به گزارش تبریز بیدار ،کاروان امام حسین (ع) در روز دوم محرم وارد سرزمین کربلا شد و تا عاشورا در این سرزمین ماندند. سرزمین کربلا در ۶۰ مایلی بغداد، غرب فرات و ۵ فرسنگی نینوا قرار گرفته است. این سرزمین خالی از سکنه بوده و پستی، بلندی و گودال‌های زیادی داشته است.

امام حسین (ع) در لحظه ورود به سرزمین کربلا، خاک را بوییده و فرمودند: «اینجا همان قتلگاه و خوابگاه ماست.»

اسب امام از ورود به کربلا پرهیز کرد و ایشان هفت اسب عوض کردند و با هفتمین اسب وارد سرزمین کربلا شدند. همچنین ایشان با لباس پیامبر وارد زمین کربلا شدند.

 در هنگام ورود امام حسین (ع) به سرزمین کربلا، سپاه حر بن یزید ریاحی نیز با ایشان وارد کربلا شده در همین موقع سواری کمان بر دوش رسید و نامه عبیدالله‌زیاد را به حر داد. در نامه نوشته بود «همین که نامه‌ام رسید بر حسین(ع) سخت بگیر و او را در زمینی بی‌آب و خشک و بی‌پناهگاه فرود آور. این پیک نیز مراقب است که همراه تو باشد و جدا نشود تا دستورم را کاملا انجام دهی.»

حر نامه را به امام حسین (ع) نشان داد و گفت: «چاره‌ای جز این ندارم. در همین جا فرود آی.» امام  فرمودند: «بگذار در دهکده غاضریه فرود آیم یا در شفیه» که حر مانع شد و گفت: «این مأمور مراقب من است!»

امام حسین (ع) با ورود به کربلا نام منطقه را پرسیدند و چندین نام گفتند و با شنیدن نام کربلا فرمودند: «اللهم انی اعوذ بک من‌الکرب والبلاء.»

بر اساس برخی منابع روایی امام حسین (ع) در این روز شهادت خود و حمل سر بر نیزه را برای «زهیر‌بن‌القین» بازگو کردند. 

منابع:
۱. اخبار‌الطوال
۲. تاریخ طبری
۳. معجم‌البلدان
۴. الحسین فی‌الفکر‌المسیحی
۵. کربلا و حرم‌های مطهر
۶. آشنایی با عتبات مقدسه و زندگانی چهارده معصوم
۷. آینه در کربلاست (محمدرضا سنگری)

مطالب مرتبط:

آخر ذی‌الحجه؛ قُطقَطانیه و آزمون هدایت گمراهان

 رویای صادقه ای که در کربلا تعبیر شد