکه تمرین می کنیم.
کارگردان فیلم ائو گفت: فیلمنامه بدون صفحات آخر و پایان بندی در اختیار بازیگران قرار گرفته شد و 3 بازیگر اصلی ما تا دقایق پایانی بازی نمی دانستند پایان فیلم چه خواهد بود. همین موضوع سبب غافلگیری آنها شده بود. باقی بازیگران نیز پایان فیلم را در پردیس ملت در کنار مردم دیدند. 10 دقیقه غافلگیرکننده انتهای فیلم اینگونه بدست آمد. بسیاری از بازیگران فیلم اساسا بازیگر نیستند.
اصغر یوسفی نژاد در پایان تأکید کرد: سینمای ایران باید به شهرها و استان های دیگر توجه کند. سینمای ایران اگر یک روز سینمای «ایران» بشود، در جهان شکوفاتر می شود. امروز ظرفیت های بزرگی در زبان بکر، لوکیشن های جدید و تازه و بازیگران تازه نفس است که کمتر بدان توجه می شود.
دیدگاهتان را بنویسید