گلوگاه های حاشیه نشینی در تبریز / علامت سوال هایی که بی پاسخ مانده

سرویس شهری تبریز بیدار / بهزاد شهلاچشم

 تاکید اساسی بر این نکته دارم که حاشیه نشینی محصول ۶۰ – ۵۰ سال بی تدبیری هست و پدیده ای نوظهور نیست! و امروز باید دنبال حل گلوگاه های مهم باشیم نه اجرای طرح های کلنگی، که هیچ گونه تاثیری در حل مسأله اصلی (ناعدالتی) ندارند…

اجمالا چند گلوگاه مهم را بیان می کنم؛
۱- هنوز هم دعوا بر سر پرونده حاشیه نشینی وجود دارد! پرونده ای که یک طرف آن(شهرداری) نمی خواهد قبول کند که این مناطق جزئی از شهر هستند و طرف دیگر(بنیاد مسکن انقلاب اسلامی) در شرح وظایف و مأموریت هایش نمی گنجد! حال پس چه کنیم؟!

همواره در طول تاریخ شیوه مواجهه با این پدیده اینگونه بود که می گفتند: «نباید به آنها امکانات بدهیم تا مجبور به ترک شهر شوند و به روستا بروند» و با همین منطقِ پوچ، ناعدالتی را در تمام شهر توسعه دادند!

منطبق بر قانون؛ حاشیه نشینی در تبریز به مصداق «حومه شهر» می باشد و باید توسط وزارت کشور و شهرداری، در «طرح ناحیه شهری» قرار گیرد و بر همین اساس، شهرداری مؤظف به ارائه خدمات و امکانات می باشد.

۲- تا زمانی که معیارِ بودجه بندی مناطق تبریز بر اساسِ «وسعت محلات» باشد، هیچ تغییری در وضعیت حاشیه نشینی پدید نمی آید! در این تقسیم بندی؛ محله ولیعصر تبریز بیشترین بودجه را به خود اختصاص می دهد! و این در حالی است که باید بر اساس میزان محرومیت محلات باشد، نه وسعت محلات!

۳- چرا طرح تفصیلی سال ۸۳ تبریز توسط مهندسین مشاورِ بومی کار نشد؟! چرا در همین طرح تفصیلی (که قرار بود برای ۱۰ سال آینده شهر برنامه داشته باشد) مناطق حاشیه نشین تبریز نادیده گرفته شدند؟! و چرا در طرح جدید (سال۹۵) نظریات متخصصین بومی را دوباره نادیده گرفتند؟! و چندین چرا دیگر!!!

۴- در همین تبریز بالغ بر ۱۲۰۰ واحد مسکونی خالی وجود دارد چرا عزیزانِ نماینده مجلس فکری به این حال و اوضاعِ مسکن نمی کنند؟!

چرا به جای تصویب طرح مالیات بر مسکن خالی، به دنبال اجرای طرح های کلنگی هستند؟!

اصلا همین طرح هم قبول! برایشان خانه بسازید. اما نه خارج از محدوده شهر (که از شدت مشکلات و کمبودها مجبور به بازگشت شوند) بلکه در محله ای بسازید که به لحاظ شیب و زیرساخت ها و… در وضعیت مطلوبی است. مثلا در اراضی بایر محله ائل گلی تبریز بسازید (البته اگر مزاحم دورهمی های مدیریتی تان نباشند)!