اظهارنظر یکی از اعضای شورای شهر تبریز در هفته‌های گذشته، مبنی بر ارسال نامه‌ای از سوی یکی از نهادهای نظارتی درباره پروژه «هشت بهشت»، ما را بر آن داشت تا با نگاهی به پیشینه این پروژه، اظهارات شورانشینان شهر را در این رابطه جویان شویم.

اما بی شک منجی سازی از عمده افراد لیستی که به جز سیاست ورزی تخصص و اشراف کاملی بر مسائل شهری ندارند، امری چندان مطلوب نیست.

در جریان پیاده‌روی اربعین نیز برخی از موکب‌های عزاداری این فرد که با پول‌های سعودی و اماراتی تغذیه‌شده و درصدد افتراق دینی و تشکیک مذهبی در اذهان شیعیان برآمده است، دایر بوده و به زبان‌های مختلف خصوصاً عربی و فارسی برای کذاب بصره بیعت جمع می‌کنند.

بیان تأسف و عذرخواهی کردن در کودکی که هیچ احساس پشیمانی و ندامت از عملی که انجام داده است، ندارد، تغییری در او ایجاد نمی‌کند و هم چنین به جبران آن نیز کمکی نمی‌کند.
حال روش درست برای برخورد با این مساله چیست؟

انتشار خبری مبنی بر “گودبرداری عمیق و شبانه” در محوطه ارگ تاریخی تبریز و ساخت پارکینگ در کنار بنای ارگ در فضای مجازی، گویی بار دیگر لرزه بر تن نحیف نهال تازه غرس شده “تبریز ۲۰۱۸ “انداخته است.

چرخی در این باغ محروم می زنیم و دردها را از نزدیک میبینم.باغ معروف را با نامهربانی های مسئولین در حق آن ترک می کنم و با خود می گویم اینجا هم تبریز بود اگر مسئولین می دیدند!

مسئولین در برابر همه ی این موارد کمبود اعتبار و بودجه را بهانه می کنند اما با نگاهی به پرونده های فساد مالی خصوصا در بخش های فیش های نجومی دلسردی عجیبی را در میان جوانانی ایجاد می کند که با روحیه خدمت پا در رکاب شده اند.

خیلی از زوجین بدبینی‌های بیمارگونه خود را نوعی رفتار طبیعی تلقی می‌کنند و آن‌را با عناوینی همچون غیرت و تعصب و مراقبت توجیه می‌کنند، حال آن‌ که واقعیت چیز دیگری است.

تأثیر نامطلوب این شبکه ها در زندگی زوج‌ها، واقعیت تلخی است که هر روز شاهد انعکاس آن در رسانه‌ها هستیم. استفاده نادرست از این فضای مجازی باعث شده است که زندگی‌های بسیاری دچار تلاطم شود.

در دو روز گذشته با انتشار یک گفتگوی کوتاه از یکی از مقامات محلی دولت در تبریز، بار دیگر شورای پرحاشیه چهارم شهر تبریز به صدر اخبار استان و کشور بدل شد.