احیای دریاچه ارومیه، احیای زندگی و امید در منطقه است

یادداشت تبریزبیدار: مهدی صاغی، دبیر انجمن مهندسی آب دانشگاه تبریز / پانزدهم اسفند، روز ملی دریاچه ارومیه، یادآور بحرانی است که حیات این نگین فیروزه‌ای شمال‌غرب کشور را تهدید می‌کند. روزگاری دریاچه ارومیه با وسعت و زیبایی خود، مأمن پرندگان مهاجر و منبع رونق و توسعه برای منطقه بود، اما امروز با کاهش شدید آب و خشک شدن بخش وسیعی از آن، به نمادی از بی‌توجهی و سوءمدیریت تبدیل شده است.

خشک شدن دریاچه ارومیه تنها یک فاجعه زیست‌محیطی نیست، بلکه پیامدهای ناگوار اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و حتی امنیتی نیز به دنبال دارد. افزایش ریزگردها، نابودی کشاورزی، مهاجرت اجباری و تهدید سلامت مردم، تنها بخشی از مشکلاتی است که به تدریج دامن‌گیر منطقه می‌شود.

دلایل این بحران، پیچیده و چندوجهی است. توسعه کشاورزی و افزایش سطح زیرکشت، حفرچاه‌های غیرمجاز و برداشت بی‌رویه آب از منابع زیرزمینی، تغییرات اقلیمی و کاهش بارندگی، جلوگیری از چرخش آب با احداث پل و افزایش تبخیر آب، سدسازی‌های غیراصولی و عدم مدیریت صحیح منابع آب، همگی در بروز این فاجعه نقش داشته‌اند.

خوشبختانه در سال‌های اخیر، تلاش‌هایی برای احیای دریاچه ارومیه صورت گرفته است. تشکیل ستاد احیای دریاچه ارومیه و اجرای طرح‌های انتقال آب از سد کانی‌سیب، اختصاص حقابه از برخی سدها و اجرای طرح‌های کشاورزی پایدار گام‌های مثبتی در این راستا بوده‌اند. با این حال، هنوز راه درازی در پیش است و چالش‌های بسیاری وجود دارد.

برای احیای کامل دریاچه ارومیه، نیازمند یک عزم ملی و همکاری همه‌جانبه هستیم. دولت، مجلس، سازمان‌های مردم‌نهاد، کشاورزان و مردم عادی، همگی باید در این مسیر سهیم باشند. باید با توسعه اشتغال جایگزین، تغییر الگوهای مصرف آب، ترویج روش‌های آبیاری نوین، جلوگیری از برداشت‌های غیرمجاز و حفاظت از منابع آب، به احیای این دریاچه کمک کنیم.

دریاچه ارومیه تنها یک دریاچه نیست، بلکه بخشی از هویت و فرهنگ ماست. احیای آن، احیای زندگی و امید در منطقه است که با همت و تلاش، این نگین فیروزه‌ای را می‌توانیم دوباره زنده کنیم و به نسل‌های آینده هدیه دهیم.

انتهای پیام