واقعیت این است که جمهوری اسلامی نه سوریه است و نه افغانستان. دشمنان گمان می کردند با به راه انداختن جنگ شهری و آشوب توسط مزدوران اجاره ای جمهوری اسلامی ساقط می شود. اشتباه محاسباتی آنها هم در این مسئله است که مردم ایران را هنوز نشناخته اند.

این روزها تبریز، تبر به کمر وطن فروشان وارداتی زده است که تا عمر دارند قدشان راست نخواهد شد!

امسال مشخص شد سلاح ایران ماکت نیست، مردم و سیاسیون ایران به سلاح و حافظان امنیتشان افتخار می‌کنند، آنها دعوای خانگی خود را به بیگانه ربط نمی‌دهند، ولایت‌فقیه ایران تشریفاتی نیست بلکه در بحران ها پناه مردمش است، رهبر ایران احترام جهانی دارد، ایرانیان در اینکه آمریکا به کمتر از تسلیم کامل ایران قانع نیست به‌اتفاق نظر رسیده‌اند.

باز هم مردم علاج درد شدند و دشمنِ دندانِ طمع تیز کرده را هزیمت کردند.

تحریف واقعیت‌ها معمولاً با ترکیب گزینشی حقیقت و دروغ انجام می‌گیرد تا روایت جعلی، قابل باور و قابل پذیرش جلوه کند و مخاطب بدون آنکه متوجه فرآیند فریب شود، در مسیر القاشده قرار گیرد.

در قاب تلویزیون، چند جوان در تیپ‌های مختلف ایستاده‌اند؛ نه پشت تریبون، نه در اتاق‌های پرزرق‌وبرق تصمیم‌سازی!

دانشگاهی با وسعتی هم‌سنگ یک شهر، امروز با معضلی روبه‌روست که نه تنها سلامت دانشجویان بلکه اعتبار علمی و اجتماعی آن را تحت‌الشعاع قرار داده است.

شب یلدا، اگرچه بلندترین شب سال است، اما می‌تواند کوتاه‌ترین فاصله میان دل‌ها باشد؛ به شرط آن‌که نامش را خرج لایک و معنایش را قربانی نمایش نکنیم.

در ظاهر، همه‌چیز مرتب بود؛ نیروهای امدادی در صحنه حاضر، تجهیزات در حال کار، هماهنگی میان دستگاه‌ها و حتی بارندگی شدید که به گفته مسئولان، «مانور را واقعی‌تر» کرده بود. اما واقعیت تلخ تبریز در محلاتی چون ترلان‌درسی، ایده لو، ملازینال و کوثر و… چیز دیگری است.

الگوی زینب(س) در زنان نبرد ۱۲ روزه زنده است. آنان نشان دادند، زن مسلمان می‌تواند هم شاهد باشد و هم راوی؛ هم حافظ حقیقت و هم سازنده‌ی آن.