بی اخلاقی هایی که در فضای مجازی صورت می گیرد؛

اندر احوال دَرِ دیزی باز و حیائی که نمانده!

متاسفانه در جامعه ی ما بسیاری از افراد از فضاهای مجازی به عنوان محلی برای عقده گشایی و تخلیه ی روانی خود استفاده می کنند و این حق را برای خود قائل هستند تا به راحتی آب خوردن فحاشی کنند و سبب ناراحتی و رنجش دیگران شوند.

سرویس فرهنگی و اجتماعی تبریزبیدار؛ 


این روزها در شبکه های اجتماعی، هر کس وارد گروهی می شود, عکسهایی از زنان و مردانی را میبیند که در آن گروه فعالند.

ابزارهایی مانند تلگرام، فرصتهای جدیدی فراهم کرده اند که دسترسی آسانتر به شمارۀ تلفن خانمها یکی از آنهاست. جامعه ما در خصوص ارتباط با جنس مخالف، آدمهای حریص، نامتعهد و محروم بسیاری داشته است. به همین دلیل برخی از هموطنان طاقتِ دیدنِ این همه شماره تلفن (از زنان) را ندارند. اساسا یاد نگرفته اند که دسترسی به شمارۀ تلفن هر فرد نمیتواند موجب فرصت طلبی و مزاحمت شود. 

 ویکتور فرانکل متخصص مغز و اعصاب و روانپزشک اطریشی در کتابی؛ خاطرات خود را از دوران سخت و طاقت فرسای اسارت در اردوگاههای کار اجباری نازی ها شرح داده است. او بر اساس تجربیات خودش میگوید که باید مراقب کسانی بود که پس از اسارتِ طولانی مدت؛ آزاد می شوند. آثار تلخ محرومیت سختی که آنان تجربه کرده اند به آسانی برطرف نخواهد شد و به همین دلیل احتمال میرود که آنان بی مهابا دست به هر کاری بزنند. مثلا آنقدر غذا بخورند تا بمیرند! باید زمانی سپری شود تا آنان به زندگی عادی بازگردند.
این؛ حکایتِ جامعۀ ماست.
 
متأسفانه در این خصوص فرایندِ اجتماعی شدن ما نیز ضعف هایی دارد. یعنی نه در کودکی بلکه در بزرگسالی باید یاد بگیرند که ارتباط محترمانه و مبتنی قواعد و اخلاق چگونه است؟ حفظ شأن آدم ها یعنی چه؟ حقوق طبیعی هر آدم چیست؟ چه هنجارهایی را باید در ارتباط با دیگران رعایت کرد؟
 
کم نیستند کسانی که در شبکه های اجتماعی بیشتر از آنکه نشان دهند آدم اند نشان می دهند که ” نر ” یا ” ماده” اند!  انگار هویت انسانی ندارند. در این خصوص مسأله دیگر جامعه ما ” بی اخلاقی” در فضای مجازی است. آدمهای حریص، بی تعهد، محروم، سرگشته و مبهوت! که در ارسال پیام های بی شرمانه مقیّد به هیچ حد و مرز اخلاقی و عرفی نیستند. احساس می کنند که هیچ کس آنها را نمی بیند. 

Image title

شاید  بر این باور باشند که صرفا به دلیل اینکه در فضای مجازی انسانها به طور مستقیم با هم روبه رو نیستند لذا پایبندی به عرف موضوعیت ندارد. چنین افرادی کبک هایی را می مانند که سر در برف دارند و سعی میکنند قبح عمل غیر اخلاقی خود را نبینند!

 در حالیکه فرد شخصیت خود را مجازی می پندارد خود به خود انسانهایی که با آنها طرف است را نیز انسانهای مجازی پنداشته و عمل غیر اخلاقی را مجاز می شمرد. مسلم است شخصیت مجازی عزت نفس نداشته و لذا عمکرد اخلاقی از سوی وی بعید است.

البته ناگفته نماند که بخشی از همین آدمهای محروم و مبهوت که پیشنهادهای بیشرمانه می فرستند خودشان متأهل اند و البته بسیار هم سخت گیر برای همسرشان!

متاسفانه در جامعه ی ما بسیاری از افراد از فضاهای مجازی به عنوان محلی برای عقده گشایی و تخلیه ی روانی خود استفاده می کنند و این حق را برای خود قائل هستند تا به راحتی آب خوردن فحاشی کنند و سبب ناراحتی و رنجش دیگران شوند.

