پنجشنبه / ۸ مرداد / ۱۴۰۵ Thursday / 30 July / 2026
×
یادداشت تبریزبیدار؛

فصل انتصابات؛ خزان معیارها

التهاب بوجود آمده نسبت به گزینه‌های استانداری آذربایجان‌شرقی برآمده از فضای حداقلیِ است که اشاره شد. به عبارتی بهتر سوراخ دعا معمولا گم می‌شود.

  • مهر 13, 1400
  • یادداشت تبریز بیدار : کاوه صدق روحی/  ایام انتصابات که فرامی‌رسد، نبض روانی جامعه به‌دست کُلُنی‌های سیاسی می‌افتد و چشم برهم زدنی، گردوخاک رایزنی‌ها و تائیدها و تخریب‌ها شکل می‌گیرد. در روزهای ابتدایی اسامی چند گزینه سرخط خبرها را قبضه می‌کنند، سپس گزینه‌سازی به روال عادی گروه‌های کوچک و بزرگ تبدیل می‌شود.

    این وضعیت کافی است تا ذهنِ تصمیم‌گیران با یک آشفتگی مواجه شده و فرآیند انتخاب با فرسایش و اختلال همراه گردد. زمان که سپری شد، متولیان ناچارند یک گزینه را ولو حداقلی انتصاب نمایند.

    لذا تکیه بر اسامی راه تصمیم‌سازی و نهایتا انتخاب صحیح را مسدود می‌نماید. دانش سیاسی حکم می‌کند تا اقناع‌سازیِ دولتمردان بر مبنای مسائل و زیست‌بوم دستگاه مربوطه انجام پذیرد؛ آنگاه نشانه‌هایِ “گزینه مطلوب” از دلِ شاخص‌ها و شرایط موجود بیرون خواهد زد.

    التهاب بوجود آمده نسبت به گزینه‌های استانداری آذربایجان‌شرقی برآمده از فضای حداقلیِ است که اشاره شد. به عبارتی بهتر سوراخ دعا معمولا گم می‌شود.

    و اما بعد؛

    آذربایجان‌شرقی دارای زیست‌بوم خاصی است. اجماع‌پذیری در این استان به ندرت حاصل می‌شود. با چالش‌های امنیتی، بین‌المللی و اقتصادی روبروست. افق و الگوی حکم‌رانی برای این استان ترسیم نشده و توفیقات قبلی مبتنی بر ظرفیت‌های فردی حاصل شده است.

    مدیران سابق معمولا نگاه راهبردی به مسائل نداشتند و در سطح اقدامات تاکتیکی به‌سر می‌بردند؛ از تجربه مدیریت ملی و اجرایی بهره‌مند نبودند و شناخت از لایه‌های اجتماعی آذربایجان برای آنها اولویت‌ دست‌چندم محسوب می‌شد. همچنین تقیّد به آمایش سرزمینی، ساماندهی منابع انسانی و نیازهای آتی استان چندان به‌چشم نمی‌خورد.

    اگر دولتمردان برای مدیریت‌های میانی، گزینه‌های قدرتمند و توانمندی با طراز مدیریت‌ ارشد انتخاب کنند، بسیاری از مسائل بدون رجوع به دستگاه‌های بالادستی قابل حل می‌باشد

    پی‌نوشت:

    اکنون چه کسی مدنظر ماست؟ ببینید کدامیک روی چندهزار میلیارد می‌بیند و امانتداری می‌کند، آینده‌نگر و آینده‌پژوه است، آذربایجان را حِصن حصین ایران نگه می‌دارد، خار چشم مفسدین است، “ثروت و تولید” را به‌یکدیگر پیوند می‌زند، نسبت به آذربایجان شناخت کافی و وافی دارد، از قدرت اجماع‌سازی لشگری و کشوری بهره‌ می‌برد و ابتکار عمل را در بحران قفقاز به‌دست می‌گیرد، همان بهتر است..

    انتهای پیام/

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *