شریعتی اهل متن بود اما راهی به خبر نداشت

یادداشت؛ مهدی نعلبندی

شریعتی، ادبیات تجسد یافته در شکل ایدئولوژی بود. شریعتی را شاید بتوان ایدئولوژیستی سور رئال در تفکر شیعی دانست. از ساعدی و جلال تاثیر گذارتر بود چون به منبر نزدیکتر بود ولی حرفهایش از جنس منابر نبود. شریعتی یک گذار بود و گذر و به زعم من به ایدئولوژی نرسید.
شریعتی، مردی بزرگ و دوست داشتنی است و محترم و مودب. و دوستش دارم زیاد. اما جایی برای تکیه ندارد. “زر و زور و تزویر” و “ملاء و مترف”اش بسیار زیباست و رمانتیک و سمبولیستی، و این کشفی بزرگ است و بود در روزگاری که “چپ” سیطره داشت بر ساحت اندیشه.
شریعتی اهل متن بود اما راهی به خبر نداشت و نقصش همین بود در شناخت ایدئولوژی شیعه. شریعتی، علی را سیاه و سفید دید و شبیه مائویی بسیار بزرگ و اهورایی و این علی، اگر چه بزرگ بود اما وصی محمد مصطفی نبود و فاطمه اش فاطمه نیست.
اما شریعتی باز برایم محترم است و ارجمند.