چرا موافقان برجام نخواستند نامشان در تاریخ ماندگار شود؟

به گزارش تبریز بیدار، اجرای برجام امروز در صحن علنی مجلس یک گام رو به جلو برداشت و دولت با همراهی بخشی از نمایندگان یک قدم دیگر به خواسته اش نزدیک شد. اینکه برجام خوب بوده یا نه و آیا آخر الامر مطلوب ملت ایران خواهد بود یا خیر، مقصود این وجیزه نیست که در این باره بسیار سخن گفته و بسیار شنیده شده است و ظاهر امر نشان می دهد بعد از این نیز در این باب سخن ها رانده خواهد شد. 

اما مبحث اصلی که نباید از دیده مغفول بماند و لازم است نمایندگان در این باره پاسخی شفاف و صریح داشته باشند اینکه؛ چرا با مشخص شدن اسامی موافقان و مخالفان طرح یک فوریتی، ساز مخالف زدند. 

مخالفین برجام‬ در صحن علنی امروز مجلس شورای اسلامی، درخواست رای علنی با برگه رای را ارائه کردند که مورد توافق نمایندگان واقع نشد. بر اساس این نوع رای گیری، اسامی موافقین و مخالفین مشخص بوده و در مصوبه درج می شود.

اما مجموعه نمایندگان مجلس با این پیشنهاد مخالفت کردند و مقرر شد رای گیری الکترونیکی باشد.

لحظاتی بعد،کلیات طرح یک فوریتی پیشنهادی کمیسیون امنیت ملی با نقش آفرینی اشخاصی بمانند لاریجانی و … به تصویب رسید.

سئوال اساسی اینجاست؛بقول ظریفی، چرا رای دهندگان به این طرح، و به عبارتی موافقان برجام نخواستند در این «افتخار تاریخی» (!) ‬مشارکت داشته و نامشان را در آن برای تاریخ به یادگار بگذارند؟

آیا منافع ملی فدای دعوای جناحی شده است؟ 

آیا برجام مسئله دار بوده و نمایندگان نمی خواستند پاسخگوی تاریخ باشند؟

اگر برجام افتخار آفرین بوده، پس قاعدتاً نمایندگان موافق می توانند سینه سپر کرده و بگویند کدامشان به طرح برجام رای مثبت داده اند؟ 

چرا ها و اگرهایی که در حافظه تاریخی ملت ثبت شد. فعلاً مهم نیست که فرجام برجام چه خواهد شد مهم این است که چرا نمایندگان موافق برجام از افشای نامشان هراس داشتند.