ماه وصال (6)

پایگاه خبری تبریز بیدار در نظر دارد در ایام ماه مبارک رمضان،  بستۀ ویژه‌ای به مناسبت این ماه تقدیم خوانندگان محترم کند. این بسته تحت عنوان «ماه وصال» بر روی خروجی سایت قرار خواهد گرفت.

سخنرانی حجت‌الاسلام حاج شیخ محمد میرزامحمدی و مناجات مداحمعظم حاج مهدی خادم آذریان؛ هیئت انصار الحسین تبریز

 

جلسۀ ششم:

پروردگار عالم در مورد امتحان الهی به احدی از مخلوقات مرخصی نداده است؛ از وجود مبارک انبیاء عظام تا وجود نورانی پیامبر اکرم(ص) و امیرالمومنین(ع) همه و همه مشمول این سنت لایتغیر الهی هستند؛ أَحَسِبَ النَّاسُ أَنيُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ. وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَمِن قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ(سورۀ مبارکۀ عنکبوت آیۀ (2 و 3) آيا مردم گمان كردند به حال خود رها مي‏شوند و آزمايش نخواهند شد؟! ما كساني را كه پيش از آنان بودند آزموديم (و اينها را نيز امتحان مي‏كنيم) بايد علم خدا در مورد كساني كه راست مي‏گويند و كساني كه دروغ مي‏گويند تحقق يابد. امتحان الهی ثمره‌اش اینست که برخلاف امتحانات دنیایی که جهت دانستن امتحان‌گیرنده است، خودمان خواهیم دانست که راستگو هستیم یا خیر.

 

پیامبر(ص) فرمودند: بچه‌هایتان را عاشق من و اهل بیتم تربیت کنید این در حالیست که برخی از ما حاضر نیستیم حتی اسم بچه‌هایمان را نیز هم‌نام ایشان قرار دهیم.

 

راوی پرسید از امیرالمومنین(ع) که یا علی چرا آه می‌کشید؟ آیا بخاطر حکومتی است که از دست رفته؟ حضرت سر مبارک را بلند کردند و فرمودند: نه هرگز، مگر علی به دنیا و مافیها رغبتی دارد؟ عرض کرد آقا جان پس در چه فکری هستید؟امیر مومنان فرمود: در فکر فرزندی از فرزندانم هستم که نامش مهدی(عج) است؛ آه! درشوق زیارتش هستم؛ برای مهدی من غیبتی خواهد بود که کثیری بخاطرش گمراه خواهند شد. امام صادق(ص) فرمود که شیعیان در غیبت باید آب دیده شوند؛ این امتحان شیعیان است، الکی خداوند کسی را «مهدی دوست» بار نمی‌آورد.

 

از آیت الله بهاالدینی پرسیدند امام را چگونه دیدید؟ فرمود: من 60 سال است ایشان را می‌شناسم؛ بنده تمام عالم را در اختیار روح الله دیدم و او را در اختیار حجت بن الحسن (عج).

دانلود صوت کامل مراسم

---

احکام ماه مبارک رمضان مطابق فتوای رهبر معظم انقلاب ؛ روزششم:

 

نیت روزه

الف) معنی و لزوم نیت

روزه مانند همه‌ی عبادتهای دیگر باید با نیت همراه باشد، بدینمعنی که خودداری انسان از خوردن و آشامیدن و سایر چیزهای باطل‌کننده‌ی روزه، به خاطردستور خداوند باشد و همین که چنین عزمی در او باشد کافی است و لازم نیست آن را بر زبانبیاورد.

ب) زمان نیت

روزه‌های مستحبی: 

از اول شب تا موقعی که به اندازه‌ی نیت کردنبه مغرب وقت مانده باشد.

روزه‌های واجب:

۱. واجـب معین، مثل روزه‌ی ماه رمضان

الف) تا قبل از طلوع فجر: صحیح است.

ب) تا قبل از زوال:

      از روی عمد:صحیح نیست.

      از روی فراموشییا بی اطلاعی: بنابر احتیاط واجب نیت روزه کند و روزه بگیرد و بعداً نیز روزه‌ی آنروز را قضا نماید.

ج) بعد از زوال: کافی نیست.

۲. واجب غیرمعین، مثل‌روزه‌ی‌قضای ماه رمضان

الف) تا قبل از زوال: صحیح است.

ب) بعد از زوال: صحیح نیست.

                         ۱. از آن جا که شروع روزه از اول فجر است، نیت آن هم بایداز آن لحظه به تأخیر نیفتد، و بهتر آن است پیش از فرا رسیدن فجر، نیت روزه کند.

