مسئولان به سو مدیریتها پایان دهندمهران، جاده بیقراری برای مسیر اربعینآچار فرانسه هسته ایعزت ایران، میراث ماندگار شهدا / مهندس مکانیک که آگاهانه لباس سبز پاسداری به تن کرداعزام کاروان مردمی «از آذربایجان تا خلیج فارس؛ جان فدای ایران» از تبریزجمهوری اسلامی دفاع از مجاهدان لبنان را به عنوان سیاست راهبردی خود تعیین کرده استمطالبه نیروهای شرکتی را به «پرداخت مستقیم حقوق» تقلیل ندهیدچرا کارت آزاد به همه نمیرسد؟ / «کارت آزاد نداریم»؛ شائبه فروش زیر ذرهبینتنها دلیل و تنها شرطی که مانع برگشت پذیری می باشد دادن هزینه برای تغییرات انقلابی می باشد و چه هزینه ای بالاتر از جان و خون آدمی.
یادداشت تبریزبیدار: رضا نورزاد / یکی از مهترین مولفه و ویژگی تغییرات انقلابی یا دفعی که به نوعی آسیب این تغییر نیز هست، برگشت پذیری این تغییرات یا به عبارتی برگشت پذیری انقلاب می باشد به عنوان مثال انقلاب كبیر فرانسه یک حركت مردمی بود و به پیروزی رسید؛ اما آن پیروزی محفوظ نماند. در سال ۱۷۸۹ انقلاب كبیر فرانسه اتفاق افتاده؛ در سال ۱۸۰۰ – یعنی یازده سال بعد – حكومت سلطنت بار دیگر در فرانسه به وجود آمده؛ یعنی ناپلئون سر كار آمد؛ بعد هم ناپلئون مُرد و همان خاندانی كه با انقلاب كبیر فرانسه رفته بودند، دوباره سر كار آمدند و این خاصیت پرگشت پذیری انقلاب ها می باشد. شاید الان در ذهنتان خطور کند که پس انقلاب اسلامی ایران هم به سرنوشت بقیه انقلاب های دچار خواهد شد!؟ یا چرا انقلاب اسلامی ایران بعد از 44 سال هنوز هم همان اهداف و آرمان های خود را دارد؟
تنها دلیل و تنها شرطی که مانع برگشت پذیری می باشد دادن هزینه برای تغییرات انقلابی می باشد و چه هزینه ای بالاتر از جان و خون آدمی.
ما نگفته ایم …
مردم ایران و نیرو های مسلح اعم از ارتش و سپاه و نیروی انتظامی برای وقوع، تثبیت و پیشرفت انقلاب اسلامی تا کنون حدود سیصد هزار شهید تقدیم کرده اند، به عبارتی روزانه 19 شهید. از لحاظ کمی آمار های مستدل و ریز در موسسات و بنیاد شهید وجود دارد ولی متاسفانه تا به امروز از لحاظ کیفی در مورد این 300 هزار شهید سخنی گفته نشده یا بسیار کم به آن اشاره شده است.
ما نتوانسته ایم به نسل های جدید بگوییم که برای تداوم این انقلاب چه شهدایی تقدیم کرده ایم، ما نتوانسته ایم بگوییم که 5 شهید محراب دارای چه ابعاد شخصیتی و ویژگی هایی بودند که در مسجد و نماز به خون خود غلتیده شدند، ما تبیین نکرده ایم که 17 هزار نفر از مردم این سرزمین ترور شده و به شهادت رسیدند، ما نگفته ایم که «زینب کمایی» با چادر خود به جرم اینکه در نماز جمعه شرکت کرده بود خفه شد یا خلبان «محمد علی فرزین» را با بند پوتین خودش خفه کردند و به شهادت رساندند، ما نگفته ایم که منافقین برای ترس پاسداران پوست سر «شهید طاهری» و «میر جلیلی» و «طهماسب» را کندند و با شکنجه شهیدشان کردند تا عبرتی برای بقیه باشد.
ما نگفته ایم که شهیدان «شهروز»، «شکارچی» و «سلیمانی» در دمای منفی 40 درجه یخ بستند و شهید شدند تا مرز های ما در امنیت باشد، ما نگفته ایم «شهید محمد داوود آبادی» و صدها شهید دیگر در آب غرق شدند تا به آرمان های این انقلاب خدشه ای وارد نشود، ما نگفته ایم داعش نیز مانند کومله سر «محسن حججی» را بیخ تا بیخ برید و او را کشت با این تفاوت که کومله با موزاییک و قوطی کنسرو سر ارتشی ها و پاسداران را می برید و داعش با چاقوف بلکه دلهره ای بر جان مدافعان حرم بیاندازد، ما نگفته ایم که امثال «شهید خلیل فاتح» یا «شهید محمد صادقی» با چه جنایت هولناکی در اسارت دشمن به شهادت رسیدند.
ما نگفته ایم که «شهیدان نعمتی جم» یا «شهید رضایی» در آتش سوختند و به شهادت رسیدند تا شعله های کینه دشمنان به ما نرسد، ما نگفته ایم 175 شهید غواص و ده ها شهید دیگر را زنده زنده دفن کردند تا شعار های ما دفن نشود، ما نگفته ایم که صدها نفر از نیروهای مسلح و حتی مردم عادی ما چه در جنگ عراق و چه در سوریه با استفاده از سلاح های شیمیایی به شهادت رسیدند، ما نگفته ایم که شهیدان «شفیع پور» و «زلفی» و صدها شهید دیگر در راه حفاظت از شخصیت های این انقلاب و دانشمندان به شهادت رسیدند تا قطار پیشرفت انقلاب به حرکت خود ادامه بدهد، ما نگفته ایم که صد ها شهید از جمله «محرم شهبازیان» و «شهید باغبان زاده» در اثر خنثی کردن مواد منفجره به شهادت رسیده اند تا آسیبی به مردم نرسد، بماند که چه شهدایی در اثر سقوط هواپیما، موشک باران دشمن، درگیری رو در رو با سلاح گرم و افتادن در اسید و آب جوش و یا در راه آموزش و آزمایش سلاح های دفاعی مان تقدیم این انقلاب کرده ایم.
آری ما هزینه داده ایم آن هم هزینه ای سنگین که مانع برگشتن یا ایستادن این انقلاب می شود، ما پایه های این انقلاب را با خون شهدا آبیاری کرده ایم، شهدایی که هر کدام عزیز یک خانواده ای بودند و هستند. ما این راه را به برکت و هزینه خون این شهیدان ادامه خواهیم داد. به قول «شهید آوینی» شهيد تنها كارش اين نيست كه در مقابل دشمن می ايستد، يا دشمن را می زند و يا از دشمن می خورد، اگر تنها اين بود، بايد بگویيم آن وقتي كه از دشمن می خورد و خونش را می ريزد، خونش هدر رفته؟ نه، هيچ وقت خون شهيد هدر نمی رود، خون شهيد به زمين نمی ريزد، خون شهيد هر قطره اش تبديل به صدها قطره، و هزارها قطره، بلكه به دريايی از خون می گردد و در پيكر اجتماع وارد می شود. شهادت تزريق خون است به پيكر اجتماع، اين شهدا هستند كه به پيكر اجتماع و در رگ های اجتماع – خاصه اجتماعاتی كه دچار كم خونی هستند – خون جديد وارد می كنند.
انتهای پیام/
دیدگاهتان را بنویسید