مهران، جاده بیقراری برای مسیر اربعینآچار فرانسه هسته ایعزت ایران، میراث ماندگار شهدا / مهندس مکانیک که آگاهانه لباس سبز پاسداری به تن کرداعزام کاروان مردمی «از آذربایجان تا خلیج فارس؛ جان فدای ایران» از تبریزجمهوری اسلامی دفاع از مجاهدان لبنان را به عنوان سیاست راهبردی خود تعیین کرده استمطالبه نیروهای شرکتی را به «پرداخت مستقیم حقوق» تقلیل ندهیدچرا کارت آزاد به همه نمیرسد؟ / «کارت آزاد نداریم»؛ شائبه فروش زیر ذرهبیننباید به اختلافات سیاسی و گسلهای قومی دامن زدشاید این از نتایج عصر اعتدال است که سیاست ورزان آن در اتومبیل سیاست و مدیریت مینشینند و با راهنمای راست به سمت چپ میپیچند و نمایانگر ظهور جریانی هستند که ملغمهای کمیک از حزب پرستی و جزمگرایی چپ و راست را در قامت ناکارآمدی ساختاری را ارائه داده اند.
سرویس سیاسی تبریزبیدار؛
امروز 7 اسفندماه است؛ روزی مهم در تاریخ سیاسی کشور که پس از میخ بزرگ به تابوت فتنه گران 88 و تابیدن آفتاب اعتدالِ برجامی بر فلات ایرانزمین، لیست اعتدالیون سرمست از اجرای برجام نافرجام که آن روزها سرکنگبین خود را به پدرخواندههای اعتدالی و حامیان آنان نچشانده بود، با حمایت بنگاههای رسانهای خارجی فاتح نسبی مجلسین شدند.
هرچند پیروزی این اعتدالیون عمدتاً بدون تبار مشخص سیاسی و رزومه کارکردی در مقابل اصولگرایان ناکارآمد و بدون گفتمانی بدیع و مردمپسند، امری بود که در ابتدای کار بر بسیاری گران آمد و سرخوشی مدهوشانه اعتدالیون را سبب شد، اما با شکست بزرگ مرحوم آیتالله اکبر هاشمی رفسنجانی از آیتالله جنتی و غلبه لاریجانی بر عارف، نشان داد گرچه ساختار میانی سیاست تغییریافته،، اما ریاستها همچنان باقی است.
پس از انتخابات و آغاز مجلس بود که نمایندگان در قامت اعتدالی لباس بنفش خود را از تن به درآوردند و قبای اصلاحاتی خود را به تن کردند تا در میانه پوستاندازی اصولگرایان و ترمیم سر به سنگ خورده آنان نقش خود را در کارکردهای حمایتی از دولت ایفا کنند.
اما مشهور است که جامعه ایران جامعه کوتاهمدتی است که فقدان ثبات و استمرار در موقعیت تاریخی بر آن سایه افکنده و سبب شده سیاستهای دوگانه حزب پرستی و جزمگرایی بهدوراز سیاست ورزی، ساحات اجتماعی و سیاسی ایران را درنوردد.
کیست که باور کند امثال علی مطهری در دوران دوم خرداد، خاک سیاستهای تساهل و تسامح اصلاحات را به توبره میکشید اما این بار کمتر از 15 سال، به یکی از سینهچاکان سیاستهای این جناح تبدیلشده است و این است طنزِ تلخِ سیاست ورزیِ ایرانی.
این سیاست ورزی دوگانه با رویکرد استحالهای یک جناح و ناکارآمدی عینی یک جناح دیگر خودش را در انتخابات 7 اسفند نشان داد تا حداقل در تبریز این فرآیند با حضور چهرههای گمنام و ناشناخته به اوج خود رسید و دوگانهای را برساخت تا شاهد نمایندگانی در قامت “وکیل الدوله” باشیم.
استیضاح آخوندی یکی دیگر از نمونههای بیپایان بود که حداقل با دوقطبی ساختن نمایندگان استان به موافقین و مخالفین، ترکیب استیضاحکنندگان در تبریز 3–3 (یکی از نمایندگان اعتدالی از امضای نامه استیضاح ابراز پشیمانی کرد) و در کل استان 3 نفر در مقابل 10 مخالف بود.
شاید این از نتایج عصر اعتدال است که سیاست ورزان آن در اتومبیل سیاست و مدیریت مینشینند و با راهنمای راست به سمت چپ میپیچند و نمایانگر ظهور جریانی هستند که علیرغم کنار وانهادن سیاستهای دوگانه حزب پرستی و جزمگرایی چپ و راست، ملغمهای کمیک از این دو را در قامت ناکارآمدی ساختاری را ارائه داده اند.
دیدگاهتان را بنویسید