تدلیس صادقانه و اصلاح طلبی ایرانی

سید صادق خرازی، این روزها مثل یک چینی‌بَندزَن می‌ماند که می‌کوشد به هر زحمتی که شده، اصلاح‌طلبی ایرانی (به معنای سیاسی‌اش) را از اتهامِ عدول از اصول انقلاب و از آن مهم‌تر، از اتهامِ فاصله گرفتن از ثوابت اسلام، تبرئه کند. انصافاً کار سختی است. اصلاح‌طلبی ایرانی، به‌هرحال، امروز مختصات و اختصاصاتی دارد که سال‌هاست برای تثبیت آن اهتمام داشته؛ کار تئوریک کرده؛ کتاب نوشته؛ تولیدِ ادبیات کرده و سرانجام موفق شده تا برخی صفات و مشخصات را در خود نهادینه کند. این مشخصات در حوزه‌هایی مثل فرهنگ، سیاست، اجتماع و اقتصاد جا افتاده. و این را شاید بتوان بزرگ‌ترین مزیتِ اصلاح‌طلبی ایرانی دانست! 

حالا در این شرایط، اگر سید صادق خرازی می‌آید و مثلاً می‌گوید [در سخنرانی انتخاباتی اش در تبریز، اردیبهشت 95] «آرمان و رسالت اصلاح‌طلبان، احیای مدینه‌النبی است» دارد شوخی بزرگی با ایرانی‌ها می‌کند. البته شاید هم او دارد صادقانه، آرزوها و رؤیاهایش را بازگو می‌کند. شاید می‌خواسته چنین باشد. ولی آباء فکریِ اصلاح‌طلبی، سال‌هاست چیز دیگری می‌گویند. امروزه، سازمانِ #علوم_انسانی کشور، با همه‌ی عرض و طولش در اختیارِ اوتادِ اصلاح‌طلبی‌ست. 

در کجای این سازمانِ عظیمِ فکری و علمی، حرفی از «مدینه‌النبی» زده می‌شود؟ اصلاً دعوای این جریان، سال‌هاست که سرِ #جامعه‌ی_مدنی ست. به هوای جامعه‌ی مدنی است که چنین شورمندانه و خروشان، می‌کوشند. روشن تر از روز است که منتهای آمالِ اصلاح‌طلبیِ ایرانی، «جامعه‌ی مدنی» ست و پنهان نمی کنند این آرزوی بزرگ را. 

تظاهراتِ گاه و بیگاهِ امثالِ سید صادق خرازی، برای رنگ‌آمیزی مشهورات اصلاح‌طلبی با لعابِ انقلابی‌گری و تدین، اگر نگوییم تدلیس است، قطعاً تلاشی پوپولیستی است برای نرم کردن دلِ بخشی از مردم که به‌حکم تدین و تعبدشان، به اصلاح‌طلبی سیاسی پشت کرده‌اند.