معمولا افراد هتاک به دلیل عدم فهم صحیح از فضای مجازی هیچ گونه احساس مسئولیتی در قبال رفتارشان احساس نمی کنند و بسیار رهاتر از آنچه که در زندگی روزمره شان با دیگران تعامل دارند به جنگ و ستیز و بی اخلاقی در فضای مجازی دست می زنند و گاهی آنقدر تعدادشان زیاد می شود که فضا را برای دیگر کاربران غیر قابل تحمل می کنند، گسترش اخبار کذب، پرده دری و افشای مسایل خصوصی، انتشار تصاویر و فیلم های شخصی و خانوادگی افراد  از چالش هایی است که در فضای مجازی رایج است. 

جوک هایی که تمیز نمی خندانند

اغلب ما آدم های نسل جدید با عضویت در چندین و چند شبکه مجازی برای جا نماندن از قافله تکنولوژی، روزانه ده ها و شاید صدها پیام در شبکه های مجازی دریافت می کنیم که شاید ۸۰ درصد آنها فاقد نکته ای مفید و کاربردی برای بهتر شدن روند زندگی مان باشند. با این حال چیزی که در این پیام ها به وفور دیده می شود، جوک هایی است که اغلب با چنین مضامین آغاز می شوند: «یه رشتیه…، یه ترکه…، یه لره…، یه قزوینیه…، یه اصفهانیه…!»

Image title

خنده های مجازی اما به جوک ها و شوخی های قومیتی خلاصه نمی شود و حقیقت تلخ دیگری در این مورد وجود دارد و آن چیزی نیست جز جوک های جنسی یا به قولی شوخی های ۱۸+!

سخن آخر

دردنیای امروز استفاده از فضای مجازی و شبکه های اجتماعی به عنصری اجتناب ناپذیر بدل گشته است که قطعا می تواند در بالا رفتن سطح آگاهی مردم و فرهنگ جامعه موثر باشد و این ما هستیم که انتخاب می کنیم  چگونه و با چه هدفی وارد دنیای مجازی شویم.

فریده ی رضایی جامعه شناس در گفت وگو با تبریز بیدار در خصوص بی اخلاقی های صورت گرفته در فضا های مجازی اظهار کرد: دلایل متعددی می تواند سبب شود تا افراد در این فضاها به رفتارهای نادرست و ضد فرهنگ روی آورند.

از جمله ی این عوامل می تواند ضعف در تربیت خانوادگی یا اجتماعی باشد؛همه ی خانواده ها امکان پرورش اصولی و درست فرزندانشان را ندارند، متاسفانه در جامعه ی امروز ما،تلاش خاصی برای بهتر شدن تربیت افراد و بالا رفتن سطح فرهنگ جامعه نه در مدارس و نه در دانشگاه ها صورت نمی پذیرد.

Image title

از دیگر عوامل تاثیرگذار می توان به شکاف های طبقاتی یا همان اختلاف طبقاتی اشاره کرد.این شکاف های اقتصادی رفته رفته سبب ایجاد فاصله بین افراد و گروه های مختلف مردم می شود و فرهنگ های متفاوتی را شکل می دهد.پدیده ای که در سال های اخیر شاهد روند فزاینده ی آن هستیم در این میان فاصله گرفتن مردم از فرهنگ ها و ارزش های واقعی جامعه ی ایرانی و غرق شدن دربلاتکلیفی فرهنگی هم از عوامل تشدیدکننده ی این ناهنجاری هاست.

این جامعه شناس ادامه داد: بهترین راه حل برای مقابله با این افراد بی توجهی و نادیده گرفتن آنهاست،اهمیت ندهید چه می گویند،پاسخ شان را ندهید و بی آنکه چیزی بگویید از کنارشان بگذرید بی توجهی رفته رفته خاموششان خواهد کرد.

وی در پایان اظهار داشت بهتر است تا بیش از این فضای مجازی آلوده نشده است درصدد رفع این مشکل بزرگ فرهنگی براییم. ضرورت دارد که با تلاش و خواست مردم و همت مسئولان گام های اساسی برداشته شود و از طریق رسانه های جمعی فرهنگ استفاده ی صحیح از اینترنت و شبکه های اجتماعی به نسل جوان آموزش داده شود.تا شاید در آینده کمتر شاهد بی اخلاقی و بی مسئولتی برخی کاربران در فضاهای مجازی باشیم

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.