شناسایی نیازمندان دهکهای پایین؛ اولویت کمیته امدادتقویت پیوند دانشگاه و صنایع دفاعی، اولویت اصلی ماستدشمن به دنبال ایجاد بحران داخلی استضرورت بازنگری در سیاستهای علمی و فناوریجنگ امروز، جنگ روایتها و ارادههاستروحیه بسیجی، پشتوانه علم و پژوهشهشدار مقام قضایی درباره کلاهبرداری با وعده فروش صندلی دانشگاهیک جمله برای دلشوره کافی بود؛ «در دسترس نیست» / شامِ بی محمدبا وجود این که روستاییان 80درصد توليد ناخالص داخلي گشور را تولید می کردند ولی …
به گزارش تبریزبیدار، محسن هادی در صفحه اجتماعی خود نوشت:
٨٠ درصد توليد ناخالص داخلي، كشاورزي بود، محصول كار روستائياني كه ٧٢ درصد جمعيت كشور را تشكيل ميدادند. كي؟ وقتي رضاخان به قدرت رسيد. آن زمان شهرها مركز تبادل و تجارت كالاهايي بودند كه در روستاها توليد ميشد. صنعت بزرگي نداشتند و سهمشان از توليد ملي ناچيز بود؛ ٢٠ درصد!
با این وجود تقریبا تمامی اقدامات و تحوّلات دوره رضا شاه در شهرها روی داد. راه سازي، صنعت، شهرسازي، بهداشت، آموزش و هرآنچه كه رداي مدرن بود، بر قامت شهرها دوخته مي شد، قريه هايي هم كه جاي مناسب داشتند يا حال مناسب، ماهيت عوض مي كردند تا صاحب خيابان و پادگان شوند و مجسمه در مركزشان نصب شود و بشوند شهر! توسعه فقط براي شهرها بود، هيچ روستايي، در روستا بودنش توسعه نيافت. نتيجه چه بود؟ دو سه دهه بايد ميگذشت تا اين ديوار كج، خودش را نشان دهد و موج مهاجرت به شهرها جاري شود و پديده ي تبعيض آميزي به نام حاشيه نشيني، در شهرها به وجود آيد. بگذريم؛ اين جاي حرف بسياري دارد، آنچه رهايم نميكند، اين سوال است؛ “چرا رضا خان همه توجه خود را به شهرها که تنها 28%جمعیت را دربر داشتند معطوف كرد؟چرا روستاها که اکثریت مردم را در خود جای داده بودند مورد بیتوجهی واقع شدند؟”
پ ن: تصور كنيد اگر توسعه را متوازن شروع ميكردند، امروز چه كشور متفاوتي داشتیم
دیدگاهتان را بنویسید