بجاى رجوع به «ياران» امام (ره) به «ياوران» امام (ره) رجوع كنيم

یادداشت میهمان تبریزبیدار؛ احمد رضا بیضایی

اگر سخن از ضرورتى بنام شناخت امام (ره) براى نسل ما – كه يا فقط دهه پايانى حيات امام (ره) را درك كرده و يا بعد از او پا به جهان بى امام (ره) گذاشته – مى رود، بر ما لازم است در وهله اول به زبان ها يا قلم هايى كه امام (ره) را از نزديك ديده اند رجوع كنيم. 

بى رودربايستى بايد بى معرفت باشيم اگر به اينان رجوع كنيم! چرا كه آنچه ما از شيوه سلوكشان – بجز استثنائاتى بشدت معدود – در سه دهه ى بعد از رحلت امام (ره) ديده ايم و مى بينيم، ما را به آنها و آنچه آنها از امام (ره) براى شناخت او ارائه مى كنند بى اعتماد كرده است و حتى ما را به هراس مى اندازد كه از ما نيز پيروانى بى خاصيت همچون خود براى امام (ره) بسازند.

چگونه است كه قاطبه ياران امام (ره) در زمانيكه وظيفه و بلكه رسالت دارند ما را نسبت به او عارف كنند، در عبوديت، اخلاص، جهانبينى، عدالتخواهى، سياست ورزى، اخلاق، زهد، مبارزه، مظلوم دوستى، ظالم ستيزى، سازش ناپذيرى و هزار خصوصيت ديگر، يا به او بى شباهتند يا از اينكه به او شبيه باشند بخاطر مصلحت هاى روز مى گريزند؟

از اينرو، براى ما چاره اى جز اين نمى ماند كه بجاى رجوع به “ياران” امام (ره) به “ياوران” امام (ره) رجوع كنيم؛ همانهايى كه امام (ره) را تفسير نمى كنند، معرفى نمى كنند، خاطره از او نقل نمى كنند، نسبتى با بيت او نمى يابند، چهار روز براى انتخابات سنگ او را به سينه نمى زنند، بلكه خودْ “خمينى” هستند و يا به اندازه ظرف جانشان “خمينى” شده اند. و كجايند چنين انسان هايى؟!

همانهايى كه وقتى حسينيه جماران را پر مى كردند و حال حسينيه از آمدنشان خوب مى شد، گل از گل خمينى (ره) مى شكفت و با آن عظمت كه براى يارانش داشت، به آنها مى گفت كه در برابرشان احساس حقارت مى كند. همانهايى كه هق هق گريه شان از فرط محبت و معرفت به خمينى (ره)، هنوز هم براى يكى مثل من از ده جلد خاطرات فلانى، امام (ره) را بيشتر مى شناساند.