طرح جامع شهر تبریز مصوب شورای عالی شهرسازی و معماری، این روزها به عنوان یکی از بحث های داغ و سرنوشت ساز توصعه ۲۰ سال آینده شهر مطرح است اما بررسی اجمالی طرح نشان می دهد که این طرح حامل ایرادات اساسی است.

به فلان وزیر می گویند ۵۰۰ میلیون تومان برای یک ماه حقوق غیر معقولی است، پاسخی طلبکارانه میدهد که چرا در دولت قبل چیزی نمی گفتید! عده ای هم واقعا خوشحال میشوند که هر روز در کشور یک جایی یک اختلاس انجام بگیرد تا در بوق و کرنا کنند که دیدد این دولت اختلاسش از آن دولت بیشتر است!

مدعیان حفظ آثار تاریخی در تبریز چرا ساخت پارکینگ را دیدند ولی هنگامی‌که ارگ علیشاه بدون حمایت سازمان میراث فرهنگی‌ترمیم شد به آن توجه نکردند؟!

اظهارات این روزهای متحدان دیروز و اپوزیسیون امروز در شورای شهر، همانند رطبی است که خود زمانی آن را با ولع می‌خوردند، اما اینک در عصر پساانشقاق، دیگران از خوردن آن منع می‌کنند.

هر مدیری در جمهوری اسلامی باید نسبتش را با آرمان های انقلاب تعیین کند وگرنه به اسم جمهوری اسلامی شاهد مدیرانی خواهیم بود که نه تنها با منطق امام و رهبری نسبتی ندارند، بلکه بیشتر شبیه مجاهدانی در راه استقلال و آزادی مستضعفین خواهند بود که بالاترین هنرشان، حمام آفتاب در ساحل رفاه زدگی است.

فتح حلب به‌دست ارتش سوریه و متحدان آنان دستاورد بزرگی پس از آزادی شهر تاریخی پالمیرا در ابتدای سال جاری است و نشان‌دهنده آغاز دومینوی فتح سنگرهای تروریستی در ادلب، رقه و درعا خواهد بود.

علی اف دارد معبری برای صهیونیست‌ها می‌گشاید که آن‌ها در حسرتش هستند و نتانیاهو، می‌داند که دارد چه حفره‌ی استراتژیک و ویژه‌ای را در دل جهان اسلام می‌زند!

یک نکته مهم در این فقره وجود دارد و آنهم اینکه پزشکیان میگوید “حقوق های نجومی قانونی است” و سوال این است: چه کسی قرار است قانون ناعادلانه را اصلاح کند؟ اصلا چه کسی این قانون ظالمانه را وضع کرده؟!

امروز همه آمدند؛ خنداندند، شوراندند، و شاد کردند و برخی هم از درد بی دردی سخن گفتند اما هیچ کدام از خواسته ی قریب به چهار میلیون دانشجو سخن نگفتند. امروز همه آمدند چنان بر تبل پیروزی بکفتند و سرود ظفر سردادند که خواست اصلی دانشجو در میانشان گم شد.

بسیاری از تحلیلگران از اصطلاح “مرگ جنبش دانشجویی” استفاده و سرنوشت جنبش دانشجویی در ایران را به‌مثابه دماسنجی تشبیه می‌کنند که در سرمای اعتدالی دانشگاه‌ها پس از سال ۹۲، زیست و کنش دانشجویی به نازل‌ترین شکل منفعلانه ممکن تقلیل داده است.