مهران، جاده بیقراری برای مسیر اربعینآچار فرانسه هسته ایعزت ایران، میراث ماندگار شهدا / مهندس مکانیک که آگاهانه لباس سبز پاسداری به تن کرداعزام کاروان مردمی «از آذربایجان تا خلیج فارس؛ جان فدای ایران» از تبریزجمهوری اسلامی دفاع از مجاهدان لبنان را به عنوان سیاست راهبردی خود تعیین کرده استمطالبه نیروهای شرکتی را به «پرداخت مستقیم حقوق» تقلیل ندهیدچرا کارت آزاد به همه نمیرسد؟ / «کارت آزاد نداریم»؛ شائبه فروش زیر ذرهبیننباید به اختلافات سیاسی و گسلهای قومی دامن زدبرای شورای شهر آینده باید فکری کرد؛ فکری که با توجه به تجربه فعلی شورایی و پتانسیلهای نهفته در شهر و مدیریت شهری افرادی روانه شورای این کلانشهر شوند، که در عین تخصص لازم در حوزههای مدیریت شهری (نه صرفاً عمران و شهرسازی) حداقل اعتماد مردمی به تعهد و فساد ستیزی آنان وجود داشته باشد.
سرویس شهری تبریزبیدار؛
همین 3.5 سال پیش بود که در جریان انتخاب شهردار تهران، سیاسیکاری و سیاسی بازی اعضای شورای این شهر عود کرد و براساس معادلات پشت پرده سیاسی که قرار بود طیف اصلاحات محسن هاشمی و طیف اصولگرا محمدباقر قالیباف را به ساختمان بهشت تهران برسانند، اما به یکباره ورق معادلات برگشت و با تک رأی الهه راستگو به قالیباف، زمان شهردار شدن وی را برای 4 سال تمدید کرد.
شکست گزینه اصلاحطلبان برای شهرداری سبب شد تا به یکباره موج سنگین تخریب الهه راستگو با تعابیر «نفاق، خیانت، جاسوسی و سوگند دروغین» آغاز گشت. اگر از موضوعیت این اتفاق و رأی مثبت یا منفی راستگو بگذریم، آنچه این بار نیز در تجربه دور چهارم شورا ثابت کرد، بازتولید رأی سیاسی و سیاسیکاری شورایی دوره اول شورا و احتمال تسری آن به سایر شوراهای کلانشهرها است.
خوشبختانه شورای چهارم شهر تبریز از این بازتولید در امان ماند و سیاسیکاری جناحی همچون ادوار ابتدایی شورا چندان در آن برجسته نشد، اما این بازتولید خود را در شکل “اقلیت-اکثریت” نشان داد و سبب شد تا وجه ناکارآمدتر آن در شورای شهر فعلی تبریز تجلی کند. دو سال اول شورا کار شورای شهر تبریز به آبستراکسیون جلسه و دوقطبی شدید رسید اما سال تعاملِ سوم نیز به دستگیریهای شورا رسید و سال چهارم نیز با انشعابی جدید در اقلیت و تعامل با اکثریت آغاز گردید.
در نگاهی کلی شبه سیاسیکاری تقلیل یافته در قالب “اقلیت-اکثریت” در شورای فعلی شهر جلوه کرد و سبب ناکارآمدی، انسداد سیاسی و کاهش اعتماد مردمی به شورا و شهرداری گردید. برای شورای شهر آینده باید فکری کرد؛ فکری که با توجه به تجربه فعلی شورایی و پتانسیلهای نهفته در شهر و مدیریت شهری افرادی روانه شورای این کلانشهر شوند، که در عین تخصص لازم در حوزههای مدیریت شهری (نهصرفاً عمران و شهرسازی) حداقل اعتماد مردمی به تعهد و فساد ستیزی آنان وجود داشته باشد.
در این صورت است که میتوان امیدهای خوب و قابلتوجهی به شورای شهر پدید آید؛ شورایی که در آستانه دروازههای تبریز 2018 بتواند تبریز را آبادتر و آن را در مقام عمل به پایتخت کشورهای گردشگری جهان اسلام تبدیل کند.
دیدگاهتان را بنویسید