تراکتور عقب گرد می‌خواهد / از فوتبال اسکو تا سبک نکو!

سرویس ورزشی تبریزبیدار: تراکتور در فاصله‌ای کمتر از یک سال، از فوتبالی چشم‌نواز و هجومی به تیمی محتاط‌تر رسیده است؛ تغییری که حالا با دو شکست متوالی، بیش از گذشته زیر ذره‌بین هواداران قرار گرفته است.

تراکتور لیگ نخبگان آسیا را با شکست یک بر صفر برابر شباب الاهلی آغاز کرد؛ شکستی که تنها چند روز پس از باخت مشابه این تیم مقابل استقلال خوزستان رقم خورد. دو نتیجه‌ای که باعث شده شروع درخشان تراکتور در لیگ برتر، حالا تا حدی تحت تأثیر قرار بگیرد.

تراکتور در ۶ هفته ابتدایی لیگ برتر، پنج پیروزی و یک تساوی به دست آورده بود؛ آماری که در نگاه اول از عملکرد موفق جواد نکونام حکایت می‌کند. با این حال، مسئله‌ای که بیش از نتایج، ذهن هواداران را درگیر کرده، نوع فوتبالی است که تراکتور ارائه می‌دهد.

تیم نکونام از همان هفته‌های ابتدایی، نشانه‌های یک فوتبال محتاطانه را نشان داد؛ تیمی که بیش از آنکه برای تحمیل بازی به حریف تلاش کند، در بسیاری از مسابقات ابتدا به دنبال کنترل ریسک و حفظ نتیجه بوده است.

پیروزی برابر سپاهان نمونه‌ای از همین تفاوت بود. تراکتور در دیداری که لزوماً تیم برتر میدان نبود، با دو گل به برتری رسید. برابر پرسپولیس نیز یک اشتباه تعیین‌کننده در دقایق پایانی، سه امتیاز را به تراکتور رساند. در سایر مسابقات نیز نمایش تیم، اگرچه در مواردی نتیجه مطلوب را به همراه داشت، اما الزاماً همان فوتبالی نبود که هواداران از یک تراکتور پرستاره انتظار دارند.
اینجاست که نام دراگان اسکوچیچ دوباره به میان می‌آید.

هواداران تراکتور حالا پس از ۸ بازی با نکونام، بیش از هر زمان دیگری تیم فعلی را با تراکتور فصل گذشته مقایسه می‌کنند؛ تیمی که اسکوچیچ ساخته بود و علاوه بر نتیجه‌گیری، فوتبالی تهاجمی، روان و چشم‌نواز ارائه می‌کرد.

تراکتور اسکوچیچ تنها به دنبال برنده شدن نبود؛ نحوه برنده شدن نیز بخشی از جذابیت آن تیم بود. مالکیت توپ، سرعت گردش توپ، فشار روی حریف و میل به حمله باعث شده بود بسیاری از هواداران، آن تیم را یکی از جذاب‌ترین تراکتورهای سال‌های اخیر بدانند.

در نقطه مقابل، تراکتور نکونام فعلاً بیشتر بر نتیجه‌گرایی و احتیاط استوار است. شاید همین ویژگی در برخی مسابقات به کسب امتیاز کمک کند، اما برای تیمی که با یکی از پرستاره‌ترین ترکیب‌های فوتبال ایران وارد فصل شده، این سؤال را ایجاد کرده که آیا صرفاً نتیجه گرفتن برای هواداران کافی است؟

البته شرایط تراکتور را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن عوامل بیرونی قضاوت کرد. مصدومیت چند بازیکن، شرایط نامناسب برخی نفرات و احتمال از دست دادن علیرضا بیرانوند، می‌تواند معادلات نکونام را تغییر دهد. از سوی دیگر، مهدی ترابی نیز با مصدومیت، بخش مهمی از فصل را از دست داده و غیبت این دو بازیکن می‌تواند از کیفیت تیم پرستاره ابتدای فصل بکاهد.
با این حال، نکونام حدود ۲۵ روز فرصت دارد تا تیمش را برای ادامه رقابت‌ها آماده کند؛ فرصتی که شاید بتواند بخشی از مشکلات فنی و مصدومیت‌ها را مدیریت کند، اما تغییر فلسفه بازی موضوع متفاوتی است.

سابقه تیم‌هایی که نکونام ساخته، نشان می‌دهد اولویت او معمولاً ساختن تیمی منظم، کم‌ریسک و نتیجه‌گرا بوده است. بنابراین انتظار اینکه تراکتور ناگهان به نسخه‌ای شبیه تیم اسکوچیچ تبدیل شود، شاید چندان واقع‌بینانه نباشد.

فاصله میان «تراکتورِ نتیجه‌گیر نکونام» و «تراکتورِ تماشایی اسکوچیچ» هر روز بیشتر به چشم می‌آید؛ فاصله‌ای که اگر قرار باشد پر شود، شاید بیش از تغییر نتیجه، به تغییر در شیوه بازی نیاز داشته باشد.

انتهای پیام/