جاده سردرود تا پالایشگاه؛ تاریک و ناهموار با تصادفات هفتگی!
نان آزادپز گران شد / جهش قیمت آرد از ۱.۲ میلیونی به ۳.۲ میلیون!
تبیین مهدویت باید علمی و پاسخگوی شبهات جوانان باشد
فعالیتهای معدنی و صنعتی؛ تهدیدی برای سلامت خاک
وعده استخدام و دستگیری کلاهبردار حرفه ای و سابقه دار در تبریز
بیش از چهار هزار شهروند تبریزی، گام دوم کتابیار را رقم خواهند زد
نخستین پارک مدرسه دانشآموزان استثنایی کشور در تبریز احداث میشود
جنوب آذربایجانشرقی در مسیر تبدیل به قطب صادرات انگور و کشمشاحیای بسیاری از همین خرده کانون های اقتصاد و فرهنگ و تربیت و تعلیم و سیاست می تواند بسیاری از مشکلات خودساخته ما را که ناشی از این ساختارهای بروکراتیک عریض و طویل است، جبران کند.
یادداشت میهمان تبریزبیدار؛ مسعود زین العابدین
یکی از عوارض زندگی مدرن و توسعه مهارگسیخته روزگار ما، نابودی کانون های خرد اما موثر اقتصاد، فرهنگ، سیاست، اجتماع و… است. از جمله هنرنمایی های لیبرالیسم چه از نوع عیان و چه از نوع مستترش که در جوامع فعلی وجود دارد، این بوده که با کوتاه کردن فاصله ها به مدد طراحی شبکه بین المللی تبادل اطلاعات، جهان را کوچک کرد و داعیه دهکده جهانی را برای بشر به ارمغان آورد. این دهکده، چون دیگر بزرگ نبود و ارتباط بین آحادش تسهیل شده بود، قوانین و نهادها و کانون های جدیدی برایش ساخته شد که سنت های گذشته را یکی یکی در خود بلعید.
اقتصاد خرد که از داد و ستد محلی تغذیه می شد، از بین رفت و دکان های کوچک، جایشان را به هایپراستارهای غول پیکر دادند. مسجد و مکتب به عنوان کانون های خرد اما موثر تربیت و تعلیم، جایشان را به نظام های عریض و طویل اما کم خاصیت آموزشی دادند.
وظیفه تعاون ، تعاضد و حمایت مالی از دوش گروه های کوچک عشیره ای و خانوادگی برداشته شد و به بانک های بزرگ با سرمایه های کلان داده شد.
در فرهنگ هم اگر نخواهیم به مصاف نسخه ها و وصله های نچسب جهانی در قالب یونیسف و یونسکو و… برویم، ساختارهای جدیدی همچون فرهنگسرا و آموزشگاه آزاد و… با تمرکز ثروت دولتی آنچنان به مصاف مسجد رفتند که تا سالها باید دوید تا بخشی از این جراحت را ترمیم کرد ، از این دست نمونه ها فروان اند.
قرار نیست یک طرفه و ظالمانه همه مظاهر تمدن نو را سرکوب کنیم، از سوی دیگر این حدیث نیز، مفصل تر از اینهاست و مجال خودش را می طلبد اما به همین نکته کوتاه بسنده می کنم که احیای بسیاری از همین خرده کانون های اقتصاد و فرهنگ و تربیت و تعلیم و سیاست می تواند بسیاری از مشکلات خودساخته ما را که ناشی از این ساختارهای بروکراتیک عریض و طویل است، جبران کند.
امروز هستند کسانی که از این نظام بانکی ظالم دست شسته اند و با همین صندوق های کوچک خانوادگی، به دور از دیوانسالاری های کمرشکن و اسلام مالی های شبهه دار، باری از دوش مستضعفان بر می دارند.
شاید بعدها در این باره مطالبی دقیق تر و فنی تر نوشتم، اما همین یادداشت کوتاه را به بهانه بازنشر جملات زیر پذیرا باشید:
جوانان، اجتماعات خانوادگی تشکیل دهند و کمکهای افراد خانواده را جمع کنند و در درجه اول به مصرف فقرای همان خانواده برسانند و اگر نیازی نبود، به فقرای دیگر رسیدگی کنند.
بیانات رهبر معظم انقلاب؛ ۸۱/۹/۱۵
دیدگاهتان را بنویسید