بزرگ‌معلمِ کوچکِ که استاد درس شهادت شد / نقاشیِ ناتمامی که در تاریخ تدریس شد

سرویس اجتماعی تبریزبیدار: کلاس درس هنوز بوی باران می‌دهد، اما یک صندلی این روزها با قاب عکس و یک نقاشی ساده تزئین شده است. نقاشی‌ای که روی آن نوشته شده: «دوست دارم وقتی بزرگ شدم، معلم شوم؛ فاطمه نامی».

به مناسبت هفته معلم، به سراغ خانم «نفیسه زرگری» رفتیم؛ معلمی که حالا به جای تصحیح دفترچه‌های تکلیف، روایتگر حماسه‌ای است که شاگرد کوچکش با خون خود نوشت.

این روزها نام «فاطمه نامی» و خواهرش «محیا نامی» فراتر از یک اسم در لیست حضور و غیاب، به یک نماد تبدیل شده است.

از تخته‌سیاه تا معراج

خانم زرگری با بغضی که در صلابت صدایش پنهان شده، می‌گوید: فاطمه فقط یک دانش‌آموز نبود؛ او برای من معنای واقعی نجابت بود. دختری مودب، صبور و با لبخندی که انگار از دنیای دیگری می‌آمد.

وقتی به این نقاشی نگاه می‌کنم، قلبم به درد می‌آید. او آرزو داشت جای من بایستد، گچ در دست بگیرد و از روشنایی بگوید. شک نداشتم اگر آمریکا و اسرائیل کودک‌کش، مهلت زندگی را از او نمی‌گرفت، فاطمه یکی از نجیب‌ترین معلمان این سرزمین می‌شد.

شاگردی که زودتر از معلمش به کرسی استادی رسید

فاطمه به آرزویش رسید، اما به شکلی دیگر؛ خانم زرگری با نگاهی خیره به نقاشی فاطمه ادامه می‌دهد: بله، او معلم شد؛ اما نه در کلاس‌های خشتی و گلی ما. فاطمه در سن کودکی، به مقام استادیِ ما رسید. او به همه‌ ما که گمان می‌کردیم معلم او هستیم، بزرگ‌ترین درس تاریخ را آموخت؛ درس شهادت را. او با جانش، با معصومیتش و با مظلومیتش، الفبای سرخ ایثار را برایمان هجی کرد. او حالا «بزرگ‌معلمِ کوچک» من است که از پشت نیمکت‌های بهشتی، دارد به تمام دنیا درس آزادگی می‌دهد.

صدای معلم لرزشی حماسی پیدا می‌کند: فاطمه دختری از دختران قبیله حضرت زهرا (س) بود. او هم‌نام مادر سادات بود و همچون ایشان، مظلومانه به شهادت رسید. دشمنِ پست خیال می‌کرد با گرفتن نفس‌های او، راهش را سد می‌کند؛ اما غافل از اینکه فاطمه با شهادتش، در قلب‌های ما ابدی شد.

خانم زرگری در حالی که گوشه‌ی نقاشی فاطمه را نوازش می‌کند، می‌گوید: فاطمه جان، روزت مبارک. تو زودتر از همه‌ ما فارغ‌التحصیل شدی. کلاس درس بدون تو خالی نیست، بلکه لبریز از حضور توست. تا ابد نامت در قلب‌های ماست.

گفتنی است دانش آموزان شهیده فاطمه و محیا نامی به همراه پدر، مادر، پدربزرگ، مادربزرگ و دایی‌شان در حمله دشمن متجاوز آمریکایی صهیونی به مناطق مسکونی تبریز به شهادت رسیدند.

گفتگو از الهه مهدوی

انتهای پیام/