مهران، جاده بیقراری برای مسیر اربعینآچار فرانسه هسته ایعزت ایران، میراث ماندگار شهدا / مهندس مکانیک که آگاهانه لباس سبز پاسداری به تن کرداعزام کاروان مردمی «از آذربایجان تا خلیج فارس؛ جان فدای ایران» از تبریزجمهوری اسلامی دفاع از مجاهدان لبنان را به عنوان سیاست راهبردی خود تعیین کرده استمطالبه نیروهای شرکتی را به «پرداخت مستقیم حقوق» تقلیل ندهیدچرا کارت آزاد به همه نمیرسد؟ / «کارت آزاد نداریم»؛ شائبه فروش زیر ذرهبیننباید به اختلافات سیاسی و گسلهای قومی دامن زددر رقابت بینشهری و بینالمللی تبریز 2018 و همدان 2018، تجربه پیشینی مشهد 2017 می تواند نگاهی گستردهتر، دقیقتر و عمیقتر را به رویمان بگشاید نشان دهد که انبوه وعدهها و برنامه ها برای این رخداد همچون ورقهای یک تقویم رویهم تلنبار شد و به تاریخ پیوست.
سرویس شهری تبریزبیدار؛
این روزها هرچند نام تبریز 2018 بلندتر از همیشه در فضای رسانهای و افکار عمومی برای جذب گردشگران شنیده میشود اما تلاشی عینی، اثرگذار و مداوم برای جذب اعتبارات دولتی از سوی مسئولین کشوری، استانی و شهری دیده نمیشود.
توگویی لفظ «تبریز 2018» صرفاً به نقل محافل سخنرانی مسئولین تبدیل گشته است تا همگی از اهمیت این رخداد بینالمللی و فواید بیپایان آن سخن بگویند! اما دراینبین رقیب دیگری نیز برای سال تبریز پیدا شد و آن نیز شهر همدان و انتخاب این شهر بهعنوان پایتخت گردشگری کشورهای آسیایی است.
شاید در این رقابت بینشهری و بینالمللی یک تجربه پیشینی بتواند نگاهی گستردهتر، دقیقتر و عمیقتر را به رویمان بگشاید. همین سال 2017 میلادی، شهر مشهد از سوی سازمان اسلامی آیسسکو شهر بهعنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام تعیین شد و با توجه به صبغه فرهنگی چندین قرن آن، بسیاری این رخداد را فرصتی بینظیر برای توسعه فرهنگی مشهد و تبدیلشدن به قطبی در جهان اسلام قلمداد کردند، اما سال 2017 فرارسید و انبوه وعدهها و برنامه ها همچون ورقهای یک تقویم رویهم تلنبار شد و به تاریخ پیوست.
برای بررسی این تجربه زیسته نزدیک، بهتر است نگاهی گذرا به این رخداد و نقاط ضعف آن بیندازیم. واقعیت آن است اگر مشهدیها فرصتی 7 ساله برای برنامهریزی اقدامات مشهد 2017 در اختیار داشتند، اما در حقیقت 2 سال مانده به آن به فکر این رخداد افتادند و زمانی از این رخداد سخن گفتند و برایش کار کردند که دیگر دیر شده بود.
ساختار ناکارآمد در اجرا
راس ساختار مشهد 2017 به وزارت خانه ای سپرده شد که همواره در جذب اعتبارات و اقدامات ضربتی لازم در حوزه اجرا موفق نبود. به گمان بسیاری از پژوهشگران مشهدی، سپردن راس این هرم به شخص رئیس جمهور یا معاون اول او، قطعا قدرت بیشتری را در به خط کردن حوزه های مختلف وزارتی در بدنه دولت به همراه می داشت که فی نفسه برگزاری جلسه بررسی رویداد بین المللی «تبریز 2018» با حضور اسحاق جهانگیری معاون اول رییس جمهور اقدام مناسبی بوده است.
جای خالی رسانه ها
از سیمای خراسان رضوی و رسانه های محلی بگیرید تا سیمای ملی و رسانه های مکتوب کشور، هیچ یک نگاه جدی به این رویداد بین المللی نداشته و شمار ارجاعات جدی و تولیدی آن ها به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسید.
بحران مخاطب شناسی
نگاهی گذرا به برنامه های پیش بینی شده برای سال 2017 از سوی مسئولان، گویای آن بود که هیچ تلاش جدی و اثرگذار بین المللی صورت نگرفته و رنگ و بوی بین المللی این رخداد، در سطح و نمایشی بوده است و بسیاری از برنامه های اجراشده و پیش بینی شده مصرف داخلی داشت که این نکته ضعف برای رخداد تبریز 2018 نیز صدق می کند
خلأ مردمی!
مردم مشهد چقدر از برگزاری این رویداد بین المللی در شهرشان آگاه بودند و نقش آن ها در این میان چیست؟ این نیز یکی از نکات ضعفی است که مردم تبریز در جزئیات کلان تبریز 2018 با آن دست و پنجه نرم می کنند و نقش مردم در اتفاقات این سال در هاله ای از ابهام باقی مانده است.
امید به تدبیر دولت !
اگر از نقش دولت در راهبری مطلوب کلان رویداد مشهد2017 نتوان کرد، چراکه نگاه متفاوت دولت به سیاست حاکم در مشهد و تلاش برای ایجاد دوقطبی و دوگانگی با امام جمعه اسن شهر مجال توجه جدی به این شهر را گرفت و سیاست را بر فرهنگ شهر چیره ساخت.
هرچند خوشبختانه چنین نگاه سیاسی از سوی دولتمردان به رخداد تبریز 2018 مشاهده نمی شود، اما نگاه جدی حمایت مالی نیز دیده نمی شود. اعتبار تبریز 2018 در لایحه بودجه از 700 میلیارد به 10 میلیارد و سپس با لابی نمایندگان به 50 میلیارد رسید که نشانگر کاهش بیش از یک چهاردم بودجه اعلامی است.
نخبگان از یاد رفته!
دست اندرکاران برنامه ریزی برای کلان رویداد مشهد2017 یا به سراغ نخبگان فرهنگی شهر نرفتند و یا خیلی دیر این کار صورت گرفت؛ زمانی که آردشان را بیخته و الکشان را هم آویخته بودند. این امر نیز در تبریز 2018 هنوز در هاله ای ابهام قرار دارد.
آمارزدگی و دیگر هیچ!
بلای آمارزدگی در حوزه اجرا و فدا کردن کیفیت برای کمیت را نیز شاید بتوان دیگر ایراد مشهد 2017 دانست که کارکردش فقط بلندتر کردن سیاهه رزومه و پر کردن صفحات گزارش هایی است که معلوم نیست چقدر با واقعیات تطبیق دارند. امیدواریم این بلا برای تبریز 2018 رخ ندهد!
این ها تنها گوشه ای از خلأها و نقایص اجرایی و محتوایی کلان رویداد مشهد2017 بود که از نظر گذرانده ایم، شاید نتوان اقدام بنیادین و اساسی برای برطرف ساختن نقاط ضعف اجرایی تبریز 2018 انجام داد، اما می توان با درس گرفتن از آن ها، این مشکلات را اصلاح نمود.
دیدگاهتان را بنویسید