                         ۲. اگر اول شب نیت کرد که فردا روز بگیرد و پس از آن به خوابرفت و تا بعد از اذان صبح بیدار نشد یا سرگرم کاری بود و از فرا رسیدن صبح غافل بود،و پس از آن توجه یافت، روزه‌ی او صحیح است.

                         ۳. کسی که در ماه رمضان، هنگام فرا رسیدن اذان صبح، عمداًنیت روزه نمی‌کند، اگر در اثنای روز نیت روزه کند، روزه‌اش باطل است و در عین حال بایدتا غروب آن روز از همه‌ی چیزهای باطل کننده‌ی روزه اجتناب کند و بعد از ماه رمضان                                    همقضای آن روز را به جا آورد.

                         ۴. کسی که در ماه رمضان از روی فراموشی یا بی اطلاعی، نیتروزه نکرده و در اثنای روز ملتفت شود، در صورتی که کاری که روزه را باطل می‌کند انجامداده باشد، روزه‌ی آن روز باطل است ولی تا غروب از کارهای باطل کننده‌ی روزه خودداریکند،                           اما چنانچه تا هنگامی که ملتفت روزه می‌شود کاری که روزه را باطل می‌کند انجامنداده باشد اگر بعد ازظهر است روزه باطل است، واگر پیش از ظهر است بنابر احتیاط واجبباید نیت روزه کند و روزه بگیرد و بعداً نیز روزه‌ی آن روز را قضا کند.

                         ۵. اگر برای روزه‌ی واجب غیر ماه رمضان، مانند روزه‌ی کفارهیا قضا تا نزدیک ظهر نیت نکند، چنانچه تا آن وقت کاری که روزه را باطل می‌کند انجامنداده باشد، می‌تواند نیت کند و روزه‌ی او صحیح است.

                         ۶. روزه‌ی مستحبی را در هر وقت از روز که به فکر روزه بیفتدمی‌تواند نیت روزه کند و روزه‌ی او صحیح است، مشروط بر این که تا آن لحظه کاری که موجبباطل شدن روزه است از او سر نزده باشد.                                                        

                         ۷. کسی که روزه‌ی قضای ماه رمضان بر او واجب است نمی‌تواندروزه‌ی مستحبی بگیرد حتی اگر زمانی که وقت نیت روزه‌ی واجب تمام شده است (یعنی بعداز ظهر) هم نیت روزه‌ی مستحبی کند صحیح نیست، و چنانچه فراموش کند و روزه‌ی                             مستحبی بگیرد در صورتی که در اثنای روز (چه پیش از ظهر باشد یا بعد ازظهر) یادش بیاید روزه‌یمستحبی او باطل می‌شود، حال اگر پیش ازظهر باشد می‌تواند نیت روزه‌ی قضای ماه رمضانکند و روزه‌اش درست است.

توجه:

کسی که روزه‌ی قضای ماه رمضان بر ذمه دارد اگر به نیت استحبابروزه بگیرد، به جای روزه‌ی قضایی که بر عهده‌اش هست محسوب نمی‌شود.

کسی که نمی‌داند روزه‌ی قضا بر عهده دارد یا نه، اگر به نیتآنچه که شرعاً مأمور به آن است اعم از روزه‌ی قضا یا مستحبی، روزه بگیرد و در واقعروزه‌ی قضا بر عهده‌اش باشد به عنوان روزه‌ی قضا محسوب می‌شود.

۸. اگر مریض در اثنای روز ماه رمضان خوب شود، واجب نیست کهنیت روزه کند و آن روز را روزه بگیرد، ولی اگر پیش از ظهر باشد و کاری که روزه را باطلمی‌کند از او سر نزده باشد احتیاط مستحب آن است که نیت روزه کند و روزه بگیرد و پساز ماه رمضان باید آن روز را قضا کند.

ج) نیت در یوم‌الشک

روزی که انسان شک دارد که آخر شعبان است یا اول ماه رمضان(یوم الشک) واجب نیست روزه بگیرد، و اگر بخواهد روزه بگیرد نمی‌تواند نیت روزه‌ی رمضانکند، بلکه می‌تواند قصد روزه‌ی مستحبی آخر شعبان یا روزه‌ی قضا و مانند آن کند و اگربعداً معلوم شود که رمضان بوده از رمضان حساب می‌شود و قضای آن روز لازم نیست، و اگردر اثنای روز بفهمد که ماه رمضان است باید از همان لحظه نیت روزه‌ی رمضان کند.

