به گزارش تبریز بیدار، ماه صفر رخت خود را اندک اندک جمع می کند ولی غم ال الله تازه شروع می شود و داستان غربت رسول خدا و اهل بیت پاکش همچنان به بلندای تاریخ ادامه دارد. 28 صفر برای محبین اهل بیت پایان صفر نیست آغاز داستان سوزناک در سوخته است. آغاز گفتگوی مولا با چاه های مدینه است. آغاز غربت مرد غریب کوفه است. آغاز روایت جگر پاره پاره شده ی حسن مجتبی است و آغاز روضه ی کربلاست . کیست که نداند آوارگی اهل بیت از 28 ام صفر شروع نشده باشد و امت رسول خدا چقدر خوب مزد هدایت شدنشان را دادند که 13 ستاره تابناک انسانیت را در هر گوشه ای به خاک سپرده اند و مهدی فاطمه ……؟!
شعر بسیار زیبای میرزا عبدالوهاب حقیر خوئی در شهادت پیامبر اکرم(ص)
هنوز داغ محرم ساغالمیوب دلدن
گنه نه داغدی بیر داغ دل کفایت دور
گلوب اگر چه صفردن قباق محرم آیی
ولیک سلخ(1) صفر اول مصیبت دور
بو علته که پیمبر وفات ایدن گوندور
قرین محنت و غم اهلبیت عصمت دور
بولردی حین وفاتنده گر چه امت شوم
بناسی عترت اطهاریله عداوت دور
گنه ایدردی مراعات حال امتنی
خیال و فکری رعیتلری رعایت دور
وصیت ایتماقا اصحابی قیلدی باشنه جمع
بویوردی وقت یاخندور زمان رحلت دور
گیدن زماندا جماعت ترکتم الثقلین(2)
قالان رسول خدادن ایکی امانت دور
بیری کلام الهی دی واجب التعظیم
اوز عترتیمدی بیری لازم المودت دور(3)
چوخ اهتمام ایلیونت حفظ احترامینده
سیزه بو عمده وصیت دی هم نصیحت دور
یر اوزره کشتی نوحین حقیقتا مثلی
سفینه کرم عترت طهارت دور
مخالفت ایدن اولماز خلاص طوفاندان
تخلف ایلمین غرقدن سلامت دور
علی وصی و وزیریم دی جانشینیمدور
سیزه منیم کیمی افعالی , قولی حجت دور
بیوردی فاطمه حقنده بضعه منی(4)
بتوله ایتسوز اذیت منه اذیت دور
عمل اولوندی رسول خدا وصیتنه
بلی نه وقت عیاندور, دیماق نه حاجت دور
سقیفیه یغیشوب شور ایدوب منافق لر
یتوب محلینه ایش ایمدی وقت فرصت دور
قباقجا سامری گوسالیه ایدوب بیعت
سالان ظلالته خلقی او گونکه بیعت دور
توکولدولر ایوینه قیل و قالیله اعراب
أَشَدُّ كُفْرًا وَنِفَاقًا , بونا دلالت دور (5)
شهادنت امام حسن مجتبی (ع)
اي اهل مدينه فتنه بنيان مکنيد
بر آل علي اين همه عصيان مکنيد
گر لاله نريزيد به تابوت حسن
شرمي ز رسول، تير باران نکنيد
روزي که شرار ظلم افروخته شد
يک بار دگر حاصل دين سوخته شد
از بعد شهادتش حسن را از تير
تابوت و تن و کفن به هم دوخته شد
آن لاله که عشق و خون بهارش بودند
مرغان بهشت بي قرارش بودند
آن روز که جاي مجتبي خالي بود
در کرب و بلا دو يادگارش بودند
زينب چو حال سخت حسن را نظاره کرد
دامان ز اشک و خون جگر پر ستاره کرد
آمد حسين و کرد چو از حال او سؤال
آن جا که کوزه بود به آن سو اشاره کرد
گفتند درد خود ز چه درمان نمي کني
فرمود: مرگ را به چه بايست چاره کرد؟
مي خواست روزه واکند از آب کوزه ليک
يارب چه آب بود که کار شراره کرد
پيدا بود که با جگر او چه کرده است
زهري که رخنه در جگر سنگ خاره کرد
دل رشحه رشحه داشت ز زخم زبان ولي
تزوير همسرش جگرش پاره پاره کرد
جعده به پاس مرحمت بي حساب او
در حق حضرتش ستم بي شماره کرد
باران تير بر تن و تابوت او بريخت
تا آن زن سواره به مرکب اشاره کرد
در روضه بقيع چو شد دفن پيکرش
آن خاک پاک را همه دارالزّياره کرد
يا مجتبي به حال “مؤيد” نگاه کن
کز چشم دل به قبر غريبت نظاره کرد
استاد سيد رضا مويد
مسئولان به سو مدیریتها پایان دهند
دیدگاهتان را بنویسید