امروز اما، جنس میدان عوض شده است؛ خط مقدم، خیابان ها هستند و پرچم، لباس رزم مردم خیابان است. گویی همان‌هایی که روزی برای دفاع از حریم وطن پشت خاکریزها می‌جنگیدند، اکنون هر یک در قامت سربازی گمنام و پرچم بدست، دفاع میهنی را در قالب حضور، استمرار و تاب آوری به نمایش گذاشته اند.

 تبریزی‌ها به عباس عبدی می گویند: اگر ما در خیابان نبودیم، الان شما در کمال امنیت اراجیف نمی‌بافتی!!

در روزهای سکوت نظامی و درگیری های نقطه ای میان دشمن و نیروهای مسلح، دو دیدگاه سعی می کنند با سروصدای زیاد خود را بر افکار عمومی تحمیل کنند و به نوعی خود را به عنوان نماینده تام و تمام مردم قالب کنند!