د) استمرار در نیت

۱. در روزه، واجب است نیت، استمرار داشته باشد.

۲. آنچه استمرار در نیت را به هم می‌زند:                                                              

   الف) نیت قطع روزه(یعنی در اثنای روز از نیت روزه گرفتن برگردد به طوری که قصد ادامه‌ی روزه نداشته باشد):روزه‌اش باطل می‌شود و قصد دوباره‌ی او برای ادامه‌ی روزه فایده ندارد. البته تا اذانمغرب باید از کاری که روزه را باطل میکند، خودداری کند.

   ب) تردید در ادامه‌یروزه (به این معنی که هنوز تصمیم نگرفته است روزه را هم باطل کند)

   ج) نیت قاطع (یعنیتصمیم بگیرد کاری را که موجب باطل شدن روزه است صورت دهد و هنوز آن را انجام ندادهاست)

در صورت (ب) و (ج)، احتیاط واجب آن است که روزه را تمام کندو بعداً هم آن را قضا نماید.

توجه:

آنچه گفتیم در ارتباط با روزه‌ی واجب معین از قبیل روزه‌یماه رمضان و نذر معین و مانند آن است، اما در روزه‌های مستحب و نیز روزه‌های واجب غیرمعین که وجوب آن مخصوص به روز معینی نیست اگر تصمیم بر قطع روزه بگیرد ولی کاری کهروزه را باطل می‌کند از او سر نزند و بعداً دوباره تا پیش از ظهر – و در مستحب تا غروب- نیت روزه کند روزه‌ی او صحیح است.

 

---

شرح دعای ابوحمزه ثمالی توسط آیة الله جوادی آملی (6)

دعای ابوحمزه ثُمالیِ امام سجاد سلام الله علیه گذشته از اینكه متنش نیایش به درگاه خداست، تحلیل دعا، معنای دعا، مقدّمات دعا، شرائط و آداب وسُنن دعا و علت دعا و علل و عوامل استجابت دعا، اینها را هم در بردارد. لذا در عینحال كه مسئله خواندن و خواستن خداست، نظیر جوشن كبیر و مانند آن نیست كه همه‌اش ذكرباشد و تضرّع و توسّل به اسمای حُسنای الهی باشد. بلكه تحلیل می‌كند.

یكی از آن علل تحلیلش این است: خدایا! من نیازمند بخشش توامو بخشودن برای تو هیچ زحمت ندارد. و اصلاً من آن قَدر و آن منزلت را ندارم كه شما بخواهیدرباره من تصمیم عذاب بگیری یا بخشودن من برای شما دشوار باشد. هیچ كدام از اینها نیست.الهی! من یك امر خطیری نیستم.

“وَ مَا أنَا یا رَبْ وَ مَا خَطَرِی.” من كی اماصلاً و ارزش من چیست؟

“هَبْنِی بِفَضْلِكَ . وَ تَصَدَّقْ عَلَیْكَ بِعَفْوِكَیا رَبِّ جَلَّلَنِی بِسِتْرِكَ وَاعْفُ عَنْ تُوبیخِی بِكَرَمِ وَجْهِكَ .”

عرض می‌كند: خدایا ! جامه عفو را بر پیكر من بپوشان.

خوب از این طرف وقتی شخص هیچ ارزش نداشته باشد و از آن طرفبخشش او هیچ دشوار نباشد، خوب چرا نمی‌بخشی؟ آنگاه عرض می‌كند: خدایا ! من اگر گناهكردم، معنای حریم شكنی نیست. معنای هتك حرمت ربوبی نیست. پروردگارا! من در برابر دیگرانتو را گناه نمی‌كنم . و نه تنها حقّ دیگران را ضایع نمی‌كنم، حقّ خودم را هم در برابرتو ضایع نمی‌كنم . و در حضور دیگران، مشهد و محضر دیگران تو را گناه نمی‌كنم . امّادر حضور تو، تو را گناه می‌كنم. این نه برای آن است كه حرمت تو را رعایت نكردم و ایننه برای آن است كه تو پیش من مُكرّم و مُعزّز نیستی.

بلكه برای آن است دیگران اگر بفهمند و ببینند، آبرو ریزی می‌كنند،مرا كیفر می‌كنند و تو می‌بینی و می‌دانی و عفو می‌كنی! پس سرّ این كه در حضور دیگرانگناه نمی‌كنم و در حضور تو گناه می‌كنم آن است كه تو می‌بخشی و آنها نمی‌بخشند. نهبرای آن است كه تو پیش من محترم نیستی. حرمت شكنی می‌كنم !