شرایط حساس کنونی، راز بقای سریال سازی

یادداشت میهمان تبریزبیدار؛ محسن هادی

سریال‌های موفق یک راز جادویی دارند؛ شرایط حساس کنونی.‌‏نویسنده و کارگردان، شرایط رو در هر صحنه و سکانس و قسمت، چنان حساس می‌کنند که ادامه بدی و ادامه بدی و همینطور ادامه بدی…
‌‏اصل بقای شرایط حساس کنونی، بنیادی‌ترین اصل سریال‌سازی است. «شرایط حساس کنونی» از بین نمیره، از هم اکنون به زمان‌ بعدی منتقل میشه.
‌‏«شرایط حساس کنونی» راز بقای سریال است. شرایط عادی بشه، سریال هم تمام میشه و عده‌ای از نان خوردن میفتن
‌‏این عده (بلاتشبیه؛ منظورم نویسنده و‌کارگردان و تهیه کننده است حالا) برای اینکه نان دربیارن، «شرایط حساس کنونی» رو ایجاد کرده و ادامش می‌دن؛ طوری که ما خوشمون بیاد.
‌‏«شرایط حساس کنونی» باید خوشایند باشه و تو چه می‌دانی خوشایند چیست! گذشت اون دوره که گل خوشایند بود و بلبل، یا نسیم ملایمی در لب جوی و کنار یار.
‌‏اینها هم خوشایند هستند اگر در شرایط حساس کنونی باشند؛ مثلا زیر آتش یا پس از یک تعقیب طولانی توسط زامبی‌ها ووو
‌‌‏«شرایط حساس کنونی» یعنی فضایی که قدرت تفکر را از تو بگیرد و‌ تو منتظر گزینه‌های چیده شده توسط کارگردان باشی و از رسیدن هر گزینه تازه، که در واقع خودش یک «شرایط حساس کنونی» جدید است؛ خوشحال شوی
‌‏از ویژگی های «شرایط حساس کنونی» این است که تو اطمینان داری بدتر و بدتر خواهد شد ولی دنبال می‌کنی تا ببینی آخه تا کجا؟
‌‏«شرایط حساس کنونی» آدم‌های خودش را لازم دارد. به درد نخورها حذف می‌شوند حتی اگر بهترین‌های شرایط پیشین باشند؛ آدم‌های جدید هم خلق می‌شوند تا در ادامه حذف شوند و ما خوشمان بیاید! ریزش‌ها و رویش‌ها از دیگر اصول مهم «شرایط حساس کنونی» استند (هستند اصل سابق:-) )
‌‏در «شرایط حساس کنونی» شما پذیرای هر تصمیم عجیبی هستید، چون زمینه‌اش برایتان به مرور ایجاد شده. مثلا به پسر حق می‌دهید که مادرش را بکشد و یا از پایان دموکراسی حمایت می‌کنید؛ «شرایط حساس کنونی» لازمه‌هایی دارد؛ مهم چیست؟ ادامه داستان ولاغیر